Mądre kobiety (nie mylić z wykształconymi ponad swoją inteligencję i z dyplomami, które od wielu już lat łatwiej „zdobyć” niż nieciekawą chorobę w tajskim burdelu) wiedzą, że normalny, poukładany na poziomie mężczyzna nie chce mieć w domu konkurenta, partnera w biznesie, krytyka czy kierownika.

Pisałem Wam kiedyś, że ze względu na pracę i współpracę mam obecnie spory wgląd w środowisko medyczne, w tym wśród lekarzy i lekarek.

Pojęcia nie miałem, podobnie jak zapewne wielu z Was, jak wielkie prywatne problemy mają ze sobą ci ludzie. Wiem to na podstawie wielu informacji i prywatnych rozmów z nimi.

Rozwody, życie ze sobą na zasadzie ciągłej walki, „przeciągania liny”.

Ogromna liczba lekarek po rozwodach, przed rozwodami albo żyjących jak pies z kotem ze swoim facetem.

Ale tu właśnie zaczyna się ta „opowieść”.

Takie kobiety jak lekarki mają „przerąbane”.

Kobiety o wyższym statusie, które pochodzą z mniejszych miast, mają „przerąbane” podwójnie.

Te, które były dodatkowo wcześniej w związku z kimś o wysokim statusie, mają przerąbane potrójnie.

Hipergamia u kobiet i nieustanne narażenie na ocenę innych.

Tłumaczę i wyjaśniam.

Nie oszukujmy się. Od dawna większość osób (a dziś to oczywistość) nie nadaje się na medycynę, ale idzie na nią, bo pcha ich do tego ktoś z rodziny, ambicja albo chciwość (tak, tak, chciwość).

Zatem to, co mówią, co powiedzą i jak ocenią mnie inni, jest głęboko w takiej osobie osadzone. I nawet nie uwolni się od tego, jeśli będzie miała milion na koncie na drobne wydatki i pełną finansową niezależność, dzięki której teoretycznie opinie innych może mieć w poważaniu.

Ci, dla których to faktycznie misja (może 2 na 10, a z czasem 1 na 10, optymistycznie zakładając), to rzadkość. Takim faktycznie może nie zależeć na tym, jak postrzegają ich inni, jak żyją i mieszkają.

Pani lekarz ma zatem od początku nacisk na to, aby być „wyjątkowa”. Zdolna córka, wybrała medycynę, sukces, lepsze życie…

No i do tego obrazka nie pasuje hydraulik czy mechanik. Może być przeciętny prawnik (bo namnożyło się tego przez lata), ale jednak tytuł musi być.

Hydraulik może zarabiać więcej, kochać prawdziwie i szczerze, być wierny, kochać dzieci, ale to hydraulik. Ni chu chu nie pasuje w tym duecie.

Prawnik może być degeneratem (co nie jest często odległe od prawdy), zdradzać ją, nawet tego nie kryjąc, mieć ją w poważaniu, robić wały…, ale pasuje do pani doktor i jej rodziny.

Problem w tym, że o ile ona była fajna dla faceta „na poziomie”, jakiego oczekiwała, czyli była młoda, wychwalana także przez rodzinę (teściów: „moja synowa to lekarz”), w łóżku spoko, o tyle z czasem mężczyzna na jej poziomie, czyli mniej więcej równie wysokim, uznaje to za oczywistość i standard.

Inaczej mówiąc, jest to dla niego tak samo oczywiste jak poranna kawa. No i facet, który ma pieniądze i uwagę kobiet, patrzy na nie inaczej. Ma gdzieś dyplomy żony, ale dostrzega młodość, uśmiech i temperament innych kobiet, których jego dr Grażynka już nie ma.

Niestety, ale mężczyźni mają też tak, że mają totalnie wywalone na to, jakie kobieta ma wykształcenie, gdzie pracuje i kim jest.

Dobry mężczyzna oczywiście docenia ambicje i poziom żony oraz ją wspiera, ale mówimy tu generalnie o ocenie i podejmowaniu decyzji: kim ma być, kim jest Twoja żona czy partnerka.

Dla mężczyzny może być sklepową (żona Ronaldo).

Zatem nasza lekarka, zwłaszcza z mniejszej miejscowości, nie chce kogoś o niższym statusie, a ci wyżej są już zajęci lub mogą przebierać w kobietach o dowolnym statusie, wyglądzie czy pochodzeniu. I nie muszą się prosić o wiele rzeczy ani tłumaczyć. Nie mają czasu ani ochoty starać się imponować kobiecie, która niemal domaga się, aby być traktowana lepiej ze względu na to, „kim sama jest”.

Może w tę grę wejść tylko ktoś, komu się najwyraźniej nudzi albo jest masochistą z zaburzeniami, ale nie „prawdziwy, niezależny mężczyzna”.

