Na terenie Indii znajduje się obecnie pięć szczegółowo badanych kraterów meteorytowych powstałych od uderzenia dużych skał kosmicznych.

REKLAMA

Są to;
– Krater Lonar, jedyny na Ziemi krater uderzeniowy o dużej prędkości w bazaltowych skałach, Jego nazwa pochodzi od demona Lonasury,
– Krater Luna w dystrykcie Kutch w Gudżaracie,
– Krater Dhala w dzielnicy Shivpuri w stanie Madhya Pradesh,
– Krater Ramgarh w dystrykcie Baran w Radżastanie,
– Krater Shiva , sporny podwodny superkrater na zachód od Indii.

1, Krater Lonar, znany również jako Jezioro Lonar, którego wiek ocenia się na od 46 do 58 tysięcy lat. Istnieją również nowsze oszacowania wskazujące wiek około 500 tys. lat (obie oceny plasują jego powstanie w plejstocenie). To słone jezioro sodowe położone jest 79 km od Buldhana w dystrykcie Buldhana w stanie Maharasztra w Indiach. Jest ono uznane za Narodowy Pomnik Dziedzictwa Geograficznego. Jest to jedyne jezioro kraterowe w Indiach utworzone przez uderzenie meteorytu . Zostało zidentyfikowane jako unikalne miejsce geograficzne przez brytyjskiego oficera w 1823 roku. Jezioro Lonar znajduje się w kraterze powstałym w wyniku uderzenia meteorytu w epoce plejstocenu. Jezioro to ma średnicę ok. 1,2 km i znajduje się ok. 137 m poniżej krawędzi krateru. Krawędź krateru meteorytowego ma średnicę około 1,8 km. Krater utworzył upadek małej planetoidy na skały wulkaniczne, która najprawdopodobniej nadleciała ze wschodu i uderzyła w podłoże pod kątem 30–45°. Pierwotnie krater miał głębokość 230–245 m, ale z czasem wypełniły go osady, przez co ma obecnie 150 m głębokości. Obrzeże krateru jest podniesione względem otaczającego terenu, stoki mają obecnie nachylenie 5–25°. Skały podłoża to pokłady lawy bazaltowej.
Należy podkreślić, że krater Lonar znajduje się na Płaskowyżu Dekan tj. rozległej równinie wulkanicznej skały bazaltowej, powstałej w wyniku erupcji około 65 milionów lat temu. Jego położenie na tym polu bazaltu sugerowało niektórym geologom, że był to krater wulkaniczny. Obecnie jednak uważa się, że krater Lonar powstał w wyniku uderzenia meteorytu. Woda w jeziorze jest zarówno słona, jak i zasadowa .
Krater ten powstał kiedy skała kosmiczna ważąca 2 miliony ton uderzyła w Ziemię z prędkością szacowaną na 90 000 km/h. Z czasem dżungla zdominowała teren, a strumień przekształcił bazę w spokojne, zielone miejsce. A jednak, pomimo swojej rzadkości, zaskakująco mało kto słyszał o jeziorze Lonar, poza miejscowymi i okazjonalnymi turystami. Spośród meteorów spadających na Ziemię – od 30 000 do 150 000 rocznie – ten jeden stworzył największy i jedyny w Indiach krater uderzeniowy o dużej prędkości w skale bazaltowej. Jest to jeden z zaledwie czterech znanych na Ziemi kraterów uderzeniowych o dużej prędkości w skałach bazaltowych . Pozostałe trzy struktury uderzeniowe z bazaltu znajdują się w południowej Brazylii. Jezioro Lonar skłoniło naukowców NASA i urzędników z Indyjskiej Służby Geologicznej do poszukiwania odpowiedzi na pytania takie jak: Dlaczego jezioro jest jednocześnie zasadowe i słone? Dlaczego żyją w nim mikroorganizmy rzadko spotykane gdzie indziej na Ziemi? Dlaczego kompasy nie działają w niektórych częściach krateru? I co kryje się na dnie?
Geolodzy, ekolodzy, archeolodzy, przyrodnicy i astronomowie opublikowali badania na temat różnych aspektów ekosystemu tego jeziora kraterowego.
Naukowcy wykorzystali okres suszy w maju 2022 roku, aby zebrać próbki z całej struktury. W skałach i osadach naukowcy wykryli kilka minerałów, które są rzadkością w naturalnych środowiskach na Ziemi. Te rzadkie minerały powstają pod wpływem ekstremalnie wysokich temperatur i ciśnień generowanych podczas uderzenia meteorytu w ziemię. Naukowcy zmierzyli również anomalnie wysokie stężenia rzadkiego pierwiastka irydu, co jest zgodne z wynikami uzyskanymi w innych kraterach uderzeniowych.
Badanie przeprowadzone w 2019 roku, wykazało, że minerały zawarte w glebie jeziora są bardzo podobne do minerałów znajdujących się w skałach księżycowych przywiezionych podczas programu Apollo . W listopadzie 2020 roku jezioro zostało uznane za obszar chroniony Konwencji Ramsarskiej. Należy podkreślić, że Konwencja Ramsarska o obszarach wodno-błotnych o znaczeniu międzynarodowym, zwłaszcza jako siedlisko ptactwa wodnego, jest międzynarodowym traktatem dotyczącym ochrony i zrównoważonego użytkowania obszarów Ramsar ( obszarów wodno-błotnych ). Znana jest również jako Konwencja o obszarach wodno-błotnych . Jej nazwa pochodzi od miasta Ramsar w Iranie , gdzie konwencja została podpisana w 1971 r. Jezioro ma wysokie zasolenie i zasadowość , ponieważ brak odpływu prowadzi do koncentracji minerałów w miarę parowania wody. Fauna obejmuje wrażliwego azjatyckiego bociana wełnistoszyjego (Ciconia episcopus) i głowienkę zwyczajną (Aythya ferina) oraz wilka szarego ( Canis lupus ). Jest to Narodowy Pomnik Geologiczny uznany przez Indyjską Służbę Geologiczną (GSI) . Świątynie Hemadpanti znajdują się na obrzeżach jeziora. Ostatnio kolor wody jeziora Lonar zmienił się na różowy z powodu dużej obecności słonolubnych mikrobów zwanych haloarcheonami . Haloarcheon, czyli archeon halofilny, to kultura bakterii produkująca różowy pigment, występująca w wodzie nasyconej solą. Droga do jeziora jest śliska, a grząski piasek na brzegach sprawia, że ​​jest to naprawdę zdradliwa wędrówka.

