Noahidyzm to monoteistyczny żydowski ruch religijny oparty na siedmiu prawach Noego i ich tradycyjnych interpretacjach w obrębie ortodoksyjnego judaizmu.  Tęcza jest nieoficjalnym symbolem noahidyzmu, reprezentującym Bożą obietnicę daną Noemu, że nigdy więcej nie zatopi Ziemi i nie zniszczy ludzkości. Jest to ruch religijny stworzony przez Żydów dla Gojów (niewiernych). Ma on wg teorii spiskowych zastąpić wszystkie religie i stać się główną i jedyną religią globalną dla nie-Żydów. Oczywiście Żydzi zachowają swoją odrębność i wyższość.

Zgodnie z prawem żydowskim nie-Żydzi (poganie) nie są zobowiązani do przejścia na judaizm, ale muszą przestrzegać Siedmiu Praw Noego, aby mieć pewność miejsca w przyszłym świecie „Olam Ha-Ba”, czyli ostateczną nagrodę dla sprawiedliwych. Ustanowiona przez Boga kara za złamanie któregokolwiek z praw Noahidów jest omawiana w Talmudzie, ale w praktyce podlega ona działającemu systemowi prawnemu, który jest ustanowiony przez ogół społeczeństwa. Ci, którzy podpisują się pod przestrzeganiem Przymierza Noego, są określani jako Bnei Noach – „Synowie Noego” lub Noahidzi. Współczesny ruch noahidzki został założony w latach 90-tych przez ortodoksyjnych rabinów z Izraela, głównie związanych z Chabad-Lubawicz (Chabad-Lubavitch) i religijnymi organizacjami syjonistycznymi, w tym „The Temple Institute”. Historycznie, hebrajski termin „Bnei Noach” był stosowany do wszystkich nie-Żydów jako potomków Noego.  Jednak obecnie jest używany głównie w odniesieniu do „Sprawiedliwych pogan”, którzy przestrzegają Siedmiu Praw Noego. Społeczności noachidów rozprzestrzeniły się i rozwinęły głównie w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Ameryce Łacińskiej, Nigerii, Filipinach i Rosji. Według źródła Noahidów w 2018 roku na całym świecie było ponad 20 000 oficjalnych Noahidów, a krajem o największej ich liczbie Filipiny. Należy wyjaśnić historię i genezę Chabad-Lubawicz. Otóż jest to grupa chasydów powstała pod koniec XVIII wieku w rosyjskiej miejscowości Lubawicze, założona przez rabiego Szneura Zalmana. W swej historii Chabad-Lubawicz miało siedmiu rabinów wywodzących się z jednej dynastii. Ostatni i uważany dość powszechnie za najwybitniejszego Menachem Mendel Schneerson zaniechał wyboru następcy i od jego śmierci w 1994 grupa nie posiada swego „rebe”. Obecnie jest najszybciej rozwijającą się grupą chasydzką liczącą ok. 200 tysięcy wyznawców na całym świecie. Znana jest z licznych akcji misyjnych wśród Żydów. Zajmuje się studiowaniem Tory, filozofią religii i edukacją. Chabad-Lubawicz był początkowo wrogo nastawiony do Państwa Izrael, później zaakceptował jego istnienie, a w części dostrzega nawet w jego istnieniu sens mesjański. Chabad-Lubawicz zachęca osoby o żydowskich korzeniach, ale nieposiadające żydowskiej matki, do konwersji na judaizm. Oto siedem przykazań Przymierza Noego wyliczonych w Talmudzie Babilońskim (Awoda Zarah 8:4, Sanhedryn 56a-b) to: 1. Nie czcij bożków, 2. Nie przeklinajcie Boga, 3. Nie zabijaj,  4. Nie dopuszczaj się cudzołóstwa, bestialstwa ani niemoralności seksualnej, 5. Nie kradnij, 6. Nie jedz mięsa wyrwanego z żywego zwierzęcia, 7. Ustanowienie sądów.

