Czasami życie pisze scenariusze, które są zbyt mocne na jakikolwiek film. A jednak dzieją się naprawdę. Tu, obok nas. W Jarosławiu.

REKLAMA

Gdy patrzę na ten mem z „Gigachadem”, ściska mnie w gardle. Bo wiem, że za tym przerysowanym, internetowym żartem kryje się historia, która powinna nas wszystkich zatrzymać i głęboko wstrząsnąć.

24 września 2026 roku, około godziny 9:30 rano, do Jarosławskiego Opactwa wtargnął 31-letni obywatel Ukrainy. Zaczął atakować nożem ludzi. Ks. Adrian nie uciekł. Kiedy napastnik zaatakował, on stanął na drodze. Zasłonił sobą trzy kobiety, które ukryły się w kuchni. Przyjął na siebie ciosy tylko po to, żeby one mogły uciec. Wycofał się dopiero wtedy, gdy zobaczył, że są bezpieczne. To nie jest bohaterstwo z filmów akcji. To jest bohaterstwo z Ewangelii. To jest miłość, która „miłuje aż do końca”.

A potem stało się coś jeszcze potężniejszego.
Dwa dni później. Obity, z opatrunkiem na głowie, z bólem, który musiał czuć w całym ciele, stanął przed ludźmi. I nie powiedział: „zemsta”. Nie powiedział: „nienawiść”. Powiedział: „Wybaczam”. Poprosił, żeby nie odpowiadać złem za zło. I zaapelował, żeby nie obwiniać całego narodu ukraińskiego za czyn jednego człowieka.

Kiedyś, słuchając kazań o miłości i miłosierdziu, myślałam: „Łatwo tak mówić z ambony. Przez pryzmat swojego życia to takie odległe, takie trudne do dotknięcia”. A teraz? Teraz tego dotykam. Dotykam tego z całą mocą, bo widzę, że to nie są puste słowa. To jest siła, która potrafi powstrzymać prawdziwe zło.

Ale trzeba to powiedzieć jasno i odważnie, bo w tym wszystkim nie chodzi o ślepą akceptację czy przymykanie oczu na patologię. Nie chodzi o to, żeby bezkrytycznie akceptować wszelkie występki.
I tu chcę, żeby wybrzmiało to jednoznacznie: to nie dotyczy tylko Ukraińców. Dotyczy to wszystkich gości!

Chodzi o to, żeby wreszcie ktoś stanął i odważnie powiedział: „Jesteś gościem w moim domu i masz swoje przywileje, ale jako gość. Nie jesteś w swoim domu, ale w moim!”.

To jest wołanie o zdrowe granice, o szacunek i o elementarne zasady współżycia. Można i trzeba wymagać, aby każdy gość szanował dom, do którego został przyjęty, jego historię i jego gospodarzy. Ale – i to jest kluczowe – można to robić bez nawoływania do nienawiści, bez zbiorowej odpowiedzialności i bez podziałów.

I wiem coś o tym, bo sama przekonałam się, że granicę trzeba stawiać bardzo wyraźnie. Że nie można godzić się na przemoc, na poniżanie, znieważanie. Ale to boli. Boli strasznie. Bo układ nie akceptuje granic. System, ludzie, czasem najbliższe otoczenie – oni tego nie chcą. Albo ty się podporządkujesz, albo ciebie zniszczą. Pozbawią pracy, środków na życie, a niestety często i zdrowia. Walka o własne granice to często droga przez piekło.

A mimo to trzeba walczyć. Bo jeśli się cofniemy, jeśli pozwolimy sobie odebrać godność, to przegramy sami ze sobą. Ks. Adrian tego dnia w Jarosławiu nie tylko ochronił kobiety. On pokazał, że można powiedzieć „nie” złu, nie stając się przy tym takim samym złem. Że można wybaczyć, ale jednocześnie twardo stać przy swoich granicach.