2. Krater Luna w dystrykcie Kutch w Gudżaracie.
Krater Luna lub struktura Luna to krater uderzeniowy w wiosce Luna w dystrykcie Kutch w stanie Gudżarat w Indiach. Krater znajduje się na niskim, miękkim, płaskim terenie i wydaje się niekonwencjonalny i zwodniczy w porównaniu z innymi kraterami w Indiach, które zazwyczaj znajdują się na twardych, skalistych powierzchniach. Krater ma widoczną szerokość kilometra, ale zdjęcia satelitarne pokazują, że rozciąga się na promieniu pięciu kilometrów. Ponieważ nie ma cech typowego miejsca uderzenia, jest to miejsce unikatowe na skalę światową – ma bardzo niski stosunek głębokości do średnicy. W centrum krateru znajduje się okrągłe jezioro o powierzchni 1 kilometra kwadratowego i głębokości 2 metrów, które pozostaje suche latem. Zagłębienie porośnięte jest gęstą roślinnością z gatunków akacji ciernistej (Acacia nilotica i Prosopis juliflora). Krawędź, z wypiętrzonymi warstwami i stożkiem kruszenia, nie ma twardych skał. Analiza rentgenowska materiałów przylegających do fragmentów meteorytu ujawniła stiszowit i koezyt, wysokociśnieniowe polimorfy krzemionki, co potwierdza uderzeniowe pochodzenie krateru. Najnowsze badania wykazały, że ta struktura o długości 1,5–1,8 km jest wyraźnie widoczna na nizinnych równinach Banni w tektonicznie aktywnym Kotlinie Kutch jako kolista formacja morfologiczna z mniej widoczną krawędzią. Obszar Luna jest usiany skałami o wysokim ciężarze właściwym i szerokim spektrum właściwości magnetycznych. Zawiera minerały takie jak wüstyt, kirschsteinit, ulvospinel, hercynit i fajalit. Analiza wszystkich skał wskazuje na wzbogacenie w PGE, ze znacząco wyższymi średnimi stężeniami Ru (19,02 ppb), Rh (5,68 ppb), Pd (8,64 ppb), Os (6,03 ppb), Ir (10,63 ppb) i Pt (18,31 ppb). Dane geochemiczne sugerują, że potencjalnym pociskiem był meteoryt żelazny lub żelazno-kamienny. Warstwa mułu zawierająca szczątki roślin, znajdująca się pod warstwą rozsypaną, dała wiek radiowęglowy 6905 lat, co czyni Lunę największym kraterem powstałym z bolidu żelaza w ciągu ostatnich 10 000 lat. Co ciekawe Kraterem Luna wcześniej zainteresowali się też archeolodzy, ponieważ znajduje się on w odległości ok. 200 km od najbliższego stanowiska z pozostałościami miasta należącego do dawnej cywilizacji doliny Indusu. Ta wspaniała pod względem materialnym kultura miejska pojawiła się 5 tys. lat temu, a tysiąc lat później osiągnęła maksimum rozwoju, aby następnie wejść w fazę kryzysu i w końcu zniknąć, co nastąpiło jakieś 3,5 tys. lat temu. Według jednej z hipotez to właśnie uderzenie meteorytu mogło doprowadzić do jej osłabienia. Wyniki najnowszych badań potwierdzają, że moment kolizji rzeczywiście zbiega się w czasie z istnieniem cywilizacji Indusu. Datowanie metodą luminescencji stymulowanej optycznie warstwy osadowej zawierającej impaktyty pozwoliło określić wiek uderzenia na 4045 ± 182 lat, co jest zgodne z wcześniej proponowanym wiekiem <6900 lat, opartym na datowaniu radiowęglowym. Zrewidowany wiek wskazuje, że uderzenie w Lunę jest znacznie bliższe czasowi schyłku cywilizacji harappańskiej, co sugeruje, że mogło ono mieć większy wpływ na cywilizację harappańską niż wcześniej sądzono. Cywilizacja harappańska doliny Indusu to jedna z najstarszych i największych cywilizacji starożytnych ok. 3300–1300 p.n.e., obejmująca tereny Pakistanu i północno-zachodnich Indii. Słynęła z zaawansowanej urbanistyki, w tym miast (Harappa, Mohendżo-Daro) z siatką ulic, domami z cegieł, systemami kanalizacyjnymi oraz ustandaryzowanymi miarami i wagami.

