Taka ciekawostka. Prokuratura przyszła do Republiki i zarządała materiałów które zostały wyemitowane. Okazuje się że prokuratura i prokuratorzy NIE ZNAJĄ PRAWA.

REKLAMA

Obecnie obowiązuje rozporządzenie KRRiT z 28 września 2017 r. (Dz.U. poz. 1862). Według niego nadawca przechowuje utrwalone materiały w taki sposób, aby mógł je przedstawić na żądanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia takiego żądania. Nagrania muszą mieć opis, w tym tytuły audycji utrwalonych na nośniku oraz odpowiednie oznaczenie reklam i innych przekazów oraz wskazanie standardu oraz formatu zapisu. Telewizja dodatkowo umieszcza w materiałach informację o rzeczywistym czasie emisji.
Dostęp dla UOKiK (art. 20a)

Na pisemny wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadawca jest obowiązany: 1) ujawnić dane umożliwiające identyfikację zleceniodawcy audycji lub przekazu handlowego; 2) wydać nieodpłatnie zapis audycji lub przekazu handlowego, w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

Po upływie 28 dni ustawa nie wymaga już przechowywania nagrań. KRRiT nie ma też stałego, bieżącego dostępu do archiwów nadawców: dostaje nagranie dopiero na żądanie, z 7-dniowym terminem. Sądy i prokuratura mogą zażądać materiałów na podstawie ogólnych przepisów procedury, ale pomaga to tylko wtedy, gdy nagranie jeszcze istnieje. Telewizja Polska i Polskie Radio w praktyce prowadzą długoterminowe archiwa. Nie sprawdziłem jednak, czy jakaś ustawa (np. o egzemplarzu obowiązkowym) wprost nakazuje im trwałe archiwizowanie całej emisji.

Wystarczyłoby że prokuratura zwróciła by się w tej sprawie do KRRiT albo do prezesa UOKiK i by te materiały dostała.
Wtedy by wiedziała czy doszło do popełnienia przestępstwa, ale to niestety wymaga zatrudnienia kompetentnych ludzi w prokuraturze.