Szanowny Panie Profesorze, Drogi Panie Prezesie!
Z okazji 81. urodzin proszę przyjąć najserdeczniejsze życzenia zdrowia, sił, pogody ducha, osobistego szczęścia oraz wszelkiej pomyślności. Życzymy Panu wielu pięknych chwil, życzliwości spotykanych ludzi, satysfakcji z dokonań całego życia i niezachwianej wiary w to, że służba Ojczyźnie nigdy nie jest daremna.
Są ludzie, których życiorysy można zamknąć w kilku datach, nazwach pełnionych funkcji i wykazie odznaczeń. Są jednak również tacy, których losy opowiadają znacznie więcej — o cenie wolności, odwadze cywilnej, wierności własnym przekonaniom i odpowiedzialności za przyszłość narodu. Do tego drugiego grona należy Pan, Panie Profesorze.
Urodził się Pan 25 października 1945 roku w Olmontach koło Białegostoku. Dorastał Pan w kraju, w którym komunistyczna władza próbowała odebrać Polakom nie tylko prawo do samostanowienia, lecz także odwagę samodzielnego myślenia i marzenia o prawdziwie niepodległej Rzeczypospolitej. Nie wybrał Pan jednak milczenia ani wygodnego dostosowania się do narzuconych reguł.
Już jako młody człowiek zaangażował się Pan w działalność niepodległościową. Uczestniczył Pan w protestach studenckich w marcu 1968 roku, działał w środowiskach opozycyjnych, a następnie współtworzył Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela oraz Konfederację Polski Niepodległej. We wrześniu 1980 roku, po aresztowaniu Leszka Moczulskiego, stanął Pan na czele KPN, a w styczniu 1981 roku sam został Pan aresztowany.
Przyszło Panu zapłacić wysoką cenę za wierność idei wolnej Polski. W 1982 roku sąd wojskowy skazał Pana na pięć lat pozbawienia wolności. Więzienie w Barczewie, represje i szykany nie złamały jednak Pańskiego ducha. W marcu 1984 roku kierował Pan buntem więźniów politycznych, a po wyjściu na wolność nie zrezygnował Pan z walki o niepodległość.
22 stycznia 1985 roku współtworzył Pan Polską Partię Niepodległościową — środowisko, które w czasach komunistycznego zniewolenia otwarcie stawiało sprawę suwerenności Polski. Był Pan przeciwnikiem porozumień Okrągłego Stołu, a w 1988 roku uczestniczył Pan w strajkach w Gdańsku. Służba Bezpieczeństwa nadal Pana inwigilowała, a zatrzymania i represje pozostawały częścią Pańskiej codzienności.
To nie są jedynie karty biografii polityka. To świadectwo życia człowieka, który w czasach, gdy za niepodległościowe przekonania można było stracić wolność, nie porzucił swoich ideałów.
Po przemianach ustrojowych nadal służył Pan Rzeczypospolitej. Jako prawnik, naukowiec i specjalista w dziedzinie obronności współtworzył Pan debatę o bezpieczeństwie państwa. Pełnił Pan funkcję wiceministra obrony narodowej w rządach Jana Olszewskiego i Jerzego Buzka, był Pan posłem na Sejm RP oraz autorem prac poświęconych obronności i strategii państwa. Pańska działalność została uhonorowana między innymi Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, nadanym w 2017 roku.
Panie Profesorze Romuald się Szeremietiew, Pańska droga życiowa przypomina nam, że niepodległość nie jest podarunkiem, który raz otrzymany można bez troski zachować na zawsze. Jest zobowiązaniem przekazywanym z pokolenia na pokolenie. Wymaga odwagi, odpowiedzialności, pamięci i gotowości do obrony spraw, które są większe niż osobista korzyść.
Dlatego właśnie nie wolno nam zapominać o ludziach, którzy w mrocznych latach PRL upominali się o Polskę wolną i suwerenną. Nie wolno pozwolić, by ich dorobek zniknął w cieniu politycznych sporów, zmiennych mód czy uproszczonych opowieści o najnowszej historii. Pamięć o opozycji niepodległościowej musi obejmować również tych, którzy wybierali trudną drogę, ponosili osobiste konsekwencje swoich decyzji i nie zawsze znajdowali się w centrum późniejszych opowieści o przemianach.
Wolnej Polski nie możemy budować na zapomnieniu. Musimy budować ją na prawdzie, pamięci i szacunku dla ludzi, którzy mieli odwagę marzyć o niepodległości wtedy, gdy marzenie to wymagało prawdziwego hartu ducha.
Na takich świadectwach należy wychowywać młode pokolenia. To one powinny wiedzieć, że wolność nie spadła nam z nieba, a droga do suwerennej Rzeczypospolitej prowadziła przez lata oporu, więzienne cele, prześladowania, konspirację i niezłomną wiarę w sens działania.
W imieniu własnym oraz całej społeczności Magazynu Opinii Pressmania.pl pragnę podziękować Panu za świadectwo zaangażowania w sprawy Polski, za obecność w debacie publicznej i za przypominanie, że bezpieczeństwo oraz suwerenność państwa wymagają wiedzy, odpowiedzialności i dalekowzrocznego myślenia.
Życzymy Panu, aby kolejne lata przynosiły wiele powodów do radości i dumy, aby otaczali Pana ludzie życzliwi i wierni wartościom, a pamięć o dokonaniach Pańskiego pokolenia była przekazywana następnym generacjom z należnym szacunkiem.
Niech nie zabraknie Panu zdrowia, sił, spokoju serca i satysfakcji z tego, co udało się Panu zrobić dla Ojczyzny. Niech Polska, o której wolność Pan zabiegał, będzie państwem bezpiecznym, suwerennym i wiernym swojej historii — a pamięć o ludziach jej służących niech pozostanie żywa.
Wszystkiego najlepszego, Panie Profesorze! Sto lat w zdrowiu, pogodzie ducha i poczuciu dobrze spełnionej służby!
Z wyrazami najwyższego szacunku i serdecznymi życzeniami,
Krzysztof Sitko
Redaktor Naczelny i Wydawca
Magazynu Opinii Pressmania.pl
w imieniu całego zespołu redakcyjnego oraz wszystkich autorów i publikujących na Pressmania.pl
Niech żyje wolna Polska — i pamięć o tych, którzy nigdy nie przestali o nią walczyć!
Zostaw komentarz