9 października 2026 roku. „Krwawy piątek”. Dzień, który powinien stać się ostrzeżeniem dla wszystkich, którzy odpowiadają za bezpieczeństwo naszych dzieci.

REKLAMA

Nie ma nic ważniejszego niż bezpieczeństwo dziecka. Nie ma ważniejszego obowiązku państwa niż ochrona obywateli. A jednak za każdym razem, gdy pojawia się poważne zagrożenie, wracają te same pytania: dlaczego reagujemy dopiero wtedy, gdy strach ogarnia ludzi? Dlaczego działania zaczynają się dopiero wtedy, gdy problemu nie da się już przemilczeć?

Rodzice martwią się o swoje dzieci. Dzieci potrzebują poczucia bezpieczeństwa, a nauczyciele muszą wiedzieć, jak postępować w sytuacjach kryzysowych. Tymczasem pogłoski, groźby i dezinformacja rozprzestrzeniają się w internecie błyskawicznie. Strach rośnie szybciej niż zaufanie do instytucji, które powinny nad nim panować.

Gdzie są służby? Gdzie jest rząd? Gdzie jest Ministerstwo Edukacji Narodowej?

Jeżeli zagrożenie staje się przedmiotem powszechnej uwagi dopiero wtedy, gdy wybucha panika, to nie możemy mówić o skutecznym systemie zapobiegania kryzysom. Obecność patroli przed szkołami może być potrzebna, ale nie zastąpi profilaktyki, sprawnej wymiany informacji i procedur, które działają, zanim wydarzy się tragedia.

Bezpieczeństwo nie może być konferencją prasową. Nie może być reakcją na medialną burzę. Nie może być działaniem na pokaz.

Od dawna mówi się o radykalizacji młodych ludzi, przemocy w sieci, fascynacji sprawcami brutalnych czynów i o tym, jak łatwo internet potrafi zamienić agresję w powód do dumy. To nie są problemy, które znikną od kolejnej kampanii informacyjnej ani od politycznych deklaracji.

Dlatego pytam panią minister Barbarę Nowacką: czy bezpieczeństwo uczniów jest rzeczywistym priorytetem, czy tylko kolejnym punktem komunikacji kryzysowej?

Można spierać się o religię w szkole. Można dyskutować o edukacji seksualnej. To są tematy, o których społeczeństwo ma prawo rozmawiać i mieć różne zdania. Ale żaden spór ideologiczny nie może przesłaniać sprawy fundamentalnej: dziecko ma być w szkole bezpieczne. Kropka.

Potrzebujemy psychologów i pedagogów, realnego wsparcia dla nauczycieli, skutecznego reagowania na groźby, współpracy szkół z rodzicami i służbami oraz odpowiedzialnego monitorowania zagrożeń w internecie — z poszanowaniem prawa i prywatności. Potrzebujemy też edukacji cyfrowej, która uczy młodych ludzi rozpoznawać manipulację, przemoc i dezinformację.

I tak, rodzice również mają obowiązki. Powinni interesować się tym, co ich dzieci oglądają, z kim rozmawiają i jakie treści trafiają do ich głów. Ale nie wolno całej odpowiedzialności zrzucać na rodziny. Państwo, szkoła i rodzice muszą współpracować, zamiast wzajemnie przerzucać się winą.

A teraz dochodzi jeszcze jeden problem: straszenie odpowiedzialnością karną tych, którzy mówią, że się boją.

Policja ostrzega przed wywoływaniem paniki i przypomina o odpowiedzialności karnej. Oczywiście — świadome rozpowszechnianie fałszywych alarmów nie jest niewinną zabawą i nie powinno pozostawać bez konsekwencji. Nikt rozsądny nie postuluje bezkarności dla osób, które celowo wprowadzają społeczeństwo w błąd.

Ale trzeba odróżnić świadome rozpowszechnianie fałszywych informacji od wyrażania obaw, zadawania pytań i dzielenia się niepokojem o bezpieczeństwo własnych dzieci.

