115 lat temu, 8 października 1910 roku we Lwowie, zmarła Maria Konopnicka (ur. 23 maja 1842 w Suwałkach) – poetka, nowelistka, pisarka dla dzieci, krytyczka, publicystka i tłumaczka, a także wielka działaczka społeczna na rzecz biednych i ubogich ludzi. Nikt wcześniej w swojej twórczości nie podejmował takiej tematyki.
Maria Konopnicka debiutowała (pod pseudonimem Marko) w 1870 roku w dzienniku „Kaliszanin” wierszem „Zimowy poranek”. Utwór ten został przyjęty bardzo pozytywnie.
Nowele pisała od początku lat osiemdziesiątych XIX wieku aż do śmierci. Najbardziej popularne to: „Mendel Gdański”, „Dym”, „Nasza szkapa”. Publikowane od roku 1884 poezje Konopnickiej dla dzieci były pozbawione natrętnego dydaktyzmu i rozbudzały wrażliwość estetyczną małego odbiorcy, co było kolejną nowością w tej dziedzinie pisarstwa. W utworach takich jak „O Janku Wędrowniczku” (1893), „O krasnoludkach i sierotce Marysi” (1896) czy „Na jagody” (1903) łączyła autentyzm i fantastykę, potrafiła połączyć żart z powagą. W 1908 roku w miesięczniku „Przodownica” Konopnicka opublikowała „Rotę”.
Maria Konopnicka zachorowała na zapalenie płuc, w wyniku powikłań po chorobie zmarła w 1910 roku we Lwowie i została pochowana 11 października na Cmentarzu Łyczakowskim, w Panteonie Wielkich Lwowian (II rondo, 5 aleja). Pogrzeb, zorganizowany przez Marię Dulębiankę, stał się wielką manifestacją patriotyczną.
Zostaw komentarz