Posłanie od chłopców z AK z Warszawy, z Wiązowny, Niedabyla, Stronca, Białobrzegów, Puszczy Kozienickiej. Od rodziny pułkownika Ryszarda Jerzego Kuklińskiego. Posłanie do Krakowa, bo dla Polaków Kraków to Ojciec, a Warszawa – Matka.
Wyobrażam sobie pochyloną nad więziennym grypsem kobietę. Kolejny już raz czyta oczami pełnymi łez zdanie: „Powiedzcie mojej babci, że zachowałam się jak trzeba”. Jestem pewna, że kobieta widzi pluton egzekucyjny stojący naprzeciw jej wnuczki – dziecka jeszcze. Nie wierzy, że historia „małej dziewczynki z AK” ujrzy kiedykolwiek światło dzienne. Że ktokolwiek znajdzie jej grób na cmentarzu bezimiennych.
Inko!
Nie mogli do ciebie trafić z odległości kilku kroków! Teraz wiemy. To była salwa honorowa dla ciebie!
Babciu Inki! Tacy, jak twoja wnuczka, nie potrzebują oznakowanych płyt nagrobnych. Złotymi literami w sercu każdego z nas wyryte jest jej nazwisko: „Danuta Siedzikówna”.
Babciu Inki! Teraz wszystkie babcie w Polsce i na całym świecie, przez wieki będą wymawiać imię Inki, ucząc swoje wnuki, co kryje się w słowach: „Bóg, Honor, Ojczyzna”.
Babciu Inki! Doczekaliśmy chwili, kiedy pomnik dziewczynki z białostocczyzny, wołającej w godzinę śmierci: „Jeszcze Polska nie zginęła!” stanął w Parku Jordana w Krakowie, wśród Wielkich Polaków.
Babciu Inki! Babcie na całym świecie powtarzać będą za Błogosławionym Janem Pawłem II: „Wymagajcie od siebie nawet gdyby inni od Was nie wymagali”.
Roman Barszcz i Małgorzata Kupiszewska
Kraków, 16 września 2012r.
Zostaw komentarz