Nie czynię tego zazwyczaj. Nie publikuję tutaj wygłoszonych kazań. Tym razem zrobię wyjątek, bo niewielki kościółek w Jelnej na Podkarpaciu, jest mi szczególnie bliski. Właśnie wczoraj (3 XI) odwiedziłem to miejsce z okazji 50. rocznicy konsekracji świątyni. Poniżej obszerne fragmenty kazania.

REKLAMA

Gdy pół wieku temu bp Ignacy Tokarczuk poświęcał tutejszy kościół, Polska pogrążona była w szarości świata urządzanego bez Boga, bez szacunku dla człowieka, bez perspektyw i szans. Naród polski został skazany na wegetację, przez komunistyczny rząd i stojącą na straży socjalistycznego ładu służbę bezpieczeństwa. Tę odbierającą nadzieję szarość panującą w tamtych latach, tu w Jelnej przełamała odwaga ludzi i siła miłości. To z miłości bowiem wzniesiona została tutejsza świątynia, na przekór wydawanym zakazom, na przekór ateistycznej propagandzie, na przekór groźbom i próbom zastraszenia. Z miłości i odwagi zostały wzniesione mury tego Bożego domu. Jego cegłami stała się wiara silniejsza niż lęk i nieustraszona nadzieja.
(…)
Wszystkie świątynie świata po to są wznoszone, by człowiek tej miłości doświadczał, by słuchał o niej nie od ludzi, lecz od samego Boga, i by tej miłości się uczył. To tutaj, jak pisze papież Franciszek w swojej najnowszej encyklice, Bóg „czeka bezwarunkowo na nas, nie stawiając żadnych wstępnych wymagań, aby móc nas kochać i ofiarować nam swoją przyjaźń”. Tutaj także, spotykając miłość Chrystusa, „stajemy się zdolni do tworzenia braterskich więzi, do uznania godności każdego człowieka i do troszczenia się razem o nasz wspólny dom”.
(…)
Może nawet paradoksalnie łatwiej było kochać Boga całym sobą tym, którzy walczyli o wolność wyznawania wiary, tym, którzy w akcie sprzeciwu wobec urządzania świata bez Boga budowali świątynie i wychodzili na ulice w obronie krzyża. Może łatwiej im było o jednoznaczną postawę sprzeciwu wobec zła, bo ono nie tworzyło wówczas pozorów dobra, było rozpoznawalne, bo uderzało wprost w ludzkie serce, duszę, umysł i moc, otwarcie dążyło do odebrania ludziom nadziei.

Dziś, gdy dysponujemy wolnością wyznawania wiary i miłowania Boga tak, miłość ta przysparza nam kłopotów. Kościół, który w czasach budowniczych tej świątyni był mocną ostoją wiary, sprawiedliwości i prawdy, rozpościerającym opiekuńcze skrzydła nad wierzącymi i niewierzącymi, którzy nie chcieli się godzić na komunistyczny reżim, dziś objawia nam swoje słabsze oblicze. Tę słabość Kościoła dostrzegamy w upadających autorytetach, w związkach z polityką, w grzechach i przestępstwach ludzi Kościoła, w słabnącej wierze młodego pokolenia, w zamęcie i podziałach. Jak kochać taki Kościół? Z takim pytaniem przychodzimy dziś do Jezusa, ale Jego odpowiedź pozostaje niezmienna: miłujcie Boga sercem, duszą, umysłem i mocą.
(…)
Dziś pragniemy wspólnie dziękować Bogu nie tylko za te minione 50 lat liczone od dnia konsekracji świątyni, ale także za wszystkich ludzi, dzięki którym pośród waszych domów stanął ten Boży dom. Najpierw za odważnego i opatrznościowego biskupa Ignacego, który zainspirował was przed laty do budowy tej świątyni, a później uroczyście ją konsekrował. Pragniemy dziękować za wszystkich ojców bernardynów, którzy nie tylko czuwali nad budową kościoła, jego przebudową i upiększaniem, ale przede wszystkim otaczali was opieką duszpasterską, dzielili z wami chwile smutne i radosne, byli z wami i są nadal na dobre i na złe. Dziękujemy Bogu za budowniczych tego kościoła, za społeczników, za wszystkich którzy swoją pracą i ofiarnością przyczynili się do jego powstania.