Pojęcie „Sprawiedliwych Pogan” ma kilka precedensów w historii judaizmu, przede wszystkim w czasach biblijnych i rzymskiej dominacji nad Morzem Śródziemnym. W Biblii hebrajskiej podano, że status prawny ger toszaw – „cudzoziemiec” lub „obcy” + toszaw: „mieszkaniec”, dosł. „rezydent cudzoziemiec” zostało przyznane tym poganom (nie-Żydom) żyjącym w Ziemi Izraela, którzy nie chcieli przejść na judaizm, ale zgodzili się przestrzegać Siedmiu Praw Noego. Sebomenoi lub bogobojni Boga w Cesarstwie Rzymskim byli również starożytnym przykładem włączenia nie-Żydów do społeczności żydowskiej bez przejścia na judaizm. W okresie Złotego Wieku kultury żydowskiej na Półwyspie Iberyjskim średniowieczny żydowski filozof i rabin Majmonides (1135–1204) napisał w halachicznym kodeksie prawnym Miszne Tora, że ​​poganie (nie-Żydzi) muszą przestrzegać wyłącznie Siedmiu Praw Noego i powstrzymywać się od studiowania Tory lub wykonywania jakichkolwiek żydowskich przykazań, w tym odpoczynek w Szabat. Jednak Majmonides stwierdza również, że jeśli poganie chcą spełniać jakiekolwiek żydowskie przykazanie oprócz Siedmiu Praw Noego zgodnie z właściwą procedurą halachiczną to nie jest im to zakazane.  Według Majmonidesa, nauczanie nie-Żydów przestrzegania Siedmiu Praw Noego jest obowiązkiem wszystkich Żydów, przykazaniem samym w sobie. Niemniej jednak większość autorytetów rabinicznych na przestrzeni wieków odrzucała opinię Majmonidesa, a dominującym halachicznym konsensusem zawsze było to, że od Żydów nie wymaga się rozpowszechniania praw noahidzkich wśród nie-Żydów.

