Krystyna Romanowska pisze: ”

Nie wynaleziono w świecie większej rozkoszy dla rozbuchanego ego niż możliwość zostania spalonym na stosie jako wiedźma przez katolicką inkwizycję. I to w XXI wieku! Giordano Bruno (z urodzenia) i Joanna d’Arc (z wyboru) w jednym! Ach! Historia nieczęsto daje człowiekowi szansę zagrania dwóch męczenników jednocześnie. I to bez konieczności umierania.
Oto Maria Minakowska, osoba transpłciowa, królowa performatywu i prowokacji, miłośniczka szpilek, miniówek, obcisłej bielizny, różu i ostentacyjnego celebrowania trans-kobiecości, właśnie znalazła się w centrum kolejnego spektaklu. Tym razem w związku z dochodzeniem o herezję wszczętym przez diecezję tarnowską. Diecezję wręcz wymarzoną do roli czarnego charakteru, zważywszy na kontrowersje wokół tuszowania przestępstw seksualnych duchownych. Lepszego przeciwnika nie wymyśliłby nawet specjalista od wizerunku. Sukces medialny gwarantowany! Proces, jak sądzę, wygrany. O ile w ogóle do niego dojdzie.

Dla tych, którzy nie śledzą tej fascynującej historii: wszystko zaczęło się od anonimowego donosu, po którym biskup Andrzej Jeż uruchomił kościelne dochodzenie, a w jego trakcie pojawił się jeszcze drugi donos. Dwaj duchowni eksperci przez kilka miesięcy studiowali internetową twórczość Marii i znaleźli w niej osiem powodów do teologicznego niepokoju. Osiem!!! Szczególnie nie przypadło im do gustu przekonanie, że płeć jest sprawą duszy, a tranzycja może być rodzajem zmartwychwstania.
Finał? Maria usiadła i odpowiedziała 33-stronicowym traktatem na wzór św. Tomasza z Akwinu. Mamy więc pełnoprawny pojedynek teologiczny. Umberto Eco mógłby zacierać ręce. Zamiast sporu o ubóstwo Chrystusa – mamy spór o płeć duszy, zamiast średniowiecznym opactwem lecimy Facebookiem z prawdziwą perspektywą ekskomuniki. Progresywne media zaczerwienily się z emocji i oburzenia.

Z niekłamanym podziwem obserwuję rozmach tej historii. Kunszt, z jakim Maria Minakowska rozgrywa sytuację, budzi mój najzupełniej szczery podziw. Co za wyczucie dramaturgii, mediów i siebie! Całe dotychczasowe batalie transaktywistów wyglądają przy tym jak zebranie spółdzielni mieszkaniowej w sprawie remontu komórek lokatorskich. Bo cóż tam zaimki i toalety! Cóż tam smętne trans-okutaniszcza, ich niekończące się spory o język, reprezentację, widzialność i klepanie starych śpiewek o jak najwcześniejszą tranzycję nieletnich. Tu walczy się o nieśmiertelność!

Maria – tranzycja późną, dojrzała, soczysta, performatywna bezkompromisowa, playboyowska. I za wlasne pieniądze. Żadnych żałosnych zrzutek. Czyli co? Triumf energetyzującego trans-boomera nad zasępionymi trans-millenialsami i smutnymi trans-zetkami, o zdezorientowanych alfach żal wspominać. Ba! Mamy różową książkę o pochwale kobiecości – nikt lepiej jej nie napisze niż trans-kobieta – to jasne. I na koniec inkwizycja, prześladowana wiedźma i być może jeszcze zwycięski proces. Brakuje tylko transmisji z płonącego stosu w prime time.
Tylko te fascynujące współczujące kobiety, które w odruchu samobójczej empatii natychmiast rozpoznają w tej historii własną krzywdę – mnie nie bawią. Oto bowiem kolejna siostra prześladowana przez patriarchat! Rili? Kilkaset lat rzeczywistych prześladowań kobiet znajduje swoje symboliczne zwieńczenie w medialnym widowisku. Jeszcze można przy tym z entuzjazmem oddać komuś innemu główną rolę we własnej historii. Nie-brawo, Drogie Panie!
Podejrzewam jednak, że upadek Marii będzie równie spektakularny jak jej triumf. A największe ciosy otrzyma nie od Kościoła czy konserwatystów, lecz od swoich. Dzisiejsza męczennica jutro może zostać heretyczką we własnym obozie. Dopiero wtedy zobaczymy prawdziwą inkwizycję.
Ale to jeszcze przed nami” – podkreśla w swoim wpisie na FB Krystyna Romanowska.

Dodam do tego tekstu swoją opinię o obronie ex-Minakowskiego, a obecnie Minakowskiej.

