Współczesna polityka coraz częściej przypomina teatr, a politycy – aktorów, którzy wcielają się w role, by grać na emocjach widzów. Jednym z najlepiej ucharakteryzowanych aktorów tego spektaklu jest Grzegorz Braun. Człowiek, który z trybuny sejmowej grzmi o narodzie, suwerenności i katolickim ładzie, sam wywodzi się z elit, które przez dekady współtworzyły i utrwalały III RP. A jego nacjonalizm? Jest raczej scenicznym monologiem niż przekazywanym pokoleniowo etosem.

REKLAMA

1. Juliusz Braun i cień Geremka

Stryj Grzegorza Brauna, Juliusz Braun, to ikona elity transformacyjnej. Działacz Unii Wolności, prezes TVP, członek KRRiT, współtwórca liberalnego krajobrazu medialnego III RP. To właśnie on promował pluralizm, euroentuzjazm i idee, które Grzegorz rzekomo potępia.

Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że Grzegorz Braun fizycznie przypomina Bronisława Geremka – twarz tej samej epoki. Uderzające podobieństwo – okulary, broda, gestykulacja – dobitnie pokazuje, że mimo werbalnej rewolucji, Grzegorz Braun nie jest kimś nowym. On jest kontynuacją. Świadomą, przemyślaną i wyreżyserowaną.

2. Monika Braun – łącznik światów

Monika Braun, bliska krewna Grzegorza, przez lata związana była z prof. Stanisławem Beresiem – literaturoznawcą, publicystą, często obecnym na łamach „Gazety Wyborczej”. To środowisko – inteligenckie, liberalne, sekularystyczne – stoi w jawnym konflikcie z nacjonalistycznym przekazem Grzegorza.

Obecnie Monika związana jest z izraelskim architektem, rzeźbiarzem i malarzem Levem Sternem, który po latach działalności w Izraelu i Francji powrócił do Wrocławia. Stern to postać głęboko kosmopolityczna, twórca idei sztuki jako pomostu międzykulturowego. W rodzinie narodowca? Trudno o bardziej jaskrawy kontrast.

3. Michał Braun – urzędnik państwowy liberalnego nurtu

Bratanek Grzegorza, Michał Jerzy Braun, to polityk Platformy Obywatelskiej, radny miasta Kielce, a od 2024 roku dyrektor Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego. Jest przedstawicielem nowego pokolenia technokratów, ukształtowanego przez projekty UE, NGO-sy i mechanizmy współczesnej administracji liberalnej.

To ta sama rodzina. Te same geny. Ale różne kostiumy.

4. Kazimierz Braun – opozycja z przywilejem

Ojciec Grzegorza, Kazimierz Braun, przez lata był częścią PRL-owskiego świata kultury. Jako reżyser Teatru Współczesnego, autor sztuk wystawianych w TVP i współpracownik pism kulturalnych, był reprezentantem koncesjonowanej inteligencji. Jego emigracja to efekt nie politycznych represji, lecz konfliktów artystycznych. To nie żołnierz wyklęty, lecz artysta z paszportem.

5. Fotografia elit – Stefan Braun i Artur Śliwiński

Zachowało się zdjęcie z okresu II RP, na którym widzimy dziadka Grzegorza Brauna, Stefana Brauna, obok pradziadka Rafała Trzaskowskiego, Artura Śliwińskiego. Nie był to przypadek. W tamtych czasach fotografia była drogim rytuałem, zarezerwowanym dla świadomych swojej pozycji elit.

Ten obraz to nie tylko pamiątka rodzinna. To dokument tożsamości klasowej, znak, że dzisiejsi polityczni rzekomi wrogowie są potomkami tej samej warstwy. Braun i Trzaskowski to nie dwa światy. To dwie maski jednej elity.

6. Teatr zamiast idei

Grzegorz Braun jest reżyserem z dziada pradziada. Jego ojciec tworzył spektakle, on sam reżyserował filmy dokumentalne. Dziś reżyseruje narrację narodowca. Umie dobrać słowa, scenografię, emocje. Ale to nadal teatr. A nacjonalizm nie znosi teatralności. Nacjonalizm nie jest peruką ani rekwizytem. Jest krwiobiegiem pokoleń.

7. Gdzie szukać prawdziwego dziedzictwa narodowego?

Nie w sejmowych inscenizacjach, nie w studiach YouTube’a, nie w rodzinach powiązanych z transformacyjną elitą. Prawdziwa myśl narodowa trwa dzięki ludziom wiernym, skromnym, bezkompromisowym.