Menachem Mendel Schneerson, Lubawiczer Rebe, przy wielu okazjach zachęcał swoich zwolenników do głoszenia Siedmiu Praw Noego, poświęcając niektóre ze swoich przemówień subtelnościom tego kodeksu. Od lat 90-tych ortodoksyjni rabini z Izraela, zwłaszcza ci związani z Chabad-Lubawicz i religijnymi organizacjami syjonistycznymi, w tym „The Temple Institute”, utworzyli nowoczesny ruch noahidzki. Te organizacje noahidzkie, kierowane przez religijnych syjonistów i ortodoksyjnych rabinów, są wymierzone w nie-Żydów, aby nawracać ich i zobowiązać ich do przestrzegania praw noahidzkich.  Jednak ci religijni syjonistyczni i ortodoksyjni rabini, którzy kierują współczesnym ruchem noahidzkim, są często powiązani z ruchem „Trzeciej Świątyni”, wykładają rasistowską i supremacyjną ideologię, która polega na przekonaniu, że naród żydowski jest Narodem wybranym przez Boga i rasowo wyższy od nie-Żydów. Wierzą, że era mesjańska rozpocznie się od odbudowy Trzeciej Świątyni na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie, aby ponownie ustanowić Kapłaństwo żydowskie wraz z praktyką składania ofiar rytualnych oraz ustanowienie żydowskiej teokracji w Izraelu, wspieranej przez wspólnoty Noahidów. Jak już mowa o Trzeciej Świątyni to prezydent Tramp przeniósł ambasadę USA  do Jerozolimy i prawdopodobnie również popiera odbudowę Świątyni ( https://www.youtube.com/watch?v=xpPBkCGd-6M ) W judaizmie ortodoksyjnym istnieją dwie różne koncepcje noahidyzmu. Pierwszym z nich jest ruch B’nei Noah, którego członkowie przestrzegają jedynie Siedmiu Praw Noego i utrzymują, że pozostałe przykazania nie mają do nich zastosowania. Taki jest pogląd Chabad-Lubawicza i kilku innych ruchów. Oznacza to, że Noahidzi nie mogą zachowywać szabatu, studiować Tory z wyjątkiem siedmiu praw Noachickich itp. A także Ruch B’nei Noah, którego członkowie utrzymują, że mogą całkowicie przylgnąć do judaizmu, aby uczyć się od Żydów i wspólnie promować Przyszły Świat (Olam Ha-Ba), ale bez stawania się częścią narodu żydowskiego (tj. bez nawracania się na Judaizm). Po tym, jak B’nei Noe zaakceptuje obowiązkowe siedem przykazań, mogą oni, jeśli zechcą, wypełniać pozostałe przykazania żydowskie, w tym studiować Torę, przestrzegać szabatu, obchodzić żydowskie święta itp. Dawid Nowak, profesor teologii i etyki żydowskiej na Uniwersytecie w Toronto, potępił współczesny ruch noahidów, stwierdzając, że „Jeżeli Żydzi mówią Gojom, co mają robić, jest to forma imperializmu”. Wysoka Rada B’nei Noah, ustanowiona w celu reprezentowania społeczności noahidzkich na całym świecie, została poparta przez grupę, która twierdziła, że ​​jest nowym Sanhedrynem. Wysoka Rada B’nei Noah składa się z grupy Noahidów, którzy na prośbę powstającego Sanhedrynu zebrali się w Izraelu w dniu 10 stycznia 2006 roku, aby zostać uznani za międzynarodową organizację Noahidów w celu pełnienia funkcji mostu między rodzącym się Sanhedrynem a Noahidami na całym świecie. Było to dziesięciu pierwszych członków, którzy polecieli do Izraela i zobowiązali się przestrzegać Siedmiu Praw Noego i postępować pod zwierzchnictwem Noahide bethdin (sądu religijnego) powstającego Sanhedrynu. Pomysł na sobór został po raz pierwszy wymyślony przez rabina Abrahama Toledano. On, podobnie jak wielu innych, rozumiał, że Noahidzi, podobnie jak Żydzi, potrzebują grona uznanych przywódców i uczonych, do których mogliby zwrócić się o przewodnictwo w studiowaniu i przestrzeganiu Tory i którzy mogą pomóc zjednoczyć społeczności na całym świecie. W tym celu poszukiwano odpowiednich kandydatów, którzy byliby chętni i zdolni do powołania takiego organu. Nominowani zostali zebrani w połowie 2005 roku na osobiste zaproszenie i pod nadzorem upoważnionego przedstawiciela kontrowersyjnej próby