Przez te 50 lat zmówiono tu miliony pacierzy, celebrowano tysiące Mszy św., wprowadzono do wspólnoty Kościoła setki nowych chrześcijan, sakramentalnym węzłem małżeńskim połączono setki par, setki umarłych żegnano przed odprowadzeniem na miejsce wiecznego spoczynku.

A co będzie jutro i przez kolejne dziesiątki lat? Czy ten kościół nadal będzie wam potrzebny? Potrzebny będzie waszym dzieciom i wnukom? Pytam o to w obliczu szerzącej się laicyzacji, która nie omija, uznawanych dotąd za niezwykle religijne, rejony naszej Ojczyzny. Pytam w obliczu zmniejszającej się liczby uczestników niedzielnej Mszy św. Pytam w obliczu zwiększającej się liczby młodych par, które wspólne życie niekoniecznie rozpoczynają od wypowiedzenia sakramentalnego tak.

Czy ten kościół nadal będzie wam potrzebny? Wierzę mocno, że tak. Nie stanie się to jednak bez waszego świadectwa wiary, które musi jasne i czytelne dla tych, którzy zwątpili w sens pielęgnowania własnej wiary. Nie dokona się to bez zaangażowania rodziców, którzy dla swoich dzieci są pierwszymi katechetami i nauczycielami wiary i pięknego życia. Nie będzie to możliwe bez gorliwych i oddanych duszpasterzy, gotowych służyć, kochać i nieść nadzieję wszystkim – i tym, którzy wierzą mocno, i tym którzy nader łatwo błądzą schodząc na manowce, i tym, którzy zbuntowali się przeciw Bogu i Kościołowi, wyrzekając się związku ze wspólnotą wierzących.

Dziękując Bogu za te 5 minionych dekad, za dobre, skromne i pobożne życie minionych pokoleń, prosimy dziś o to, by szczera wiara i autentyczna miłość uczniów Jezusa stały się mocnym spoiwem całej waszej wspólnoty, i przynosiły owoce pokoju i wzajemnej życzliwości – teraz i w następne lata.

Autor: O. bp Damian A. Muskus OFM pochodzi z Leżajska za Podkarpaciu. Urodził się 6 września 1967 roku. Po zdaniu matury w leżajskim liceum (1986 r.) rozpoczął nowicjat w Zakonie Braci Mniejszych Prowincji Niepokalanego Poczęcia NMP. Dnia 9 września 1987 roku w bazylice Matki Bożej Pocieszenia w Leżajsku złożył pierwsze śluby zakonne. W latach 1987-1993 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym oo. Bernardynów w Krakowie i w Kalwarii Zebrzydowskiej.

Święcenia prezbiteratu przyjął z rąk ówczesnego metropolity lwowskiego, abp. Mariana Jaworskiego, 12 czerwca 1993 roku w Sanktuarium Pasyjno-Maryjnym w Kalwarii Zebrzydowskiej.

W pierwszym roku swojej posługi kapłańskiej pracował jako katecheta w Kalwarii Zebrzydowskiej, a także jako duszpasterz pielgrzymów i grup młodzieżowych. W latach 1994-1998 odbył na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego studia specjalistyczne w zakresie katechetyki. Na podstawie dysertacji „Szkoła środowiskiem katechetycznym. Katechetyczne studium interdyscyplinarne” uzyskał stopień doktora nauk teologicznych.

Od 1999 r. był wicemagistrem braci kleryków, a następnie w latach 2002-2005 gwardianem klasztoru św. Franciszka z Asyżu i rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Kalwarii Zebrzydowskiej.

W roku 2005 został mianowany kustoszem Sanktuarium Pasyjno-Maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej. Podczas sześcioletniej posługi koncentrował się nie tylko na kultywowaniu wielowiekowych tradycji, ale również na wprowadzaniu do kalendarza sanktuarium nowych nabożeństw i pielgrzymek stanowych, a także obejmowaniu troską duszpasterską młodych oraz osób niepełnosprawnych.

