Mobbing akademicki zwykle kojarzy się z losem osób wspinających się po dr(h)abinie akademickiej. Młodzi, zdolni, posiadający potencjał do szybkiego wspinania się po kolejnych szczeblach wywołują zrozumiały niepokój tych, którzy już zajmują wysokie stanowiska, a niekoniecznie posiadają należyty potencjał intelektualny i moralny. Mobbing jest skuteczną metodą negatywnej selekcji kadr, ale ostatnio coraz częściej ujawniają się przypadki mobbingu profesorów wobec profesorów, coś w rodzaju walki na szczytach (ostatnie przykłady: SGGW, UE w Krakowie). Rektor ma u nas władzę niemal absolutną, ale intelektualnie i moralnie nie musi się zbliżać do doskonałości. Powołuje dziekanów, którzy nie zawsze potrafią sprostać obowiązkom, a mając władzę administracyjną, także nad profesorami, nieraz bezzasadnie podważa dorobek naukowy innych profesorów, blokuje granty, awanse, nagrody, wyjazdy zagraniczne. Jednym słowem rektorzy wycinają pozamerytorycznie, niszczą niewygodnych profesorów o wybitnym, międzynarodowym dorobku, którzy zagrażają lokalnemu, zamkniętemu układowi sił w danym instytucie. Rektor często też nie reaguje, gdy sprawcą mobbingu jest jego nominat albo on sam. Na uczelniach brakuje rzeczników praw pracowników, a komisje antymobbingowe to zwykle koledzy mobberów z tej samej uczelni, którzy nie zawsze dysponują odpowiednią wiedzą prawną, psychologiczną czy socjologiczną, a przy tym ich niezależność jest jedynie iluzoryczna.

REKLAMA

W istocie procedury wewnątrzuczelniane w starciu profesor vs. profesor bywają niewydolne lub stronnicze. Możliwości niezależnej obserwacji spraw o mobbing są blokowane, a mój postulat dotyczący organizacji niezależnego od władz uczelni Centrum Mediacji Akademickiej do tej pory nie został zrealizowany. W projekcie „Bezpieczna uczelnia” nie zabezpieczono nawet niezależnej instancji, do której mogłyby się udać osoby mobbingowane. Czasem nawet profesorowie zwracają się do mnie – osoby działającej społecznie na rzecz ograniczenia tej plagi akademickiej. Są możliwe także ścieżki zewnętrzne, z sądową włącznie, ale rzadko jest ona skuteczna.