W Polsce dochodzimy do sytuacji, w której praworządność zaczyna przypominać gumę. Można ją rozciągać w dowolną stronę, zależnie od tego, kto akurat sprawuje władzę i jaki ma interes polityczny.

Spór o Trybunał Konstytucyjny jest tego najlepszym przykładem.

30 października Anna Korwin-Piotrowska ogłosiła przejęcie kierowania Trybunałem i zarządziła przerwę w czynnościach prezesa Bogdana Święczkowskiego oraz wiceprezesa Bartłomieja Sochańskiego. Obaj sędziowie zakwestionowali tę decyzję i skierowali zażalenia do Sądu Najwyższego.

Dzisiaj Sąd Najwyższy uchylił jej zarządzenia. To zasadnicza zmiana sytuacji prawnej, której nie wolno przemilczeć.

I właśnie w tym momencie Tusk bredzi o początku nowej ery. Ośmiu sędziów wybranych przez obecną większość sejmową przyjmuje uchwałę zmieniającą regulamin Trybunału, a premier zapowiada jej publikację. Będzie publikował coś co jest bezprawne?

Dzisiaj najważniejsze pytanie do premiera brzmi: czy uzna ostateczne rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego, czy też będzie nadal prowadził polityczną operację w Trybunale, jakby tego rozstrzygnięcia w ogóle nie było?

Jeżeli premier świadomie zignoruje rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego i będzie dalej tolerował działania prowadzące do łamania prawa, przestanie być obrońcą praworządności, za którego próbuje uchodzić. Będzie musiał liczyć się z odpowiedzialnością karną za swoje decyzje, podobnie jak osoby uczestniczące w bezprawnym przejmowaniu Trybunału.

Państwo prawa nie polega na tym, że władza sama sobie ustala reguły, a następnie wymaga ich przestrzegania wyłącznie od przeciwników politycznych. Premier Polski nie może być przestępcą.