„Paradoks bohatera Marka”
Artykuł przybliżający jednego z bohaterów ostatniego rozdziału mojej książki, a do przybliżenia tej postaci zainspirowała mnie jedna z uczestniczek mojego spotkania.
W tym miejscu opowiem o pewnym paradoksie tego bohatera, z którym połączyły się drogi Przemysława Bęckiego i choć łączy ich sporo i ich znajomość była bliska, to jednak trwała krótko.
Na spotkaniu powiedziałem o czymś jeszcze, że wiem na podstawie doświadczeń z całego swojego życia, jakie mogą być dwa największe zaskoczenia w większym gronie czytelników – u tych, którzy dotąd w ogóle nie mieli styczności z niewidomymi.
Pierwsze zaskoczenie dla ogółu to fakt trudnych relacji w środowisku osób z dysfunkcją wzroku w naszym kraju i tego, że sama niepełnosprawność nigdy nie spaja, choć akurat Marek jest jednym z tych pozytywnych, których Przemek poznał w ciągu całego życia.
Drugie zaskoczenie dla wielu – nie każdy niewidomy ma talent muzyczny i obaj bohaterowie właśnie tacy są nie mają takich zdolności.
Nie przypadkowo Marek został upamiętniony przez głównego bohatera w ostatnim rozdziale osobno jako ten pozytywny, a nie w rozdziale poświęconym środowisku niewidomych i niedowidzących.
Co sprawiło, że obaj dobrze dogadywali się, mimo różnicy wieku, zarówno w wymiarze ogólnoludzkim, jak i w odniesieniu do niepełnosprawności:
Marek był w istocie tym, kogo Przemek dotąd nie znał, swoistym ewenementem, czyli komunikatywnym niewidomym, a w ich miejscu zamieszkania zdecydowanie brakuje takich osób. Przemek w istocie dostrzegał w Marku swoiste oblicze siebie w młodszym wydaniu.
Obydwaj są absolwentami tej samej integracyjnej podstawówki i gimnazjum, choć uczyli się tam w różnych okresach, nie mniej mają wiele wspólnych obserwacji i doświadczeń. Są więc ludźmi masowej oświaty Marek nawet jeszcze bardziej, bo z racji późniejszych czasów i korzystnych okoliczności jego droga licealna była tą lepszą.
Trzeci element już ogólnej natury, jaki ich połączył to wspólne poglądy polityczne.
A co z kolei nie tyle dzieli ich charakterologicznie, lecz odróżnia ich sytuację jako niewidomych i rodzin z osobą niewidomą?
Przemek nie wie o wielu rzeczach związanych z życiem Marka i jego bliskich w dawnych latach. Nie wie choćby, jak jego bliscy postrzegali fakt niepełnosprawności w rodzinie – co wtedy czuli mając taką diagnozę we wczesnym dzieciństwie Marka i temu podobnych kwestiach, ale domyśla się, że można obiektywnie wskazać kilka korzystnych czynników odróżniających ich sytuację.
Jak wiadomo główny bohater przyszedł na świat w 1986 r., natomiast Marek 13 lat później, zatem ich pozycja na starcie była dużo lepsza. Marek i jego bliscy mieli zapewnione większe wsparcie instytucjonalne, szczególnie w edukacji, bo przychodzili na gotowe, a nie musieli przecierać szlaków w swoim mieście. Mieli dostęp do przedszkola integracyjnego i szkoły. To rzecz jasna nie oznacza, że w ogóle nie mieli problemów i nie musieli walczyć, ale siłą rzeczy mieli łatwiej w kilku wymiarach.
Odkąd ich drogi rozeszły się i ich znajomość nie przetrwała mimo tylu wspólnych płaszczyzn główny bohater domyśla się, czemu tak się stało, ale jednocześnie zawsze życzy Markowi i jego bliskim wszelkich sukcesów.
Tak w skrócie wygląda tytułowy paradoks, a aby wiedzieć jeszcze więcej zachęcam do lektury książki i ewentualnych pytań na spotkaniach autorskich.
Zostaw komentarz