Towarzysze! W Chrystusa! Cel! Pal! Ognia!

„Terror Rojo w Hiszpanii (Czerwony Terror) to określenie fali przemocy politycznej, egzekucji i represji dokonywanych przez ugrupowania komunistyczne i anarchistyczne na początku hiszpańskiej wojny domowej w 1936 roku. Celem tych ataków byli głównie przeciwnicy polityczni Republiki, właściciele ziemscy oraz duchowieństwo katolickie, co doprowadziło do śmierci dziesiątek tysięcy ludzi.

Przenieśmy się do roku 1936, do Hiszpanii. W dniach 17–18 lipca prawicowi generałowie pod wodzą Francisco Franco dokonują nieudanego zamachu stanu przeciwko panujacemu tam lewicowemu rządowi. W odpowiedzi władze w Madrycie, Barcelonie i Walencji rozdają broń robotniczym milicjom związkowym i partyjnym. Tradycyjne struktury państwa leżą w gruzach, a faktyczną władzę przejmuje skrajna lewica. Wybucha rewolucja społeczna, w której fala nienawiści wobec duchowieństwa, posiadaczy ziemskich i dawnych elit przybiera – zwłaszcza w listopadzie – niespotykane rozmiary.

W całej Hiszpanii zapanował „czerwony terror”(Terror Rojo en España). Zniszczonych zostało 22 tysiące kościołów – prawie połowę świątyń istniejących wówczas w Hiszpanii. Zamordowano (niepełne dane) 13 biskupów, 4184 kapłanów i kleryków, 2365 zakonników, 283 siostry zakonne, tysiące świeckich katolików.

Publiczne wyznawanie religii katolickiej zostało zakazane na terenie całej Hiszpanii, uznano to za działalność niebezpieczną i prawnie ściganą.

Jan Paweł II w październiku 1992 r. beatyfikował 122 męczenników – ofiar zamordowanych z nienawiści do wiary w Hiszpanii w latach 1936-39.

W październiku 2007 r. Papież Benedykt XVI beatyfikował 498 męczenników – ofiar prześladowań Kościoła w Hiszpanii w latach 1934-1939. W tym gronie znalazło się 2 biskupów, 24 księży, 462 zakonników i zakonnic, seminarzysta, diakon, subdiakon i 7 świeckich. Najmłodszy błogosławiony miał 16 lat, najstarszy 78.

W tej krwawej komunistycznej rewolucji w ramach XIII Brygady Międzynarodowej im. Jarosława Dąbrowskiego (popularnie: „dąbrowszczacy”), uczestniczyli – a jakże! – i komuniści z Polski, jak np. Bolesław Mołojec (aktywny polski działacz koumistyczny), Józef Strzelczyk (Jan Barwiński) – blisko współpracujący z sowieckimi doradcami wojskowymi, Grzegorz Korczyński – „generał Walter” Wszyscy oni wspierali bardzo czynnie ten reżim wrogów katolicyzmu. Te wszystkie Brygady były werbowane i kontrolowane przez Komintern oraz sowieckie służby. Na sztandarze batalionu miały zapisane, że walczą za polską republikę sowiecką „C.C.C.C.P de Polonia.” (Союз Советских Социалистических Республик – ZSRR). To oni byli później kadrą zbrodniczej bezpieki w Polsce „Ludowej”.

Dlaczego o tym wszystkim przypominam?
Z tego powodu, że na warszawskich Powązkach w dniu 6 listopada 2026 roku na Cmentarzu Wojskowym odbyły się obchody 90. rocznicy utworzenia Batalionu im. Jarosława Dąbrowskiego. którzy podczas wojny domowej w Hiszpanii bronili reżimu komunistycznego walcząc w Brygadach Międzynarodowych utworzonych przez stalinowski Komintern.
W wydarzeniu tym po raz pierwszy od 1989 roku uczestniczyła wojskowa asysta honorowa oraz przedstawiciele polskich władz państwowych (m.in. wiceminister obrony narodowej Stanisław Wziątek i wiceszef UdSKiOR Michał Syska). W tej „pelzajacej rekomunizacji” widoczna jest aktywność Ministerstwa Obrony Narodowej – z wojskową asystą ku czci najemników Stalina, w obecności wiceministra obrony narodowej, a także oczywiście! – marszałka Sejmu Włodzimierza Czarzastego. Przemawiał zastępca szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Michał Syska i gloryfikując formację podległą stalinowcom – nazwał ich walkę „obroną demokracji.”