odrodzenia Sanhedrynu, tworząc proto-Noahidską Radę. Założyciele proto-Rady stanęli następnie przed tym samym organem w Jerozolimie w dniu 9 stycznia 2006 roku. Rada nie ma żadnej prawnej władzy do wydawania orzeczeń. Stwierdza raczej, że jest autonomicznym ciałem przywódców i uczonych noahidów z jego halachicznym czyli religijnym nadzorem i wskazówkami, aby promować edukację, zjednoczenie i budowanie społeczności noahidów na całym świecie. Obecni członkowie Rady zostali osobiście zaproszeni do wzięcia udziału w tym przedsięwzięciu. Jednak członkowie rady nie zostali „wyświęceni”. Raczej, zgodzili się wspólnie pracować nad utworzeniem tej rady. Rada była odpowiedzialna za utworzenie strony internetowej WikiNoah.org. Meir Kahane i Shlomo Carlebach zorganizowali w latach osiemdziesiątych jedną z pierwszych konferencji Noahidów. W 1990 roku Kahane był głównym mówcą na Pierwszej Międzynarodowej Konferencji Potomków Noego tj. pierwszym zgromadzeniu Noahidów w Fort Worth w Teksasie. Po zabójstwie Meira Kahane w tym samym roku „The Temple Institute”, który opowiada się za odbudową Trzeciej Żydowskiej Świątyni na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie, również zaczął promować prawa Noahidów. Natomiast Ruch Chabad-Lubawicz był jednym z najbardziej aktywnych w zasięgu Noahidów, wierząc, że nie-Żydzi mają duchową i społeczną wartość w przynajmniej prostym uznaniu praw Noahidów. W 1982 roku Chabad-Lubawicz miał odniesienie do praw Noahidów zapisanych w proklamacji prezydenta USA – „Proklamacja 4921” podpisana przez Ronalda Reagana. Kongres Stanów Zjednoczonych, powołując się na Wspólną Rezolucję nr 447 i świętując 80-te urodziny Menachema Mendla Schneersona, ogłosił 4 kwietnia 1982 roku „Narodowym Dniem Refleksji”. W 1989 i 1990 roku USA miały kolejne odniesienie do praw noahidzkich zapisanych w proklamacji prezydenta USA – „Proklamacja 5956” podpisanej przez ówczesnego prezydenta George’a H. W. Busha. Kongres Stanów Zjednoczonych, powołując się na Wspólną Rezolucję Izby Rezolucji nr 173 i świętując 87-me urodziny Menachema Mendla Schneersona, ogłosił 16 kwietnia 1989 roku i 6 kwietnia 1990 roku „Dniem Edukacji w USA”. W styczniu 2004 roku duchowy przywódca społeczności druzów w Izraelu, szejk Mowafak Tarif, spotkał się z przedstawicielem Chabad-Lubawich, aby podpisać deklarację wzywającą wszystkich nie-Żydów w Izraelu do przestrzegania praw noahidzkich; dokument podpisał również burmistrz arabskiego miasta Shefa-’Amr (Shfaram), w którym żyją obok siebie społeczności muzułmańskie, chrześcijańskie i druzyjskie. Natomiast w marcu 2016 roku sefardyjski naczelny rabin Izraela, Icchak Josef, oświadczył podczas kazania, że ​​prawo żydowskie wymaga, aby jedyni nie-Żydzi, którzy mogą mieszkać w Izraelu, byli zobowiązani do przestrzegania praw noahidzkich: „Zgodnie z Prawem żydowskim, nie-Żydowi nie wolno żyć w Ziemi Izraela – chyba że zaakceptował siedem praw noahidzkich, […] Jeśli nie-Żyd nie chce zaakceptować tych praw, to możemy go wysłać do Arabii Saudyjskiej, […] Kiedy nastąpi pełne, prawdziwe odkupienie, zrobimy to”.  Josef dodał dalej: „nie-Żydzi nie powinni mieszkać w ziemi Izraela. […] Jeśli nasza ręka byłaby mocna, gdybyśmy mieli władzę, to nie-Żydzi nie mogą żyć w Izraelu. Ale nasza ręka nie jest mocna. […] Któż inaczej będzie sługami? Kto będzie naszymi pomocnikami? dlatego zostawiamy ich w Izraelu”. Kazanie Josefa wywołało oburzenie w Izraelu i zostało ostro skrytykowane przez kilka stowarzyszeń praw człowieka, organizacje pozarządowe i członków Knesetu, Jonathan Greenblatt, Liga Przeciwko Zniesławieniu”. CEO i dyrektor krajowy oraz Carole Nuriel, pełniąca obowiązki dyrektora izraelskiego biura Anti-Defamation League, wydali stanowcze potępienie kazania Josefa.

