
600 Polaków ZMIAŻDŻYŁO 8000 Sowietów. Ukrywana Prawda o Dytiatynie
Wyobraź sobie zapach spalonego prochu, potu i rozszarpanego mięsa. Ziemia dosłownie trzęsie się pod kopytami. 8000 rozwieczonych sowieckich żołnierzy fali za falą zalewa jedno niepozorne wzgórze.
Słyszysz ich wrzaski. Są pewni siebie. Pachną krwią. Chcą wyrżnąć uciekających Polaków w pień. To ich szansa na brutalną zemstę za upokorzenie pod Warszawą. Dzieli ich zaledwie 30 m od polskich luf, potem 20, 15, 10 m.
Rosjanie widzą już twarze naszych artylerzystów. Czekają, aż Polacy rzucą broń i zaczną błagać o litość. Ale Polacy nie klękają przed nikim. Pada krótki, twardy rozkaz. Ognia. Polskie armaty wypalają na wprost, prosto w gęsty, pędzący tłum.
Kartacze rozrywają na strzępy kości, konie i ludzi. Z nieba sypie się krwawy deszcz. Ludzkie szczątki i błoto zasypują polskie okopy. Sowiecka szarża w ułamku sekundy zamienia się w rzeźnie. To nie jest scena wymyślona przez scenarzystów z Hollywood.
To wydarzyło się naprawdę. 16 września 1920 roku pod Dytijatynem. Zastanów się przez chwilę, dlaczego nigdy o tym nie słyszałeś na lekcjach historii? Dlaczego jeśli zajrzysz do starych sowieckich archiwów w dokumentach z tamtych dni panuje martwa cisza?
Dowództwo Armii Czerwonej celowo zafałszowało raporty. Radziecka machina propagandowa przez dekady robiła wszystko, aby wymazać ten jeden dzień z kart historii. Wymazać to jedno przeklęte wzgórze.
Czego tak bardzo bali się potężni rosyjscy generałowie? Byli przerażeni prawdą. Bali się przyznać przed własnym narodem i przed całym światem do absolutnego, totalnego upokorzenia.
Prawda jest bowiem taka, że tamtego dnia elitarna, pewna siebie sowiecka dywizja została psychicznie i fizycznie złamana. Ich dowódcy patrzyli z niedowierzaniem, jak wspaniała czerwona konnica tonie we własnej krwi. A kto ich zatrzymał? Czy była to wielka armia wsparta potężnymi rezerwami?
Nie, to było zaledwie 600 Polaków, zwykłych chłopaków z polskiej wsi i miast, dwie baterie artylerii i garstka piechurów pod dowództwem kapitana Paulina Zająca, 600 straceńców przeciwko 8000 wrogów, prawdziwy Dawid przeciwko czerwonemu Goliatowi.
Dostali rozkaz, który w praktyce oznaczał wyrok śmierci. mieli zająć wzgórze 385 i osłaniać odwrót całej polskiej ósmej dywizji piechoty…
Cześć i chwała bohaterom
Zostaw komentarz