Jako kustosz zaprosił do kalwaryjskiego sanktuarium papieża Benedykta XVI i był organizatorem jego wizyty w polskiej Jerozolimie w 2006 roku. Był także gospodarzem ogólnopolskich uroczystości dziękczynnych za kanonizację św. Szymona z Lipnicy w 2007 roku.

Za jego kadencji odbyły się w Kalwarii Zebrzydowskiej obchody Roku Jubileuszowego, związanego z ważnymi rocznicami: 800-lecia istnienia Zakonu Franciszkańskiego, 400-lecia konsekracji kalwaryjskiego kościoła ojców bernardynów, 30. rocznicą podniesienia świątyni do godności bazyliki mniejszej, 30. rocznicą pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Kalwarii Zebrzydowskiej i 10. rocznicą wpisu sanktuarium na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Z jego inicjatywy, dla upamiętnienia kalwaryjskiego Roku Jubileuszowego i w hołdzie dla polskiej Jerozolimy, powstało monumentalne dzieło poetycko-muzyczne „Oratorium Kalwaryjskie”. Premiera utworu, w formie plenerowego widowiska, odbyła się podczas odpustu Wniebowzięcia NMP w 2009 roku. W wydarzeniu brały udział rzesze pielgrzymów. Powtórnie „Oratorium Kalwaryjskie” zabrzmiało 8 grudnia 2015 roku w Centrum Kongresowym ICE w Krakowie w ramach przygotowań do ŚDM i jako artystyczna inauguracja Roku Miłosierdzia.

W czasie, gdy o. Muskus był kustoszem kalwaryjskiego sanktuarium, przeprowadzono kompleksowe prace renowacyjno-konserwatorskie w bazylice Matki Bożej Anielskiej, w klasztorze oraz w kaplicach na Dróżkach. Dzięki szeroko zakrojonemu projektowi, który uzyskał wsparcie funduszy unijnych, dawny blask odzyskały najpiękniejsze obiekty wpisane na listę UNESCO.

Do dnia nominacji biskupiej o. Muskus był wykładowcą katechetyki i dydaktyki, referentem ds. katechezy przy Kurii Prowincjalnej oo. Bernardynów w Krakowie oraz sekretarzem formacji i studiów swojej zakonnej prowincji.

16 lipca 2011 papież Benedykt XVI mianował go biskupem pomocniczym Archidiecezji Krakowskiej ze stolicą biskupią Amaia. Jako zawołanie biskupie wybrał słowa Chrystusa skierowane do św. Jana: „Ecce Mater tua” (Oto Matka twoja). Do tego zawołania nawiązuje także herb, który przedstawia Maryję stojącą pod krzyżem. W herbie zawarty jest również akcent franciszkański. Krzyż, na którym wisi Chrystus, ma kształt krzyża z San Damiano, przed którym modlił się św. Franciszek.

Święcenia biskupie wraz z ks. Grzegorzem Rysiem otrzymał 28 września 2011 roku w katedrze na Wawelu. Konsekratorem był kard. Stanisław Dziwisz, a współkonsekratorami kardynałowie Franciszek Macharski i Stanisław Ryłko.

Dwa lata później kard. Stanisław Dziwisz mianował bp. Muskusa Koordynatorem Generalnym Komitetu Organizacyjnego ŚDM Kraków 2016. Był odpowiedzialny za całość przygotowań logistycznych i duszpasterskich oraz za przebieg międzynarodowego spotkania młodych w Krakowie, w którym uczestniczyło ok. 2,5 mln młodych z całego świata. Półtora roku po zawiązaniu Komitetu Organizacyjnego ŚDM Kraków 2016 Konferencja Episkopatu Polski powołała Komitet Organizacyjny Wizyty Ojca Świętego Franciszka w Polsce. Jego zadaniem było skoordynowanie przygotowań do wizyty papieskiej z miejscach, które wykraczały poza program Światowych Dni Młodzieży, a więc w Częstochowie i Oświęcimiu. Bp Damian Muskus wszedł w skład tego gremium jako wiceprzewodniczący.

Bp Damian Muskus jest członkiem Komisji KEP ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, Zespołu KEP ds. Ruchów Intronizacyjnych, Rady KEP ds. Duszpasterstwa Młodzieży. Pełni ponadto funkcję delegata KEP ds. Wspólnot dla Intronizacji Najświętszego Serca Pana Jezusa.