In dubio pro reo –
zasada wyrażona jest w art. 5 § 2 Kodeksu postępowania karnego i jest ściśle powiązana z zasadą domniemania niewinności. Istotą tej zasady jest to, iż wątpliwości nie dające się usunąć w drodze czynności dowodowych sąd musi rozstrzygać na korzyść oskarżonego.
……………………………………………………
Postępowanie przed sejmowymi komisjami śledczymi powinno odbywać się zgodnie z przepisami Kodeksu Postępowania Karnego. Osoby wzywane przed komisje mają status świadka. Świadkowi przysługuje prawo swobodnego wypowiadania się. Obserwujemy postępowania przed powołanymi ostatnio komisjami sejmowymi. Przewodniczącymi są politycy „koalicji 13 grudnia”, którzy prowadzą przesłuchania świadków łamiąc wszystkie uprawnienia zapisane w KPK.

REKLAMA

Jeśli ten model postępowania zostanie przeniesiony z sejmu do sądów – co nie jest przecież wykluczone – będziemy mieli sytuację, gdy świadkowie nie będą mieli prawa do swobodnej wypowiedzi, a sąd będzie odbierał im głos za każdym razem, jeśli wypowiedź świadka nie będzie potwierdzała oskarżenia. Także obrońca oskarżonego będzie pozbawiany głosu, jeśli zacznie wypowiadać się w sposób sprzeczny z oskarżycielem. Oskarżony i obrońca nie będą mogli zadawać pytań, powoływać się na dowody, jeśli będzie to przeczyło zarzutom stawianym przez oskarżenie.

Sąd z zasady będzie odrzucał wszystko co może świadczyć na korzyść oskarżonego. Zostanie usunięta zasada domniemania niewinności, zgodnie z którą oskarżonego należy traktować jak niewinnego, dopóki nie zostanie mu udowodniona wina zgodnie z zasadami prawa i nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem skazującym. Każdy też będzie mógł być uznany za winnego przed procesem, jeśli media cieszące się zaufaniem „koalicji 13 grudnia” tak ogłoszą.
………………………………………………………………
Kodeks Postępowania Karnego
Art. 5. § 1. (1) Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem.
§ 2. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.

Autor: prof. Romuald Szeremietiew
Polski polityk, publicysta, doktor habilitowany nauk wojskowych specjalista w zakresie obronności (habilitacja „O bezpieczeństwie Polski w XX wieku”), nauczyciel akademicki, m.in. profesor nadzwyczajny Akademii Obrony Narodowej i Akademii Sztuki Wojennej, więzień polityczny PRL, poseł na Sejm III kadencji, były wiceminister i p.o. ministra obrony narodowej.