Opowiem Wam bajkę.
W znanym uniwersyteckim szpitalu w wielkim mieście na wizytę u endokrynologa czeka się ponad pół roku. Tam kierowane są przypadki skomplikowane, niestandardowe.
Wyzwania są zatem spore, a zarobki 4 razy niższe, niż w sektorze prywatnym. W efekcie od 8 lat nie zjawił się w tej przychodni żaden nowy lekarz.
Żaden, poza doktorem X, który pracuje tam właśnie od 8 lat. Pracuje, bo uważa, że powinien. Że to jakaś forma solidarności społecznej i spłacenia długu za studia. Docenia też zawodowy kontakt ze środowiskiem uniwersyteckim oraz doświadczenie opieki nad pacjentami z poważnymi problemami.
Ale młody doktor X ma dzieci i jest na dorobku, więc pracuje głównie prywatnie, a w szpitalu tylko raz w tygodniu.
Właśnie poinformowano go, że będzie musiał odejść.
Niedawno wprowadzone prawo zakazuje szpitalowi zatrudniania lekarzy na mniej niż ¼ etatu.
Dobry endokrynolog (a takim jest X) znajdzie pracę w kilka godzin, a w prywatnym sektorze dostanie świetne warunki.
A jednak doktor X jest rozgoryczony i wściekły.
Pyta mnie o co w tym chodzi.
Odpowiedź pewnie zna min. Sobierańska-Grenda. Choć i tu pewności nie mam.
Miała być bajka. Cóż, kłamałam. Bo nawet jeśli coś wygląda na bajkę i bajkę przypomina, nie znaczy, że jest bajką. To czysta, żywa najprawdziwsze rzeczywistość AD 2026.
Autor: Liliana Sonik
Urodzona 30 sierpnia 1954 r. w Krakowie – polska filolog, wychowanka DA Beczka, po śmierci Stanisława Pyjasa założycielka Studenckiego Komitetu Solidarności, publicystka, dziennikarka, opublikowała w „Tygodniku Powszechnym”, „Rzeczpospolitej”, „Dzienniku Polskim”, „Głosie Wielkopolskim”, „Gazecie Wyborczej”, „Znaku”. Pracowała w Radio France Internationale i TVP.
Zostaw komentarz