Spróbujmy jeszcze raz zrozumieć, co się stało, że nasz świat się wali. A już było tak dobrze, że planowaliśmy zakończyć historię. 

Aby to wyjaśnić, zacząłbym od upadku komunizmu. Bo upadek komunizmu był dla świata zachodniego katastrofą. Mówię to z wielkim żalem, gdyż dla Polski był wyzwoleniem. 

Otóż komunizm budził lęk, a przez to motywował świat zachodni, aby był lepszy. Doprowadziło to do tego, że na moment zmieniła się cała jego koncepcja rozwojowa. Odkąd tylko nastąpiło zróżnicowanie ról społecznych i pojawiły się rządzące elity, narodził się problem, czy mają one rządzić dla siebie, czy dla wszystkich. Otóż zachodnie elity zawsze rządziły dla siebie, ale ze strachu przed komunizmem zaczęły rządzić dla wszystkich. 

W ten właśnie sposób zachodnia cywilizacja nabrała opiekuńczego charakteru. My, którzy wychowaliśmy się w komunizmie, Zachód utożsamiamy z taką właśnie wersją cywilizacji. Ale to jest błędne wyobrażenie. 

Gdy więc komunizm upadł, elity poczuły się wyzwolone. Nie było już powodu, aby dalej rządzić dla społeczeństwa. Znowu można było rządzić dla siebie. Problem polegał jednak na tym, że w okresie opiekuńczym przyznano społeczeństwu liczne uprawnienia, z których nie można było tak łatwo się wycofać. 

W tej sytuacji przywódcy świata zachodniego wezwali do nowej krucjaty, której celem było zmienianie świata na lepsze. W czasie walki z komunizmem świat zachodni był pasywny, gdyż był nastawiony na obronę. Po zwycięstwie Zachód stał się aktywny. Bo miał odpowiednie zasoby oraz poczucie siły, aby przystąpić do budowy Nowego Świata. 

Dlatego postanowił zatrzymać zmiany klimatyczne, zwalczyć rasizm i szowinizm, bronić praw kobiet na całym świecie oraz zagwarantować równouprawnienie różnym preferencjom seksualnym. To były piękne marzenia. 

Problem polega tylko na tym, że zanim będzie lepiej, musi być najpierw gorzej. A świat jest tak skonstruowany, że jeżeli najpierw ma być gorzej, a później lepiej, to pewne jest tylko, że będzie gorzej. Bo ktoś musi zapłacić za realizację marzeń, a ktoś inny się na nich wzbogaci. 

Ale nikt nie ma prawa powiedzieć „nie”. Bowiem realizując wspaniałe marzenia ludzkości, przenosimy politykę z poziomu interesów na poziom wartości moralnych. Kto będzie się sprzeciwiał lub krytykował działania mające zmienić świat na lepsze – ten jest wrogiem postępu, tolerancji, klimatu, natury oraz jest nieczuły na los krzywdzonych dzieci, kobiet, imigrantów oraz ulega ruskiej narracji. 

To był sposób na uwolnienie elit od zobowiązań wobec społeczeństwa, które przyjęły na siebie w związku z demokracją oraz budową kapitalizmu społecznego. Bowiem przy takim sformatowaniu rzeczywistości elity nie musiały już rządzić dla dobra swojego społeczeństwa, gdyż rządziły dla dobra ludzkości, natomiast społeczeństwo zostało moralnie zobowiązane, aby wspierać swoje elity. 

W takiej przestrzeni politycznej toczą się obecne spory. Tu już nie chodzi o interesy, a o racje moralne. A przecież w imię moralności można więcej. Tyle tylko, że to jest przestrzeń pozorna. Konflikt pomiędzy zwolennikami zmiany świata na lepsze a obrońcami tradycji jest w rzeczywistości formą wojny zastępczej.   

Naprawdę ta wojna toczy się o to, czy przywódcy są zobowiązani do rządzenia dla ludzi, czy uwolnią się od tego w imię abstrakcyjnych celów uświęconych moralnym szantażem. Bardzo charakterystyczne jest przy tym, że odwoływanie się w polityce do moralności ma najczęściej na celu udowodnienie ludziom, że ich potrzeby nie są najważniejsze. 

W konsekwencji mamy całkowite wywrócenie znaczenia pojęć, którymi opisujemy rzeczywistość polityczną. Lewica dąży bowiem do budowy społeczeństwa elitarystycznego, wykorzystując w tym celu idee progresywne, które uzasadniają odebranie społeczeństwu uprawnień przyznanych mu w okresie walki z komunizmem. Natomiast prawica, odwołując się do idei konserwatywnych, w rzeczywistości przeciwstawia się oligarchizacji społeczeństwa i broni kapitalizmu opiekuńczego. 

U części działaczy ta rozbieżność między ideologiczną tożsamością obu nurtów politycznych a ich rzeczywistymi funkcjami politycznymi wywołuje poczucie dyskomfortu. Prowadzi to do jeszcze większego zamieszania, gdyż do tradycyjnych konfliktów dochodzą jeszcze niekończące się spory o to, kto jest prawdziwą lewicą i kto jest prawdziwą prawicą. A wszystko przez to, że teorie polityczne stworzone w minionej epoce nie pasują do obecnej rzeczywistości. 

W moim przekonaniu ten bałagan pojęciowy nie jest przypadkowy. Jest świadomie wykorzystywany, aby utrudnić zrozumienie, o co naprawdę tu chodzi. A chodzi o uwolnienie elit od zobowiązań wobec społeczeństwa. Obecnie, w świecie zachodnim, to jest jedyna realna oś sporu politycznego.