3. Krater Dhala, położony w dystrykcie Shivpuri w stanie Madhya Pradesh.
Krater Dhala to największy krater uderzeniowy w Indiach i najstarszy w Azji, o średnicy około 11 km. Powstał on w wyniku uderzenia meteorytu ureilitowego około 2,5 miliarda lat temu. Należy podkreślić, że ten ważny obszar dziedzictwa geofizycznego nosi ślady dawnej aktywności fal uderzeniowych. Struktura uderzeniowa Dhala (N25°17’59.7″ i E78°8’3.1″) to struktura powstała w wyniku uderzenia asteroidy. Znajduje się w pobliżu wioski Bhonti w bloku Pichhore w dystrykcie Shivpuri w stanie Madhya Pradesh w Indiach. Jest to największa struktura uderzeniowa w Indiach. Średnicę struktury szacuje się na 3 kilometry, podczas gdy inne źródła szacują ją na 11 km. Jest to druga tego typu struktura odkryta w Indiach, po jeziorze Lonar. Naukowcy być może znaleźli odpowiedź na długotrwałą zagadkę, dlaczego skały wokół potężnych kraterów meteorytowych często tracą swoje właściwości magnetyczne. Badając starożytną strukturę uderzeniową Dhala w stanie Madhya Pradesh, zespół odkrył, że sama siła fali uderzeniowej meteorytu fizycznie rozbija wewnętrzne struktury atomów, z których zbudowane są skały, wymazując ich pamięć magnetyczną. Nowe badanie, przeprowadzone przez naukowców z Indyjskiego Instytutu Technologii (IIT) w Kanpurze, Uniwersytetu Savitribai Phule w Pune i Narodowego Instytutu Badań Geofizycznych (CSIR(, może pomóc wyjaśnić tajemnicze martwe strefy magnetyczne wokół kraterów uderzeniowych obserwowane nie tylko na Ziemi, ale także wokół kolosalnych kraterów na Marsie. Naukowcy zbadali krater Dhala, pobierając próbki trzech różnych rodzajów skał: nietkniętych skał uderzeniowych, gwałtownie rozbitych skał zwanych brekcją monomiktyczną oraz skał, które całkowicie stopiły się podczas kosmicznego uderzenia. Po powrocie do laboratorium poddali te cylindryczne próbki skał badaniu mikroskopowemu, cyklom nagrzewania i testom magnetycznym. Odkryli, że nienaruszone skały zachowały silny, stabilny zapis magnetyczny, przenoszony przez minerał zwany tytanomagnetytem. Atomy w minerale działają jak miliardy mikroskopijnych igieł kompasu, które zastygają w miejscu, rejestrując kierunek pola magnetycznego Ziemi w momencie formowania się skały. Stopione skały wykazywały również silny magnetyzm, ponieważ stygły ze stanu ciekłego i zasadniczo zachowywały obecne pole magnetyczne, niczym świeżo sformatowany dysk twardy. Jednak rozbite skały brekcyjne wykazywały wyjątkowo słabe i nieregularne sygnały magnetyczne.
Badanie pokazuje, że gdy meteoryt uderzył w Ziemię, powstała fala uderzeniowa była tak intensywna, że ​​spowodowała mikroskopijne pęknięcia i drastycznie zmniejszyła wielkość ziaren minerałów magnetycznych wewnątrz skał. W normalnych skałach te obszary magnetyczne działają jako stabilne stany namagnesowania, znane jako stany wielodomenowe. Ogromne ciśnienie podczas uderzenia zmiażdżyło te domeny do znacznie mniejszych, wysoce niestabilnych rozmiarów, a jednocześnie fizycznie obróciło mikroskopijne ziarna w losowe kierunki. To intensywne fizyczne bliznowacenie rozbiło maleńkie wewnętrzne obszary, które działają jak mikroskopijne magnesy sztabkowe, uniemożliwiając roztrzaskanej skale utrzymanie stałego kierunku magnetycznego.

