Część osób wręcz marzyła o tym, żeby zamachowcem okazał się Ukrainiec. Dałoby im to pewnie satysfakcję i potwierdzenie własnych uprzedzeń, ignorancji oraz naiwnej wiary w to, że narodowość czy określony światopogląd (proukraiński!) determinują wszystkie ludzkie zachowania.
Tymczasem okazuje się, że sprawcą jest Polak. Ale Polak Polakowi nierówny. A Ukrainiec Ukraińcowi już równy i wszyscy są tacy sami. Nagle okazuje się, że z samej tożsamości narodowej nic nie wynika. Albo wynika niewiele. Zamiast tego powinniśmy mówić o poglądach politycznych sprawcy, jakby to one miały wszystko wyjaśniać, albo o jego zdrowiu psychicznym. Przecież musi być coś na rzeczy: obłęd, opętanie, schizofrenia, psychopatia, socjopatia, paranoja, szaleństwo i tak dalej.
Wydaje się jednak, że dwie narracje ścierają się ze sobą: jedna szuka wyjaśnienia w chorobie psychicznej, druga w poglądach politycznych. W obu przypadkach poszukuje się jednego, nadrzędnego motywu, niejako w oderwaniu od samego sprawcy, jego rzeczywistych motywacji i okoliczności czynu.
Wyrazy współczucia dla wszystkich ofiar i osób poszkodowanych.
Autor: Pylyp Bilyi
Doktorant w szkole doktorskiej Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Zainteresowania: filozofia, socjologia, fotografia. Streamer, tłumacz u popularyzator filozofii na kanale YouTube „Filozofia Tak Bardzo”.
Zostaw komentarz