I tu musi wybrzmieć jeszcze jedna, absolutnie kluczowa rzecz. Bo są granice, których przekraczać nie wolno. Nie chodzi tu o nienawiść do jakiegokolwiek narodu, ale o prawdę, która boli i której nie można przemilczeć. Szerzenie banderyzmu i gloryfikacja tych, którzy odpowiadają za ludobójstwo na Wołyniu, jest niedopuszczalna. Mamy prawo się na to nie godzić. A nawet nam nie wolno.
Nie wolno nam, bo pamięć o ofiarach zobowiązuje. Bo prawda historyczna nie może być zakłamywana w imię politycznej poprawności czy doraźnych interesów. Ks. Adrian wybaczył napastnikowi, ale wybaczenie nie oznacza zapomnienia o zbrodniach. Można wybaczać ludziom, ale nigdy nie wolno gloryfikować zbrodniarzy. To jest ta twarda granica, której strzec musimy – dla siebie, dla naszych przodków i dla przyszłych pokoleń.

I nade wszystko: jesteśmy Polakami. Państwem Polskim. I mamy święte prawo, a nawet obowiązek, bronić swoich interesów, swojej wiary i swoich granic. Możemy wspierać Ukraińców w ich dramacie, możemy być solidarni, możemy wybaczać. Ale nie wolno nam oddawać nikomu – w tym stronie ukraińskiej – jakichkolwiek służb, kompetencji czy władztwa na terytorium naszego kraju. To jest nasz dom. To nasza ziemia. I to my tu stanowimy prawo.
Nie można tego nazywać nienawiścią. To jest odpowiedzialność. To jest suwerenność. To jest wierność tym, którzy tę ziemię nam zostawili.

Internet zrobił swoje. Mem z „Gigachadem”, „Sigmąu”, „Bóg z nami zawsze” – wygląda zabawnie, może nawet karykaturalnie. Ale dla mnie to jest hołd. To jest język, w którym młodzi ludzie próbują wyrazić coś, czego nie da się opisać słowami. Bo prawdziwy Gigachad to nie ten, kto ma napakowane mięśnie. Prawdziwy Gigachad to ten, kto w obliczu śmiertelnego zagrożenia myśli o innych. Kto nie płacze nad swoim losem, ale wybacza. Kto modli się i staje na wysokości zadania. Kto potrafi wybaczyć, ale też potrafi jasno wyznaczyć granice. Nawet jeśli zapłaci za to wysoką cenę.

I teraz patrzę na to, co dzieje się wokół. Na tych wszystkich influencerów, dziennikarzy, polityków, którzy próbują podsycać nienawiść i zbiorową odpowiedzialność. Skala tego cynizmu mnie zadziwia. A obok tego stoi pobity ksiądz, który mówi: „Nie obwiniajcie całego narodu”, ale swoją postawą pokazuje też: „Nie pozwolę sobie na wszystko” i „Nie pozwolę gloryfikować zbrodni”.

Można być wierzącym albo niewierzącym. Można mieć tysiąc zastrzeżeń do Kościoła jako instytucji. Ale jeśli ktoś pyta, jak w praktyce wygląda chrześcijańskie „zło dobrem zwyciężaj” – to spójrzcie na Ks. Adriana.

To nie jest mem. To jest człowiek, który swoim czynem i słowem pokazał nam wszystkim, czym jest prawdziwa wielkość. Dziękuję, Księże Adrianie. Za odwagę. Za wybaczenie. Za mądrość. I za to, że przypomniał nam, co znaczy być człowiekiem – zarówno tym, który potrafi wybaczyć, jak i tym, który potrafi stanąć w obronie własnego domu, własnej godności i własnej historii.

#KsAdrian #Jarosław #Bohater #ZłoDobremZwyciężaj #Wybaczamy #Granice #PrawdaHistoryczna #Suwerenność #Polska #Gigachad #PrawdziwaWiara #SiłaNieNienawiść