4. Krater Ramgarh, znany również jako struktura Ramgarh.
Krater Ramgarh to krater po uderzeniu meteorytu o średnicy 3,5 km, położony na płaskowyżu Kota w paśmie Vindhya, w sąsiedztwie wioski Ramgarh, 40 km na północ od miasta Baran w okręgu Mangrol w dystrykcie Baran w indyjskim stanie Radżastan. Został on uznany za Narodowy Pomnik Geologiczny. Krater położony jest na zachodnim skraju Parku Narodowego Kuno. Krater jest jednym z miejsc ukazanych w filmie dokumentalnym z 2020 roku „Fireball: Visitors from Darker Worlds”. W 1869 roku F.R. Mallet z Indyjskiej Służby Geologicznej (GIS) jako pierwszy odnotował jego istnienie. Następnie został on zmapowany geologicznie w latach 1882-1883, a badania geofizyczne przeprowadzono w latach 1969-1970 następnie w 1973 roku przeprowadzono badania fotogeologiczne. Nadto Indyjska Służba Geologiczna – Geological Survey of India (GSI), a także niektórzy naukowcy, szczegółowo badali go poprzez badania terenowe i zaawansowane badania laboratoryjne. Co najważniejsze, krater uderzeniowy Ramgarh jest wyjątkowy, ponieważ ukazuje uderzenie w obiekt zanurzony w wodzie, a zatem ma ogromne pole do popisu dla naukowców badających tego typu krater. Jest to jedyny krater, który jak dotąd ukazuje uderzenie w obszar wypełniony wodą. Proponowano różne teorie dotyczące jego pochodzenia, ale obecnie udowodniono, że powstał on w wyniku uderzenia asteroidy, na podstawie następujących obserwacji: sferule uderzeniowe, szkła diapletyczne, specyficzna morfologia krateru, brekcja, wielokrotne prążkowane powierzchnie spojeń, uderzenie wahadłowe, fałdy radialne, zdeformowane centralne wypiętrzenie, szczególnie przy braku jakiejkolwiek aktywności magmowej, płaskie pęknięcia wzdłuż płaszczyzn krystalograficznych, nieregularne wygaszenie i mozaikowość, wypalony kwarc, izotropowe ziarna i łatki, a także płaskie cechy deformacji z okazjonalnymi śladami widmowymi oryginalnych, lapille akrecyjne, wysoka zawartość Ni, a także anomalie Cr i Co. Krater meteorytowy Ramgarh ma lepsze ujścia drenażowe w porównaniu z kraterem Lonar i był świadkiem rozkwitu osadnictwa ludzkiego, o czym świadczą ruiny fortu (Ramgadh Kila?) oraz jego wały obronne, pałace, domy, chaty i świątynie, które znajdują się pod ochroną Departamentu Archeologii i Muzeów Rządu Radżastanu (pasmo Kota).

