Nie każdy zamach na wolność obywatela musi wyglądać jak scena z filmu sensacyjnego. Czasami wystarczy jeden telefon, kilka fałszywych informacji i adres człowieka, którego ktoś postanowił zastraszyć.Tak właśnie działa swatting.
To metoda polegająca na celowym wywołaniu fałszywego alarmu, który uruchamia aparat bezpieczeństwa państwa. Ktoś informuje policję o rzekomym zabójstwie, uzbrojonym napastniku, zakładnikach czy zagrożeniu życia. Służby przyjeżdżają pod wskazany adres, często z dużymi siłami, a niewinny człowiek nagle znajduje się w centrum niebezpiecznej interwencji.

W Stanach Zjednoczonych zjawisko to stało się poważnym problemem. Ofiarami padają dziennikarze, politycy, osoby publiczne, ale również zwykli obywatele. Sprawcy wykorzystują anonimowość internetu, fałszywe tożsamości i technologię pozwalającą podszywać się pod inne numery telefonów.
Ale jest w tym zjawisku coś znacznie bardziej niepokojącego niż sama technologia.

SWATTING pokazuje, jak łatwo można wykorzystać instytucje powołane do ochrony obywateli do wywoływania strachu i poczucia zagrożenia.

Policjant wykonujący polecenie dyżurnego może nie wiedzieć, że został wciągnięty w czyjąś grę. Reaguje na informację o zagrożeniu życia. Problem zaczyna się wtedy, kiedy ktoś świadomie manipuluje tym mechanizmem.

A co, jeżeli fałszywe alarmy nie są przypadkowym działaniem internetowych trolli, lecz elementem zorganizowanej kampanii?

I jeszcze poważniejsze pytanie: czy aparat państwa może zostać wykorzystany do walki politycznej?Bo różnica między internetowym przestępcą a funkcjonariuszem państwowym wykorzystującym swoje uprawnienia do zastraszania obywateli jest fundamentalna.
W pierwszym przypadku mamy do czynienia z przestępstwem.

W drugim dochodzi jeszcze nadużycie władzy.Jeżeli ktoś próbuje wykorzystać państwowy aparat bezpieczeństwa do zastraszania ludzi, musi wiedzieć, że nie działa w imieniu państwa prawa, lecz przeciwko jego fundamentom.

Największym zagrożeniem dla demokracji nie jest bowiem tylko człowiek, który łamie prawo.Jest nim również ten, kto wykorzystuje instytucje stojące na straży prawa, aby uczynić z nich narzędzie własnej władzy.Polska nie jest wolna od tego zjawiska. Co więcej, skala i dobór osób, których dotyczą fałszywe alarmy, powinny budzić szczególne zainteresowanie opinii publicznej.

W maju 2026 roku rozpoczęła się seria fałszywych zgłoszeń wymierzonych w dziennikarzy i pracowników Telewizji Republika. Alarmy bombowe, zgłoszenia o próbach samobójczych, rzekomych zabójstwach i zagrożeniu życia doprowadzały do interwencji policji, straży pożarnej i ratowników.

Wśród osób dotkniętych tym procederem znaleźli się Tomasz Sakiewicz, Michał Rachoń, Adrian Klarenbach i Katarzyna Gójska. W mieszkaniu Tomasza Sakiewicza policjanci interweniowali, a jego asystentkę zakuto w kajdanki. Nie był to koniec.Fałszywe alarmy dotknęły również rodzinę prezydenta Karola Nawrockiego. W Gdańsku służby siłowo weszły do mieszkania jego matki po zgłoszeniu rzekomego pożaru i zagrożenia życia. Alarm okazał się nieprawdziwy.

Podobne zdarzenia dotyczyły posesji Jarosława Kaczyńskiego oraz byłego szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, prof. Sławomira Cenckiewicza. W październiku kolejne interwencje dotknęły dziennikarza Adriana Stankowskiego, a także prezesa Stowarzyszenia Marsz Niepodległości Bartosza Malewskiego. Fałszywe zgłoszenia skierowano również pod adres mecenas Magdaleny Prządki-Leszczyńskiej, związanej z Ordo Iuris. W jej przypadku interweniowała zarówno policja, jak i straż pożarna. To już nie wygląda jak pojedyncze, przypadkowe wybryki internetowych żartownisiów. Mamy do czynienia z powtarzającym się mechanizmem, który angażuje państwowe służby i uderza w konkretne osoby ze świata polityki, mediów i organizacji społecznych.

Zastanawia również sposób, w jaki problem funkcjonuje w przestrzeni medialnej. Inne prorządowe media milczą.Dzisiaj nielegalnie przejęta prokuratura nęka dziennikarzy strefy wolnych mediów. Wolność mediów nie może zależeć od tego, po której stronie politycznego sporu stoi redakcja. Jeżeli zastraszany jest dziennikarz, powinny reagować wszystkie środowiska dziennikarskie.

Nie ma demokracji na pół gwizdka. Nie ma też wolności słowa tylko dla wybranych.