Autor/ka w traktacie skierowanym do Kurii, w sposób niezwykle rozwlekły i zawiły, na podstawie tautologicznego stwierdzenia o naturalności naturalnego próbuje przemycić tezę, że skoro w sposób naturalny taki się urodził/a razem ze swoją preferencją do odczytu własnej płci, to najwyraźniej taka była wola Boża, więc nie należy jej się sprzeciwiać. Do tego w istocie sprowadza się argumentacja, że płeć stanowi rozpoznanie ciała, rozumianego jako połączenie ducha i materii.
Twierdzi, że jako cała osoba została w taki sposób stworzona, że od zawsze była kobietą, którą w sobie rozpoznała pomimo sprzecznych cech anatomicznych. To mocne stwierdzenie, wcale nie banalne, ale przypisuje subiektywnemu rozpoznaniu moc sprawczą, ignorując czego rzeczywiście dotyczy kwestionowane pojęcie.

Tymczasem co do zasady jest to moim zdaniem dyskusja nieco nie na temat. Pojęcie płci (jak każde zresztą pojęcie) jest bowiem konstruktem – kategoryzacją obserwacji. To powinno być oczywiste i bezdyskusyjne, ale wraca jak wielkie odkrycie, mącąc nieuważnym odbiorcom w głowach. Fakt, czy zbitek dźwięków kojarzonych z zapisem literowym „biały” oznacza konkretną reakcję receptorów na dnie oka na pewien zakres częstotliwości promieniowania elektromagnetycznego, jest kwestią umowy społecznej. Nie jest jednak dowolny, skoro opiera się na obserwacji, a żonglowanie nazwą nie zmienia desygnatu, którego ma dotyczyć. Spór więc w rzeczywistości dotyka kryteriów kategoryzacji. Kościół odwołuje się do dogmatu – że Bóg stworzył kobietę i meżczyznę. Minakowski pyta się w istocie – co znaczy kobieta? Jeśli nie ma kartezjańskiego dualizmu ciała i materii, to na jakiej podstawie tworzymy sztywne, idealne pojęcie kobiety?
To pułapka, ponieważ gdyby Kościół odpowiedział, że decyduje o tym anatomia, może twierdzić – acha, przecież skorygowałem. Gdyby jednak stwierdził, że duch istnieje oddzielnie od materii – dlaczego w takim razie zaprzeczać samoidentyfikacji i tożsamości duszy, niezgodnej z jej cielesnym wymiarem?

Żeby skutecznie odpowiedzieć, Kościół musi pójść na pewne ustępstwo. Przyznać, że pojęcie płci JEST konstruktem społecznym. Nie ma sensu zaprzeczać umownej istocie pojęć będących wytworem języka. Dyskusja z faktem stawia na z góry przegranej pozycji. Tak jak zaznaczyłem wyżej, konstrukt nie oznacza jednak dowolnej możliwości. Sens jego stosowania wyznacza relacja z innymi pojęciami, a rzeczywistość – do jakiej odnosi się pojęcie – jest testowalna empirycznie i nie podlega negocjacjom.
Właściwa odpowiedź powinna zatem brzmieć, że pod pojęciem „kobieta” mieści się określona funkcjonalność biologiczna. Płeć to meta-pojęcie względem biologicznej rzeczywistości, w której obserwujemy jedność duszy i ciała. Ta jest niezmienna – i trzeba zakwestionować wartość rzeczywistości w ogóle, żeby takie twierdzenie obalić. Tyle, że wówczas żadna dyskusja nie ma już sensu. Nawet najtwardsi wyznawcy takiego poglądu nie stosują go w praktyce do siebie, co pozwala go zakwestionować jako przejaw irytującej intelektualnej nieuczciwości, poznawczo zabawnej ale jałowej.

Meta-pojęcie jest gruboziarniste – nie chodzi o anatomię, ale o całokształt: potencjał do spłodzenia dzieci, a przede wszystkim, jak wskazuje nasze zrozumienie biologii, reprezentowanie jednego z dwóch zestawów genów, niezbędnych do prokreacji człowieka. To w tym zakresie pojawia się symbolizacja, domknięta kategorialnie, która już nie poddaje się retorycznej giętkości Minakowskiego.
Zestawy są dwa i w celu osiągnięcia reprodukcyjnego sukcesu muszą różnić się do siebie, co redukuje się do binarności.

Problemem dla Kościoła nie powinno być to, czy ktoś identyfikuje się inaczej niż wskazuje jego płeć (biologiczna), tylko czy taką identyfikacją i posługiwaniem nią jako twierdzeniem nie wyrządza krzywdy innym ludziom. Biorąc pod uwagę cierpienie bliskich oraz losy pacjentów kliniki Tavistock, wyrządzenie szkody jest uprawdopodobnione obserwacją.

Przypisywanie Minakowskiemu dualizmu wskazuje, że kościelni oskarżyciele stają do nierównej intelektualnie walki. Minakowski doskonale pisze i widać duże rozeznanie w materii, w której się porusza. Niemniej, braki doktryny kościelnej nie są dowodem prawdziwości twierdzeń przeciwnych. Ciekaw jestem odpowiedzi Kurii na traktat, do którego link zamieszczam w komentarzu.