Chcemy powracać do miejsc i chwil, których już nie ma i nie będzie. W ten sposób próbujemy odnowić w sobie młodość, która przemija. Pamiętam podróż małym fiatem 126p z Mamą i Siostrą. Lata 90… Mama urodziła się w Lubuskiem, w Popowie, potem mieszkała w Sulęcinie, Gorzowie i kilku innych miejscach.
Oglądaliśmy z Mamą te miejsca, ale one nam nic nie mówiły. Tylko Mama widziała w nich jakiś sens. Dla mnie i dla Siostry to był czas stracony. Bujaliśmy się po miejscach, które nic nam nie mówiły. Ale dla Mamy to było ważne.
Ja wiem, że już nie wrócę do swojej młodości, do miejsc, które się z nią wiążą. Nie mam złudzeń, że można się cofnąć w czasie. Ale też nie rozpaczam z tego powodu,
Po prostu trzeba żyć, tym co jest tu i teraz, a wspomnienia zostawić na później.
Autor: prof. Radosław Zenderowski
Polski socjolog i politolog, profesor nauk humanistycznych, profesor zwyczajny w Katedrze Stosunków Międzynarodowych i Studiów Europejskich Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, kierownik tej katedry.
Profesorze – przerażasz mnie, gdy słyszę od socjologa, że jeden z ważniejszych elementów tożsamości kulturowej – wiedza o przeszłości własnych przodków, to czas stracony. Żal mi Ciebie…