„Włodzimierz Czarzasty to nie tylko polityk, to też człowiek, który potrafi wznosić się ponad podziały polityczne” – mówił w Sejmie RP wicepremier Krzysztof Gawkowski wygłaszając laudację na cześć kandydata koalicji rządzącej na marszałka Sejmu.

Anna Maria Żukowska (z partii Czarzastego) poczuła dumę ze słów Gawkowskiego, ministra cyfryzacji znanego z zamiłowania do pieśni Międzynarodówka, która zresztą była hymnem bolszewickiej Rosji. Zapewniła, że jej partia Nowa Lewica: „Ma swoje korzenie w rewolucji francuskiej i październikowej.” Ogłosiła wszem i wobec, że partia Czarzastego nie odstąpi „od naszych [ich] ideałów”.

Polityczni przeciwnicy Czarzastego wytykali mu związki z komunizmem. Laudator Gawkowski w w TVN24 oświadczył: „Taki z Czarzastego komunista jak z Błaszczaka onanista.”
Nie wiadomo czemu Gawkowskiemu komunizm kojarzy się z onanizmem, ale jeśli wg poseł-ki Anny Marii Czarzasty ma korzeń w rewolucji październikowej to…?

Gawkowski nie tylko oświnił Błaszczaka, ale też skłamał w sprawie związków Czarzastego z komunizmem.

Posłanka Nowej Lewicy ciesząc się marszałkostwem Czarzastego skierowała też swoje przesłanie do prawicy gromko pokrzykując: „Do budy”.

Do tej „budy” miałyby trafić – jej zdaniem – nie tylko PiS i Konfederacja, ale też partia Razem?

Zdziwiony tym Adrian Zandberg skomentował: „Szefowa klubu Nowej Lewicy uznaje swoją partię za dziedziczkę rewolucji październikowej, a Razem za prawicę. Noc jest jeszcze młoda, do rana zgodnie z uchwałą Kominternu będziemy socjalfaszystami.” Stalin kazał kiedyś tak nazywać socjaldemokratów, nie wykluczone, że Nowa Lewica podziela ten pogląd tow. Stalina.

Uwzględniając więc deklaracje Anny Marii Żukowskiej można dojść do wniosku, że Sejm RP głosami „koalicji 13 grudnia” wybrał nie tyle marszałka Sejmu, co nieomal bolszewickiego Marszała!

Grafika: praktyczna realizacja „ideałów” francuskiej i październikowej rewolucji. Miejmy nadzieję, że Nowa Lewica do tego nie dojdzie.

Autor: prof. Romuald Szeremietiew
Polski polityk, publicysta, doktor habilitowany nauk wojskowych specjalista w zakresie obronności (habilitacja „O bezpieczeństwie Polski w XX wieku”), nauczyciel akademicki, m.in. profesor nadzwyczajny Akademii Obrony Narodowej i Akademii Sztuki Wojennej, więzień polityczny PRL, poseł na Sejm III kadencji, były wiceminister i p.o. ministra obrony narodowej.