To w nawiązaniu do mojego poprzedniego wpisu (link) podpowiem opozycji w jakich konfiguracjach powinna iść do wyborów.

REKLAMA

Blok nr 1: PO + liberalna część lewicy (czyli „Wiosna”, „Zieloni”, itd.);

Blok nr 2: „Polska2050” + PSL.

Cechą tych koalicji wyborczych jest spójność oraz efekt emergencji, nastawiony na zebranie większego poparcia niż suma elementów struktury połączenia (wartość dodana, czyli 2 + 2 = 5).

Blok nr 1 nastawiony jest na efekt optymalny w wielkich miastach; Blok nr 2 na dobry wynik w wielkich miastach oraz odebranie wyborców PiS w małych ośrodkach miejskich i na wsi, a przynajmniej niestracenie tych, których mają do tej pory (a na prowincji mają sporo).

Wg moich kalkulacji, Blok nr 1 (PO + liberalna część lewicy), gdyby wystartował w takiej konfiguracji uzyskały w wyborach, co najmniej 36 proc., a w optymistycznym wariancie nawet ponad 40 proc.; zaś Blok nr 2, co najmniej 16 proc., a w bardzo optymistycznym wariancie ponad 20 proc.

Razem liberalna opozycja mogłaby zdobyć od 52 do 60 proc. społecznego poparcia.

Od razu uprzedzam, że wszelkie próby połączenia PO z „Polską 2050” lub PO z PSL doprowadzą do katastrofy na prowincji i odpływu/powrotu wyborców ludowych (wiejskich, małomiasteczkowych) do PiS. Ani wyborcy „Polski2050”, ani PSL nie zaglosują na „twarz Tuska”. Dokładnie ten sam efekt miał miejsce w wyborach do Europarlamentu w 2019 roku, kiedy do Koalicji Europejskiej przeszły elity PSL-u, zaś lud PSL zagłosował na PiS. Przed efektem tym wyraźnie i zdecydowanie ostrzegalem na kilka miesięcy przed Eurowyborami, w publikacji: „Zbyt rozciągnięte front”.

Autor: Roman Mańka
Socjolog, publicysta, pisarz, komentator polityczny, dziennikarz „Halo Radio”, redaktor naczelny czasopisma eksperckiego Forum Inicjatyw Bezpieczeństwo Rozwój Energetyka (FIBRE). Posiada trzy wielkie pasje: filozofię, socjologię, i piłkę nożną; jest zagorzałym kibicem Realu Madryt. Wykształcenie socjologiczne zdobył na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Ukończył również Studium Dziennikarstwa Europejskiego prowadzone przez Centrum Europejskie „NATOLIN” w Warszawie. W przeszłości wykonywał zawód dziennikarza śledczego w prasie lokalnej, a następnie ogólnopolskiej: opisywał sprawy z zakresu zorganizowanej przestępczości mafijnej, powiązań klientelistycznych oraz korupcji polityków; pełnił również funkcję z-ca redaktora naczelnego Gazety Finansowej i szefa działu krajowego. Publikował w Gazecie Finansowej, Home&Market, Gentleman, Onet.pl i Interii. Obecnie jest pisarzem i publicystą, autorem dwóch książek popularno-naukowych: „Strefa tabu. Największe afery III RP” oraz „Moment krytyczny”, a także współautorem jednej pozycji w dziedzinie dziennikarstwa śledczego: „Łańcuch poszlak. Wielka gra mafii i rosyjskich służb specjalnych” (wywiad rzeka z byłym szefem ABW, Bogdanem Święczkowskim).