Od kiedy rodzic, który pyta, czy jego dziecko jest bezpieczne, ma się zastanawiać, czy wolno mu o tym napisać? Od kiedy obywatel ma bać się nie tylko o swoje dziecko, ale również o konsekwencje tego, że publicznie wyrazi swój strach?

Nie każda obawa jest paniką. Nie każde pytanie jest dezinformacją. Nie każdy krytyczny komentarz jest fałszywym alarmem.

Jeśli ludzie się boją, nie wystarczy powiedzieć im, żeby nie wywoływali paniki. Trzeba wyjaśnić, co rzeczywiście się wydarzyło, jakie informacje zostały potwierdzone, jakie zagrożenia są badane i jakie działania podejmują odpowiedzialne instytucje.

Zaufania społecznego nie buduje się groźbami. Buduje się je rzetelną informacją, przejrzystością i skutecznym działaniem.

Państwo ma prawo ścigać osoby, które świadomie wywołują fałszywe alarmy. Ale obywatele mają również prawo pytać, krytykować i domagać się odpowiedzi. Jedno nie może być pretekstem do odbierania znaczenia drugiemu.

Kto korzysta na chaosie, panice i dezinformacji? Radykałowie, ludzie podsycający nienawiść, a także ci, którzy wykorzystują lęk społeczeństwa do własnych celów. Dlatego tym bardziej potrzebujemy rzetelnych informacji, odpowiedzialności i konkretnych działań, a nie politycznego spektaklu.

Czego żądamy?

— Skutecznego reagowania na wiarygodne groźby i sygnały o przemocy.

— Jasnych procedur bezpieczeństwa w każdej szkole.

— Dostępnego wsparcia psychologicznego dla dzieci i młodzieży.

— Szkoleń dla nauczycieli i dyrektorów, które przygotują ich do realnych sytuacji kryzysowych.

— Współpracy szkół, rodziców, policji i specjalistów.

— Odpowiedzialnej walki z przemocą i dezinformacją w internecie.

— Jasnych, rzetelnych komunikatów ze strony władz i służb, zamiast pozostawiania ludzi samym sobie w zalewie sprzecznych informacji.

Nie chcemy kolejnych obietnic. Chcemy wiedzieć, co zrobiono, co jeszcze trzeba zrobić i kto za to odpowiada.

Nie chodzi o to, żeby straszyć rodziców. Chodzi o to, żeby nie musieli bać się o swoje dzieci.

Bezpieczeństwo dzieci nie jest lewicowe ani prawicowe. Nie jest kościelne ani antykościelne. Jest obowiązkiem państwa i wspólną odpowiedzialnością dorosłych.

A jeśli ktoś uważa, że w tej sprawie wystarczy uspokajający komunikat, niech odpowie najpierw na jedno pytanie: co konkretnie zrobiono, żeby podobnym zagrożeniom zapobiegać, zanim będzie za późno?

Bo dzieci nie mogą być zakładnikami politycznych sporów. Ich bezpieczeństwo nie może zależeć od tego, która partia akurat rządzi.

Tu nie chodzi o sympatie polityczne. Tu chodzi o nasze dzieci.

I nie zamierzam milczeć tylko dlatego, że komuś niewygodnie słuchać pytań. Nie zamierzam udawać, że nie ma problemu, kiedy rodzice się boją. Nie zamierzam też pozwolić wmówić sobie, że samo domaganie się odpowiedzialności jest sianiem paniki.

Miałam być miła? Nie. Kiedy chodzi o bezpieczeństwo dzieci, ważniejsze od bycia miłą jest zadawanie trudnych pytań. A odpowiedzi na nie nie zastąpi żadne ostrzeżenie przed krytyką.

#BezpieczeństwoDzieci #PolskaSzkoła #MEN #Odpowiedzialność #PrawoDoInformacji #DośćGierek