Gdy nie wiadomo, o co chodzi, to chodzi o to, o co wiadomo. A wiadomo, że chodzi o pieniądze.

Choć tutaj pieniądze są tylko przystawką. Danie główne to władza. Bo cóż to za praworządność, jeśli nie można osobiście decydować, kto ma prawo ją reprezentować? A skoro nie można przejąć Trybunału, to może chociaż jego kasę?

I tu niespodzianka. Narodowy Bank Polski nie zamierza uczestniczyć w politycznej zabawie w trzy kubki. Dostał sprzeczne dyspozycje, więc rachunki zablokował i zażądał rozstrzygnięcia sądowego. Sąd Najwyższy już zabierał głos w sprawach związanych z tym konfliktem, ale najwyraźniej w naszej nowoczesnej praworządności nawet sąd potrzebuje kolejnego sądu, żeby ustalić, czy sąd miał prawo coś ustalić. Jeszcze tylko brakuje komisji do spraw ustalania, kto ustala.

Tymczasem pojawiają się pomysły szukania innej drogi do pieniędzy. Podobno nawet przez inny bank. Cóż za elegancja! Kiedy prawo staje na przeszkodzie, nie trzeba przecież od razu zmieniać prawa. Wystarczy spróbować zmienić numer rachunku. Jeszcze trochę, a każdy organ państwa będzie miał własny bank, własną Konstytucję i własną wersję rzeczywistości. Wszystko oczywiście w trosce o przywracanie praworządności.

Najzabawniejsze, że cały ten spektakl odbywa się pod hasłem ratowania państwa prawa. Dawniej sądzono, że prawo należy stosować. Dziś wystarczy znaleźć kogoś, kto zastosuje je odpowiednio. Obywatel patrzy na ten cyrk i zaczyna rozumieć, że polska praworządność przypomina coraz bardziej restaurację, w której kucharze kłócą się o menu, kelnerzy o napiwki, a gościom każą płacić za potłuczone talerze.

A że święta za pasem, wypada zakończyć pojednawczo. Niech wszyscy życzą sobie zgody, szacunku dla Konstytucji i zdrowego rozsądku. Wspólnej Wigilii raczej nie będzie, bo najpierw trzeba byłoby ustalić, kto ma prawo zasiąść przy stole, kto przewodniczyć, a kto zatwierdzić listę obecności.

Dlatego opłatek przyjdzie pocztą. Prosto do rządowej kuchni.

A wraz z nim rachunek za zniszczenie Trybunału Konstytucyjnego.

Płatność odroczona. Odsetki rosną.

A kelner już dawno przestał wierzyć w napiwek.