Wydarzenie to dotyka fundamentalnego sporu o polską politykę historyczną po 1989 roku. Tym mocniej jest wymierzeniem policzka polskiej pamięci historycznej, gdyż my Polacy –t raktujemy ten cmentarz, na którym się to wydarzenie odbyło jako „Panteon Narodowy”, jako „książka historii Polski pisanej na kamieniu”. Dla polskich dziejów i tożsamości jest on symbolem walki z totalitaryzmem i stanowi święte miejsce pamięci, w którym spoczywają najwybitniejsi twórcy kultury, nauki, bohaterowie walk o niepodległość oraz ofiary systemów totalitarnych, także komunistycznego. Dlatego dla Polakow udział wojskowej asysty honorowej i przedstawicieli rządu jest odebrany jako symbol rehabilitacji formacji, powiązanej ze stalinowskim Kominternem. Tym bardziej. że część „dąbrowszczaków” po II wojnie światowej współtworzyła aparat represji PRL (UB, Informację Wojskową), a w 2017 roku ustawowo pozbawiono ich uprawnień kombatanckich w ramach dekomunizacji. Dlatego państwowe honory odbieramy jako powrót do narracji historycznej rodem z Polski Ludowej.

Ps. trzeba tu też wspomnieć, że Instytut Pamięci Narodowej uznał „dąbrowszczaków” za organizację wspierającą stalinowskie państwo. Tak brzmi uzasadnienie: „ „Dąbrowszczacy” w czasie wojny domowej w Hiszpanii (1936–1939) walczyli o budowę państwa stalinowskiego. Z ich szeregów wywodzili się aktywiści komunistyczni (…) działający na szkodę polskiej niepodległości i demokracji” (za platformą X).
Czy obecne kierownictwo Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie wie, że propagowanie komunizmu zgodnie z artykułem 256 Kodeksu karnego jest przestępstwem?

Jeśli tak dalej pójdzie, te wkrótce równie paradnie będziemy świętować rocznicę powstania Armii Ludowej, bitwy pod Lenino.czy stłumienie Praskiej Wiosny….

I jeszcze coś ciekawego:
Na teamt tej wojny istnieje książka genialnego twórcy, George Orwella pod tytułem „W hołdzie Katalonii”.
Na przełomie 1936 i 1937 roku Orwell zamienił maszynę do pisania na stary karabin i wylądował w zimnych, błotnistych okopach hiszpańskiej wojny domowej – początkowo w roli dziennikarza, ale po przyjeździe do ogarniętej rewolucją Barcelony natychmiast zaciągnął się jako ochotnik do milicji partii POUM (Partido Obrero de Unificación Marxista – Robotnicza Partia Zjednoczenia Marksistowskiego) i szybko zrozumiał, że sowiecki komunizm to nie walka o wolność, lecz bezwzględna maszyna terroru i kłamstwa, która potrafi w jedną noc zrobić zdrajców z własnych bohaterów (co później pokazał w „Rok 1984””.

Książka „W hołdzie Katalonii” napisana jest na podstawie własnych obserwacji, przedstawia Barcelonę końca roku 1936 jako miasto pełne rewolucyjnego entuzjazmu, w którym władzę przejęła klasa robotnicza, a dawne podziały klasowe zniknęły z przestrzeni publicznej. Z czasem jednak ten początkowy idealizm i braterstwo ustępują miejsca paranoi komunistycznej, rodem z ZSRR propagandzie i brutalnym czystkom politycznym. Pisarz udokumentował, że najwiekszym wrogiem koumistow byla religia katolicka, niemal wszystkie kościoły zostały splądrowane, spalone lub przekształcone w magazyny i garaże, a wizerunki świętych zniszczone i nazwał to wszystko„rewolucyjnym obrazoburstwem”.

Warto, a nawet trzeba tę książkę przeczytać, ja sama mam zamiar to zrobić !