Jeśli facet jest mądry, a przecież takiego chce też taka kobieta, to nie wykorzystuje swojej przewagi i statusu. Dzięki temu może stworzyć dobry związek, małżeństwo, rodzinę z kobietą o dużo niższym statusie.

Jeśli ktoś jest pojebany, bez znaczenia, jakiej płci, będzie niedobry dla swojego partnera.

Nasza lekarka może zatem znaleźć sobie ewentualnie kochanka, z którym jednak nigdy niczego nie stworzy, nie zbuduje, a tym bardziej nie pokaże go „otoczeniu”.

Myślę, że kobiety o takim statusie są obecnie najbardziej nieszczęśliwymi osobami, jakie „mijamy” w szpitalu, prywatnym gabinecie czy na ulicy.

Oczywiście rekompensuje im to „pieniądz”. Piękne mieszkanie, ciuchy, kosmetyczka, wakacje.

Ale… takie życie to również zmaganie się ze sprzecznościami wewnętrznymi, które dla kobiet są bardzo bolesne.

„Jestem taka zajebista, a i tak mnie nikt nie chce (tzn. z tych, którzy ja chcę, aby mnie chcieli)”.

Jej poczucie wartości jest zatem bardzo niskie.

Część z nich ukrywa to przez „powłokę zewnętrzną” – są „zrobione”, a inne (jest druga grupa, wierzcie mi) wyglądają „słabo”.

Salowa czy opiekunka medyczna, ale żyjąca w „szczęśliwym” związku, wygląda dużo lepiej, bardziej atrakcyjnie niż np. pani ordynator (i to jeszcze nie taka stara).

To jest właśnie idealny przykład powiedzenia, że „pieniądze szczęścia nie dają”.

Owszem, rozwiązują wiele spraw, bardzo pomagają, ale nie dają szczęścia.

Kobiety są niewolnicami swojej natury.

To, co mówią inni, jest dla nich często ważniejsze niż zdrowy rozsądek i własne szczęście.

Dlatego słuchają też przygłupawych, nieszczęśliwych koleżanek, które potrafią nieźle namieszać.

Widzę lekarzy i dowiaduję się, że starszy pan doktor miał tyle romansów, że trudno powiedzieć, czy ma tylko tyle dzieci, ile formalnie „jest na niego”. Inny… trzecia żona, jeszcze inny żyje już sam i „bawi się”, a jeszcze inny ma taki układ z żoną, że jej nie zostawi, ale robi, co chce, z kim chce i gdzie chce.

Panie lekarki?

Muszą być „doskonałe” i przerażają się, że opinia o nich może ulec pogorszeniu – że mają kochanków, że mają męża o niższym statusie, że to i sro.

Tak, kobiety, kiedy wdrapią się na pewien poziom, zauważają, że są tam same, a mężczyźni, których chcą, mają na to totalnie wywalone.

Gorzej… nie chcą, jak pisałem, mieć takiej kobiety „w domu”.

Wiele małżeństw lekarskich to po pewnym czasie fikcja. Kiedy już spłodzą jedno dziecko (a jeśli znajdzie się czas albo poniesie ich fantazja czy wpadną – dwójkę), ustalają, że nie będą rozpieprzać majątku i psuć wizerunku „na wsi”, i żyją „każdy po swojemu”.

Zazdrościcie im?

Uwierzcie mi, że to niemal 100% gwarancji na spierd…e życia prywatnego.

Finansowo, wiadomo, że nie.

Z drugiej strony wiele kobiet myśli teraz, że lepiej mieć spierd…e życie, będąc lekarką, niż spierd…e życie z problemami finansowymi.

Oczywiście, że tak można do tego podejść również.

„Prawdopodobieństwo rozwodu wśród lekarek jest około 1,5 raza wyższe niż wśród lekarzy w podobnym wieku. Inne zestawienia branżowe wskazują na odsetek rozwodów sięgający 37–38% u kobiet wobec 22–28% u mężczyzn”.

No i należy dodać do tego małżeństwa i związki, które są FIKCJĄ, choć małżeństwo trwa. I tego jest więcej niż tych rozwodów.

Romans z innym lekarzem? Ha, nie jest to takie łatwe i nie będę się rozpisywał, dlaczego. Niby wydaje się oczywiste, a jednak nie jest.

Lekarze nie chcą też swoich koleżanek „pod sobą” i kalkulują dziś bardziej niż kiedyś, czy to ma sens i czy nie jest drogą do spieprzenia sobie życia.

PS. Znam więcej szczęśliwych małżeństw, w których mężczyzna nie był „kimś”, ale był dobry, pracowity i porządny.

Nie znam żadnego, w którym facet był „kimś”, a nie było spierd…e.

Cóż, zatem wiele kobiet woli spierd…go faceta, ale o wyższym statusie, bo najwyraźniej hipergamia robi swoje. Oczywiście dochodzi do tego wychowanie w przekonaniu (to też pierwotne), że postrzeganie jej samej zależy również od tego, „pod kim leży”.

Autor: Diario