5. Krater Shiva , sporny podwodny superkrater na zachód od Indii.
Krater Shiva to prawdopodobnie masywna, zanurzona struktura uderzeniowa, zlokalizowana na zachodnim szelfie kontynentalnym Indii, na Morzu Arabskim. Paleontolog Sankar Chatterjee teoretyzuje, że ma on około 500 kilometrów średnicy i przypuszcza, że powstał mniej więcej w tym samym czasie, co granica kredy i paleogenu (K-Pg) dawniej nazywana granicą K-T, czyli około 66 milionów lat temu. Chatterjee argumentuje, że krater Shiva powstał około 65 milionów lat temu, mniej więcej w tym samym czasie co szereg innych kraterów uderzeniowych oraz ma związek z wymieraniem w okresie kredowo-paleogenicznym. Chociaż miejsce to uległo przemieszczeniu od momentu powstania z powodu rozproszenia dna morskiego, formacja ma około 600 kilometrów długości i 400 kilometrów szerokości. Jeśli kiedykolwiek potwierdzi się jego status krateru uderzeniowego, krater Shiva będzie największym znanym kraterem uderzeniowym na Ziemi. Szacuje się, że ten proponowany krater powstałby w wyniku uderzenia asteroidy lub komety o średnicy około 40 km.

W czasie wymierania kredowo-paleogenicznego Indie znajdowały się nad gorącym punktem Reunion na Oceanie Indyjskim. Gorący materiał unoszący się z płaszcza zalał części Indii ogromną ilością lawy, tworząc płaskowyż znany jako Pułapki Dekanu (Traps of the Deccan). Postawiono hipotezę, że znaczna aktywność geotermalna w tym regionie w połączeniu z uderzeniem, które spowodowało powstanie krateru, stworzyły idealne warunki do dojrzewania ropy naftowej i gazu ziemnego, co jak się przypuszcza jest przyczyną ich obecnego obfitego występowania w tym miejscu. Wobec tej teorii są też słowa i argumenty krytyki. Twierdzenia o istnieniu krateru uderzeniowego spotkały się z krytyką. Christian Koeberl, profesor geologii Uniwersytetu Wiedeńskiego i specjalistą od kraterów uderzeniowych. Określił te twierdzenia w 2004 roku jako „wytwór wyobraźni”, stwierdzając, że są one „niezgodne nie tylko z regionalną geologią i geofizyką, ale także z całą naszą wiedzą na temat kraterów uderzeniowych”. Jednak w 2013 roku geolodzy Jayanta K. Pati i Puniti Pati piszą, że „…proponowana struktura Shiva w Morzu Arabskim na południowy zachód od subkontynentu indyjskiego (Chatterjee i in. 2006) również została uznana za prawdopodobnie pochodzącą z uderzenia. Gromadzą się jednak dowody na liczne uderzenia na granicy kredy i trzeciorzędu, takie jak krater Chicxulub w Meksyku, krater Boltysz na Ukrainie, krater Silverpit na Morzu Północnym i krater Shiva u wybrzeży zachodnich Indii. Wiele z tych struktur uderzeniowych należy do najbardziej produktywnych miejsc występowania węglowodorów na świecie. Spośród nich, zatopiony krater Shiva jest największy – ma około 600 km długości i 400 km szerokości – i okazał się bogatym źródłem ropy naftowej i gazu. Ma on morfologię krateru uderzeniowego o złożonym kształcie, z centralnym wypiętrzeniem w postaci szeregu szczytów, otoczonych pierścieniowym zagłębieniem i zapadniętą zewnętrzną krawędzią. Centralne wypiętrzenie (Wysoczyzna Bombajska) ma rdzeń z neoproterozoicznego granitu, który odbił się ku górze na ponad 5 km. W granitowej skale docelowej zaobserwowano prawdopodobne żyły pseudotachylitowe, które mogą być powiązane z topnieniem podczas uderzenia. Wiek krateru oszacowano na podstawie brekcjowanego dna lawy dekańskiej i wyżej położonych osadów paleoceńskich w kotlinie, datowania izotopowego przypuszczalnego stopienia materiału wyrzuconego oraz anomalii magnetycznej Grzbietu Carlsberg. Jednak najnowsze badania wskazują stosując skalowanie π w reżimie grawitacyjnym bezpośrednio do zaobserwowanej średnicy 251,8 km i masy koca irydowego Alvareza, uzyskujemy energię uderzenia ∼ 1,5 × 1026 J i objętość stopu ∼ 1,7 × 104 km3 W porównaniu z podobnym zdarzeniem Chicxulub (energia ∼ 4,6 × 1023J; stop ∼ 80 km3, Tak więc hipoteza dot. Krateru Shivy implikuje większą globalną katastrofę o większym znaczeniu. Jeśli zostanie potwierdzona przez przyszłe badania sejsmiczne, wiertnicze i geochemiczne, Shiva będzie stanowić jedno z najbardziej niszczycielskich uderzeń w historii Ziemi, z głębokimi implikacjami dla zrozumienia masowego wymierania K-Pg.

