„Tomahawki” nad Dnieprem? Niebezpieczna gra Zachodu z ogniem, którego Ukraina nie potrafi kontrolować

REKLAMA

W ostatnich tygodniach w przestrzeni międzynarodowej znów rozgorzała dyskusja o przekazaniu Ukrainie amerykańskich rakiet manewrujących Tomahawk. Pomysł, który na pierwszy rzut oka ma wyglądać jak kolejny etap „wzmacniania zdolności obronnych Kijowa”, w rzeczywistości może być początkiem nieobliczalnej eskalacji. Bo użycie tej klasy uzbrojenia nie jest tylko kwestią woli politycznej — to kwestia technologii, logistyki, wiedzy specjalistycznej i dostępu do systemów, które wciąż pozostają w wyłącznej gestii Pentagonu.

🔴Tomahawk – broń precyzyjna, ale nie dla każdego

Pocisk manewrujący BGM-109 Tomahawk to jedna z najpotężniejszych konwencjonalnych broni w arsenale USA. Zasięg – nawet ponad 1600 kilometrów, prędkość poddźwiękowa, systemy nawigacji satelitarnej i inercyjnej, zdolność do uderzania z chirurgiczną precyzją w wyznaczony cel – to wszystko czyni z niego broń ofensywną o charakterze strategicznym.

Ale jednocześnie – niezwykle skomplikowaną. Uruchomienie, zaprogramowanie, namierzenie celu i skuteczne odpalenie takiego pocisku wymaga nie tylko zaawansowanych technologicznie systemów dowodzenia, ale również zespołu wysokiej klasy specjalistów. To nie jest broń, którą można uruchomić jednym przyciskiem po krótkim szkoleniu.

Każde użycie Tomahawka wiąże się z udziałem amerykańskich systemów satelitarnych, kodów autoryzacyjnych i procedur bezpieczeństwa. To znaczy, że przekazanie tej broni Ukrainie — nawet jeśli formalnie byłoby to „darowizną” — w praktyce oznaczałoby operacyjny udział personelu USA w jej obsłudze. A to już nie jest „wsparcie sojusznicze”. To bezpośredni udział w wojnie.

🔴Ukraina nie ma infrastruktury dla Tomahawków

Armia ukraińska, mimo ogromnego wsparcia Zachodu, nie dysponuje platformami zdolnymi do przenoszenia i odpalania pocisków tej klasy. Tomahawki można odpalać z amerykańskich okrętów, niszczycieli klasy Arleigh Burke, z okrętów podwodnych typu Los Angeles czy Virginia, ewentualnie – z wyspecjalizowanych wyrzutni lądowych, które są zintegrowane z systemem dowodzenia NATO.

Ukraina nie ma żadnej z tych rzeczy.
Nie posiada infrastruktury do programowania i monitorowania lotu pocisków, nie posiada kompatybilnych wyrzutni, nie ma zaplecza technicznego ani dostępu do amerykańskiego systemu GPS o precyzji wojskowej (bez którego Tomahawk nie trafiłby w cel).

A więc przekazanie tej broni — w praktyce — oznaczałoby, że to nie Ukraina naciskałaby przycisk, tylko amerykańscy operatorzy w kontrolowanych przez nich bazach lub systemach.

🔴Ryzyko globalnej eskalacji

Tu pojawia się pytanie zasadnicze: co się stanie, jeśli amerykański pocisk Tomahawk, formalnie przekazany Ukrainie, uderzy w cel na terytorium Rosji?
Odpowiedź jest prosta — Rosja uzna to za akt agresji Stanów Zjednoczonych.

Nie ma znaczenia, kto fizycznie naciśnie przycisk. W logice wojennej liczy się pochodzenie broni i stopień kontroli nad nią. A ponieważ Ukraina nie ma możliwości samodzielnego użycia tej technologii, każdy start Tomahawka oznaczałby w istocie operację NATO-wską.

To byłby moment, w którym cienka linia między „wojną zastępczą” a otwartym konfliktem USA–Rosja zostałaby przekroczona. I nie byłby to już spór o Donbas czy Krym, lecz bezpośrednia konfrontacja dwóch mocarstw nuklearnych.

🔴Symbolika czy szaleństwo?

Niektórzy zachodni komentatorzy mówią o „symbolicznym” znaczeniu ewentualnego przekazania Tomahawków Ukrainie — jako o sygnale determinacji wobec Moskwy. Ale ta symbolika może kosztować świat więcej, niż ktokolwiek przewiduje.

Wprowadzenie do użycia nowej klasy uzbrojenia, której Ukraina nie rozumie i nie jest w stanie kontrolować, to nie jest gest solidarności. To igranie z bezpieczeństwem globalnym. Nawet gdyby Amerykanie zdecydowali się na „wersję eksportową” z ograniczoną funkcjonalnością, sam fakt posiadania przez Kijów rakiet o zasięgu ponad tysiąca kilometrów zmienia strategiczną równowagę w regionie.

Rosja zareaguje.
I zrobi to natychmiast – rozmieszczając dodatkowe systemy Iskander i Kalibr w pobliżu granic NATO.

🔴Technologia to nie prezent, to odpowiedzialność

Nie da się z dnia na dzień wyszkolić żołnierzy do obsługi zaawansowanego systemu, który Amerykanie doskonalili przez dziesięciolecia. Obsługa Tomahawków wymaga długotrwałych szkoleń, znajomości kodów, zasad bezpieczeństwa, protokołów kryptograficznych i systemów celowania. To proces trwający lata, a nie miesiące.

Dlatego jeśli Zachód rzeczywiście rozważa przekazanie tej broni, to nie jest to działanie z myślą o realnym wzmocnieniu Ukrainy, ale raczej geopolityczny sygnał, obliczony na pokazanie Rosji, że Zachód wciąż ma „karty w ręku”. Problem w tym, że ta gra może wymknąć się spod kontroli.

🔴Wnioski

Wojna na Ukrainie dawno przekroczyła granice lokalnego konfliktu. Stała się poligonem testowym dla zachodnich technologii, ale też polem, na którym rozgrywa się globalny wyścig nerwów między mocarstwami.

Tomahawki w rękach Kijowa nie będą bronią ukraińską — będą bronią amerykańską odpaloną z terytorium Ukrainy. A to zasadnicza różnica.

Nie ma dziś żadnych podstaw technicznych ani strategicznych, by Ukraina mogła samodzielnie używać tej broni. Każdy, kto twierdzi inaczej, albo nie rozumie wojskowych realiów, albo świadomie manipuluje opinią publiczną.

Świat zbliża się do granicy, za którą nie ma już dyplomacji – tylko reakcje łańcuchowe.
I jeśli ktoś w Waszyngtonie sądzi, że można wprowadzać do gry Tomahawki bez konsekwencji, to historia bardzo szybko może zweryfikować tę naiwność.

Rafał Szrama 🇵🇱