HARMONOGRAM BNEI NOAH:

– 200-300 n.e.: „Siedem praw Noego” omówiono w Talmudzie babilońskim.

– 4 pne – 2 n.e.: Poganie zwani „sympatykami Boga” (sebomenoi) obserwowali praktyki żydowskie, ale nie przechodzili na judaizm.

– Lata sześćdziesiąte XIX wieku: ideę noahidyzmu jako religii judaistycznej dla nie-Żydów rozwinął rabin Elijah Benamozegh.

1920-1930: Aime Palliere została Noahidą i rozpowszechniła nauki Eliasza Benamozegha w Europie.

– Lata 1980-te: Rebe Lubawicz, Menachem Mendel Schneerson, promował Siedem Praw Noego jako uniwersalny kodeks moralny dla całej ludzkości.

– RONALD REAGAN, 40-ty Prezydent Stanów Zjednoczonych: 1981 – 1989, Proklamacja 4921 — Narodowego Dnia Refleksji.

– 1990: Pierwsza międzynarodowa konferencja Noahide odbyła się w Fort Worth w Teksasie.

– 1991: Kongres Stanów Zjednoczonych uznał Prawa Noego za uniwersalny kodeks moralny.

– 2000: Noahidizm na Filipinach zaczął się szerzyć.

– 2010: W Teksasie otwarto Natiw Center for Torah Study, kongregację Noahide.

– 2012: The Temple Institute zorganizował obchody dwudziestej piątej rocznicy z Noahides w Dallas w Teksasie.

– 2015: „Brit Olam: World Noahide Centre” zostało założone w Internecie.

– 2016: „Noahide Academy” została otwarta online, oferując kursy i certyfikaty dla Noahidów.

– 2017: W Jerozolimie odbyła się druga doroczna światowa konwencja Noahide.

Dodatki:

  1. Proklamacja Prezydenta  Stanów Zjednoczonych Ameryki – Ronald Reagan, Proklamacja 4921 — Narodowy Dzień Refleksji

Proklamacja

Wśród rozproszeń i trosk naszej codziennej egzystencji wypada, by Amerykanie zatrzymali się, aby zastanowić się nad starożytnymi zasadami etycznymi i wartościami moralnymi, które są podstawą naszego charakteru jako narodu.

Poszukujemy i wytrwale dążymy do korzyści płynących z edukacji. Ale edukacja musi być czymś więcej niż faktycznym oświeceniem – musi wzbogacać zarówno charakter, jak i umysł.

Świetnym przykładem dla ludzi wszystkich wyznań, czym powinna być edukacja, jest to, jakie zapewnia ruch Lubawicz, kierowany przez rabina Menachema Schneersona, światowego przywódcę duchowego, który będzie obchodził swoje 80. urodziny 4 kwietnia 1982 roku. przypomnienie, że wiedza jest niegodnym celem, jeśli nie towarzyszy jej moralna i duchowa mądrość i zrozumienie. Dał żywy przykład wiecznej ważności Siedmiu Praw Noahidzkich, kodeksu moralnego dla nas wszystkich, niezależnie od wiary religijnej. Niech rośnie w siłę.

W uznaniu 80. urodzin Lubawiczer Rebe, zebrany Senat i Izba Reprezentantów Stanów Zjednoczonych w Kongresie wydały Wspólną Rezolucję Domu nr 447, aby uchylić 4 kwietnia 1982 r. jako „Narodowy Dzień Refleksji”. Dlatego ja, Ronald Reagan, Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki, niniejszym ogłaszam 4 kwietnia 1982 roku Narodowym Dniem Refleksji. Na świadectwo czego niniejszym składam rękę dnia 3 kwietnia Roku Pańskiego tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego drugiego roku i dwieście szóstego roku Niepodległości Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Podpis Ronalda Reagana

  1. GEORGE BUSH, 41-szy Prezydent Stanów Zjednoczonych, Proklamacja 5956 — Dzień Edukacji, USA, 1989 i 1990 roku 14 kwietnia 1989

Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki

Proklamacja

Wartości etyczne są podstawą cywilizowanego społeczeństwa. Społeczeństwo, które ich nie rozpoznaje lub nie przywiązuje do nich, nie może przetrwać.

Zasady moralnego i etycznego postępowania, które utworzyły podstawę wszystkich cywilizacji, pochodzą częściowo z wiekowych Siedmiu Praw Noachickich. Prawa Noahidzkie to w rzeczywistości siedem przykazań danych człowiekowi przez Boga, jak zapisano w Starym Testamencie. Te przykaza