Zakończenie

Znanych jest zaledwie 176 ziemskich struktur uderzeniowych meteorytów. Kraje azjatyckie, takie jak Japonia i Chiny, zgłosiły swoje pierwsze potwierdzone struktury uderzeniowe meteorytu w 2010 roku. Krater Lonar i struktura uderzeniowa Dhala w stanie Madhya Pradesh to złożone struktury z charakterystycznym centralnym wypiętrzeniem. Struktura uderzeniowa Dhala o średnicy 25 km jest trzecią najstarszą znaną na Ziemi. Jak dotąd badania innych struktur są w toku dokładnych analiz. Badanie procesu kraterowania uderzeniowego jest niezbędne dla lepszego zrozumienia ewolucji planet, modyfikacji krajobrazu oraz obecności wody i życia na Ziemi. Ten katastroficzny proces o wysokiej energii ma również kluczowe znaczenie dla zrozumienia co najmniej jednego wielkiego globalnego masowego wymierania oraz powstania niektórych dużych złóż mineralnych.

Zdjęcie Jeziora Lonar – Youtube.

Żródła:
Lonar Lake, Geological Survey of India, https://web.archive.org/web/20090727024820/http://www.portal.gsi.gov.in/portal/page?_pageid=127,529404&_dad=portal&_schema=PORTAL
Rashmi Deshpande, The Mystery of the Meteorite Behind Lake Lonar, https://web.archive.org/web/20150106061220/http://www.natgeotraveller.in/web-exclusive/web-exclusive-month/the-meteor-mystery-behind-lonar-lake/
A. C. Maloof1 et al, LONAR CRATER, INDIA: AN ANALOG FOR MARTIAN IMPACT CRATERS. Lunar and Planetary Science XXXVIII (2007), https://www.lpi.usra.edu/meetings/lpsc2007/pdf/2316.pdf
Anoop et al (May 2013). „Palaeoenvironmental implications of evaporative gaylussite crystals from Lonar Lake, central India”. Journal of Quaternary Science. 28 (4): 349–359, https://www.academia.edu/4158711/Palaeoenvironmental_implications_of_evaporative_Gaylussite_crystals_from_Lonar_lake_Central_India
A compendium of the best-preserved terrestrial hypervelocity impact crater in a basaltic terrain: The Lonar, India, Earth-Science Reviews
Volume 243, August 2023, 104508, https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0012825223001976
K.S. Sajinkumar et al – The Luna structure, India: A probable impact crater formed by an iron bolide, Planetary and Space Science, Volume 240, January 2024, 105826, https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0032063323001952?via%3Dihub
G. K. Indu et al – Revised chronology and expanded insights: Geologic perspective on the Luna impact event and its influence on the Harappan Civilization, Meteoritics & Planetary Science, https://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/maps.14308
Ambrish Kumar Pandey et al – Shock demagnetization in an ambient magnetic field at the Dhala impact structure, India Communications Earth & Environment,145 (2026) https://www.nature.com/articles/s43247-025-03164-6
A Monograph on Ramgarh Meteorite Impact Crater – https://geoheritage.in/assets/img/Library/Popular%20articles/Ramgarh_Monograph_reduced.pdf
M.S. Sisodia et al, Impact Origin of the Ramgarh Structure, Rajasthan: Some New Evidences, https://pubs.geoscienceworld.org/geosocindia/jour-geosocindia/article-abstract/67/4/423/647211/Impact-Origin-of-the-Ramgarh-Structure-Rajasthan?redirectedFrom=fulltext
Chatterjee et al. (2006) Shiva Structure: a possible KT boundary impact crater on the western shelf of India. Museum of Texas Tech University Special Publications. 50, 39pp.
Jayanta K. Pati at al, Impact Cratering from an Indian Perspective, Part of the book series: Society of Earth Scientists Series, https://link.springer.com/chapter/10.1007/978-3-642-28845-6_15