Ponieważ sama jestem poetką, choć może to za wiele powiedziane, niemniej mam już na swoim koncie kilka tomików, chciałabym przybliżyć Wam nieco ten wyjątkowy świat twórczości literackiej.

REKLAMA

Trafnym odzwierciedleniem poezji oraz roli poety w obecnym życiu są słowa Leopolda Staffa, który powiedział, że trudny i trwały będzie poeto twój urząd.

I „trudno” się z tym nie zgodzić, albowiem pisanie wierszy było, jest i pozostanie ciężką, a częstokroć nawet niezrozumiałą walką pisarza-poety o Czytelnika.

Każdy artysta-poeta czuje na sobie nie tylko oddech krytyki, ale i obowiązek, jaki na nim spoczywa, ponieważ bierze odpowiedzialność za każde zapisane słowo, które Czytelnik interpretuje na swój własny sposób.

Tworzenie tego wyjątkowego gatunku literackiego jest niezwykle wyjątkowym zadaniem dla pisarza, bowiem ów poeta ma za zadanie przybliżyć świat poezji Czytelnikowi, a tym samy zachęcić, aby jego wiersze/dzieła trafiły do jak największego grona odbiorców.

Poza tym należy zaznaczyć, że już w starożytności literatura miała istotny wpływ na człowieka, jego życie, gdyż pobudzała go nie tylko do refleksji, ale i wszelakich rozmyślań. Zresztą poezja działa na odbiorcę w unikatowy sposób, gdyż wzbudza podziw i emocje, których niejednokrotnie nie da się zwykłymi słowami opisać. I oto właśnie chodzi w tym wszystkim, aby wiersze poety uzewnętrzniały skryte głęboko w sercach ludzi pokłady emocji, jakiekolwiek by one były, czy to śmiech, radość, żałość, gniew, czy chociażby nostalgię, tęsknotę lub irytację.

Jak wspomniałam powyżej już w starożytności poeci byli na „piedestale”, co doskonale ukazuje pieśń Horacego „Exegi monumentum aere perennius”, w której ów poeta rzymski nadał twórczość poety nieśmiertelność, albowiem uważał, że wiersze ratują człowieka od zapomnienia: Stawiam sobie pomnik trwalszy niż ze spiżu. To też nie dziwi fakt, że sztuka jest trwalsza aniżeli wszystko inne oraz zapewnia nieśmiertelność, gdyż nawet po śmierci pamięć o artyście pozostanie na wieki.

Ci wielcy i cisi

Prawdziwie „wielcy” za życia zawsze pozostają skromni i cisi.

Zauważalni i uwielbiani zaś po śmierci.

Dlaczego?

Ludzie już tak mają, to, co jest dobre i co jest obok nich…

tego nie zauważają, nie dostrzegają.

Dopiero, gdy to stracą…

wówczas doceniają, tęsknią i łzy ronią.

Ale to już na próżno, bo jest o jedno życie znowu za późno.

(K., Dominik, Słowa zaklęte w poezji, Dobczyce 2014)

Bardzo podobną rolę poety w świecie literatury ukazał Jan Kochanowski, który w Pieśni XIV bardzo wzniośle nadmienia by nie opłakiwać go po śmierci, albowiem pozostawia na ziemi widoczny ślad w postaci właśnie swojej twórczości …nie lada i niezwykłym piórem opatrzony.

Zresztą Kochanowski uważał, że istotą poezji jest niezwykle trudna umiejętność przedstawiania i wzbudzania uczuć u Czytelnika, a że poeta dość często bywa niezrozumiany przez sobie współczesnych, to musi uzbroić się w cierpliwość i wyrozumiałość, jednak czasami zdarza się, że zabraknie mu „czasu”, co de facto trafnie ujął to ks. Jan Twardowski:

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą.

Podobnie jak niegdyś tak i dziś, poeta pozostaje nieśmiertelny, gdyż poprzez swoje wiersze utrwala i przekazuje kolejnym pokoleniom pamięć o sobie oraz o ludziach i wydarzeniach okresu, w jakim żył i tworzył. Dlatego też niejednokrotnie rola poety uważana jest za swego rodzaju jego misję życiową, powołanie, które odróżnia go od innych ludzi, a które wymaga nie lada wysiłku i trudu.

Warto też dodać, że poeta w swojej twórczości ma na celu także zachwycać, szokować, a nawet zadziwiać Czytelnika osobliwymi metaforami, śmiałymi porównaniami czasami również jedność i prostotę wypowiedzi. Zaś sama poezja powinna wyrażać niemalże wszystkim uczucia, emocje, wrażenia człowieka, by ten był gotów dokonać „wzniosłych czynów”.

Reasumując, wzniosła rola poety, jako twórcy nietuzinkowego a zarazem dość osobliwego zmienia się w zależności od okresu, w jakim poeta tworzy swoje wiekopomne dzieła, dlatego to właśnie artysta-poeta miał, ma i będzie miał niezwykle trudne do zrealizowania zadanie. Albowiem sztuka przepełniona emocjami, przeżyciami, refleksjami ma sprawić, aby Czytelnik zatrzymał się choć na chwilę w tym zabieganym świecie i zastanowił się nad swoim życiem oraz wyciągnął z niego odpowiednie wnioski.

Ja także przeżyłam wiele wzlotów i upadków tworząc swoje małe-wielkie dzieła, niemniej nie zamieniłabym na nic w świcie tego doświadczenia, jakie wówczas zyskałam, a które sprawiło, że jestem w tym miejscu „TU i TERAZ”, że jestem „Tym”, kim „Jestem”, i cieszę, że mimo wszystko ludzie chcą czytać moją poezję, okraszoną moim życiem, doświadczeniem oraz licznymi metaforami, emocjami oraz doznaniami.

Myśl rodzi się w sercu

Z serca poety uderza coś, co pojąć nie zdołam, dlatego kierując wzrok ku Tobie głośno wołam

Aniele Boże – Stróżu mój, Ty zawsze przy mym sercu stój.

Strzeż mnie i od złego zachowaj, tajemnic mego serca dochowaj.

Troszcz się o mnie i  moimi przyjaciółmi się opiekuj, dobrą drogę wskazuj.

Aniele Boży – Stróżu mój, sieć miłości wokół ludzi snuj.

I pamiętaj – kiedyś nadejdzie taka chwila, która życie każdemu umila, i zapytasz mnie:

– Witaj gdzie tak długo byłaś?

A ja odpowiem:

– Właśnie z ziemskiej wędrówki do domu Ojca wróciłam?

(Kasia Dominik, Słowa zaklęte w poezji, Dobczyce 2014).

Strona autorska: KATARZYNA DOMINIK