Czy to co napiszę jest do rozważenia?
Chyba wszyscy znają już ten artykuł, więc nie wrzucam linku.
Osobiście brzydzę się wulgaryzmami i odrzucam każdy język nienawiści prywatnie i w życiu publicznym, ale nie sposób nie zauważyć potężnej, porażającej hipokryzji wokół tej sprawy. To całe zjawisko jest wiernym odbiciem poziomu debaty publicznej, do którego nas przez lata przyzwyczajono. O ironio, dokładnie te same wulgarne hasła nikomu w salonie nie przeszkadzały, gdy były skandowane na masowych „Marszach Kobiet” albo gdy wykrzykiwano je z uśmiechem na finansowanym ze środków publicznych i niemieckich fundacji „Campusie Polska”.
Mimo że gorzki uśmiech budzi we mnie to nagłe, obłudne oburzenie środowisk, które same uczyniły z wulgaryzmów stały element swoich wieców, powtarzam sobie jedną, żelazną zasadę erystyczną: „nigdy nie podejmuje się rzuconego przez świnię wyzwania do walki w błocie, bo już na starcie przegrywa się w jej naturalnym środowisku.”
Wulgaryzm nie jest i nigdy nie będzie argumentem. Jeśli nasza debata ma upaść do poziomu rynsztokowej przepychanki na obelgi, to niezależnie od tego, kto akurat ma rację politycznie – przegrywamy wszyscy jako społeczeństwo.
Zostaw komentarz