Witold Pilecki (1901-1948), pseudonimy „Witold”, „Tomek”, „Romek”; nazwiska konspiracyjne: „Tomasz Serafiński”, „Roman Jezierski, „Leon Bryjak”, „Jan Uznański”, „Witold Smoliński”, kryptonim „T-IV”. Oficer rezerwy Wojska Polskiego, współzałożyciel Tajnej Armii Polskiej, dobrowolny więzień KL Auschwitz, oficer Komendy Głównej Armii Krajowej i „NIE”, więzień polityczny okresu stalinowskiego, ofiara mordu sądowego. Wielki Polak, Bohater!

Jesienią 1941 r. otrzymał awans na porucznika, który potwierdził fakt, że Pilecki poszedł do obozu ochotniczo, żeby tam zorganizować konspirację wojskową i zdobyć wiarygodne dane o zbrodniach popełnianych przez Niemców.
Wiosną 1943 r. rozpoczęły się aresztowania wśród najbliższych współpracowników „Tomasza Serafińskiego”. Gestapo miało coraz więcej danych o obozowej konspiracji. Władze Auschwitz zdecydowały się na przerzucenie „starych” polskich aresztantów do obozów na teren III Rzeszy. Gdy udało się uzyskać potwierdzenie tych decyzji, Witold Pilecki podjął plan ucieczki z Auschwitz. Wraz z dwoma więźniami: Janem Redzejem i Edwardem Ciesielskim dokonał tego w czasie świąt wielkanocnych z 26 na 27 kwietnia 1943 r. Chciał osobiście w Komendzie Głównej AK przedstawić sytuację w KL Auschwitz i uzyskać zgodę na akcję zbrojną i wyzwolenie więźniów.

3 marca 1948 roku przed Rejonowym Sądem Wojskowym w Warszawie rozpoczął się proces tzw. grupy Witolda. Główny oskarżony w procesie, aresztowany 8 maja 1947 roku przez ubeków rotmistrz Witold Pilecki, usłyszał liczne zarzuty dotyczące rzekomej zdrady stanu.

pilecki-1Bohatera II wojny światowej i dobrowolnego więźnia Auschwitz oskarżono o nielegalne przekroczenie granicy (podczas powrotu do Polski z emigracji), posługiwanie się fałszywymi dokumentami (na nazwisko Roman Jezierski i Witold Pilecki), brak rejestracji w Rejonowej Komendzie Uzupełnień, zorganizowanie składów broni oraz nielegalne posiadanie broni palnej, amunicji i materiałów wybuchowych, działalność szpiegowską na rzecz generała Władysława Andersa, wreszcie przygotowanie zamachu na dygnitarzy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (tzw. likwidacja „mózgów MBP”).

Rotmistrz Pilecki nie przyznał się jedynie do ostatniego z zarzutów. Natomiast rzekomą działalność szpiegowską uznał za wykonywanie informacyjnych obowiązków wojskowych – wciąż przecież był żołnierzem II Korpusu generała Andersa.

ea49a47aaf024857fcc06c8d818ff4b4Pozostałe zarzuty prokuratora majora Czesława Łapińskiego, byłego żołnierza AK, przyjął. Skład sędziowski (przewodniczący podpułkownik Jan Hryckowian, również były akowiec, i kapitan Józef Brodecki) wymierzył rotmistrzowi Pileckiemu najwyższy z możliwych wyroków – karę śmierci. Pomimo licznych próśb prezydent Bolesław Bierut nie skorzystał z prawa łaski. Wyrok – „metodą katyńska”, czyli strzałem w tył głowy, wykonano 25 maja.

25 maja 1948 r. o godz. 21.30 w obecności Wiceprokuratora Naczelnej Prokuratury Wojska Polskiego mjr S. Cypryszewskiego, Naczelnika więzienia Mokotowskiego – por. Ryszarda Mońko, lekarza por. dr lek. Kazimierza Jezierskiego, duchownego – ks. kpt. Wincentego Martusiewicza rozstrzelano Witolda Pileckiego, a ciało potajemnie pogrzebano prawdopodobnie na tzw. „Łączce” dziś kwatera „Ł” cmentarza Powązkowskiego.

Na koniec chciałbym dodać, że pomimo zasądzonej kary śmierci, ubecy nie zaprzestali torturowania rotmistrza Pileckiego. Ten już w trakcie procesu był straszliwie wyniszczony: miał połamane kości, oba obojczyki, żebra, kręgi szyjne czy wyrwane paznokcie.

rotm_pilecki1Dopiero we wrześniu 1990 r. Sąd Najwyższy uniewinnił rotmistrza i jego towarzyszy, ukazał niesprawiedliwy charakter wydanych wyroków, uwypuklił patriotyczną postawę skazanych w tym procesie. W lipcu 2006 r. Prezydent RP Lech Kaczyński w uznaniu zasług Witolda Pileckiego i jego oddania sprawom ojczyzny odznaczył go pośmiertnie Orderem Orła Białego.

Przez wiele lat miejsce pochówki rotmistrza Pileckiego nie było znane. Dopiero po przeprowadzonych w 2012 ekshumacjach i badaniach jednoznacznie ustalono, że został pochowany w Kwaterze na Łączce.