Motto:

„To, że ten człowiek jest ministrem, przejdzie do historycznych annałów jako swojego rodzaju KURIOZUM”.
— Jarosław Kaczyński

Rozbitek zazwyczaj marzy o ratunku. W polityce bywa ambitniejszy: siedząc na tratwie, ogłasza się dowódcą floty. Waldemar Żurek coraz bardziej przypomina mi takiego kapitana. Horyzont nie współpracuje, kompas budzi zastrzeżenia, ale mikrofon na szczęście działa.

W dossier naszego bohatera znajduje się maszyna do czyszczenia podłóg. Byt niewątpliwy, materialny, wyposażony w szczotki. Zderzenie z nim zakończyło się wieloletnim sporem i prawomocnym zwycięstwem Żurka w sprawie uznania zdarzenia za wypadek przy pracy. Oddajmy mu tę wygraną. Pierwszy rozdział epopei rozbitka rozegrał się na sądowym korytarzu. Morze okazało się zbędne.

Były również zęby. W procesie dotyczącym traktowania go w pracy tłumaczył, że starł je wskutek zgrzytania wywołanego stresem. Wielkie konflikty mają swoje symbole. Ten dorobił się dokumentacji stomatologicznej. Były też opisywane przez prasę spory o wysokość alimentów i żądanie zwrotu nadpłaconych kwot. W sprawach własnych przyszły minister potrafił skrupulatnie dochodzić swoich racji. Obywatel może oczekiwać podobnej skrupulatności w sprawach państwa.

Tymczasem uchwała Sądu Najwyższego doczekała się z jego strony określenia „niebyt”. I tu otwiera się rozdział filozoficzny. Maszyna do podłóg była bytem, którego skutki należało sądownie potwierdzić. Uchwałę sądu można natomiast słownie odesłać w nieistnienie. Osobliwa hierarchia rzeczywistości: szczotki mają moc sprawczą, uchwała musi jeszcze przypaść ministrowi do gustu.

Przez stulecia filozofowie głowili się nad naturą istnienia. W tej ministerialnej karykaturze ontologii kryterium jest prostsze: pasuje — istnieje, przeszkadza — niebyt.

Kartezjusz miał swoje „myślę, więc jestem”. Tu wystarcza: „jestem ministrem, więc tego nie ma”. Cała metafizyka mieści się między mikrofonem a niezadowoleniem urzędnika.

Na mostku kapitańskim taka metoda byłaby niezwykle wygodna. Zamiast zmieniać kurs, wykreślamy przeszkodę z mapy. Kapitan przemówił, załoga klaszcze, orkiestra gra głośniej. Tylko pasażerowie jeszcze pytają, czy od przemówienia przybyło szalup.

I tu kończy się anegdota. Wygranie własnej sprawy nie jest jeszcze programem naprawy wymiaru sprawiedliwości. Ministrowi należy wystawić rachunek za to, co obywatel załatwia sprawniej, na co czeka krócej i czego może być pewien. Konferencja prasowa nie zastąpi żadnej z tych odpowiedzi. Nawet jeśli prowadzi ją człowiek przekonany, że właśnie rozstrzygnął spór o istnienie świata.

Kaczyński proponuje annały. Historia zapewne znajdzie odpowiednią rubrykę. Gorzej, jeżeli zanim wpisze do niej ministra, nam wszystkim przyjdzie sprawdzać, czy potrafimy pływać.

Titanic zatonął, bo nie uwierzył, że lód jest twardszy od zapewnień.

Oby to samo nie spotkało Rzeczypospolitej.