„Roku 6539 [1031]. Jarosław i Mścisław zebrali wojów mnogich, poszli na Lachów i zajęli Grody Czerwieńskie znowu, i spustoszyli ziemię lacką, i mnóstwo Lachów przywiedli, i rozdzielili ich. Jarosław osadził swoich nad Rosią, i są do dziś.”

REKLAMA

„Powieść minionych lat”, staroruski latopis opisujący dzieje Rusi Kijowskiej od do początku XII wieku, uznawany za podstawowe źródło wiedzy o wczesnej historii Rusi.
………………………….
Ruski historyk mówi, że Grody Czerwieńskie to „ziemie Lachów”. Te ziemie nazywane następnie Rusią Czerwoną wchodziły od XII wieku nieprzerwanie w skład Królestwa Polskiego. Po rozbiorach I. Rzeczypospolitej w XVIII wieku znalazły się pod panowaniem Austrii i były nazywane Galicją.

Z upływem wieków wsiąkała w ziemie naddniestrzańskie polskość, stolica tych ziem miasto królewskie Lwów budowane przez Polaków stało się ośrodkiem polskiej kultury i nauki.

Zaborca austriacki starając się ograniczać polskie wpływy wspierał rodzący się ukraiński nacjonalizm. Kiedy kończyła się I wojna światowa władze austriackie skierowały do Galicji oddziały austro-węgierskie z żołnierzami ukraińskiego powodzenia. Te wojsko stało się zapleczem militarnym tworzącej się Zachodnio-ukraińskiej Republiki Ludowej.

Nowo powołana władza ukraińska na terenie obszaru Galicji Wschodniej nakazała zdejmowanie polskich napisów i szyldów i zastępowanie ich ukraińskimi. Zamykano polskie szkoły, a od dotychczasowych urzędników państwowych Monarchii Austro-Węgierskiej wymagano złożenia przysięgi na wierność Ukrainie, czego urzędnicy narodowości polskiej odmawiali i byli pozbawiani swoich stanowisk. Państwo zachodnioukraińskie utworzyło liczne obozy internowania dla polskich jeńców wojennych, a także dla ludności cywilnej. Panowały w nich złe warunki bytowe. Więźniów głodzono, okradano, bito, torturowano i rozstrzeliwano. Wykorzystywano do prac ponad siłę, w warunkach niskich temperatur bez odpowiedniej odzieży przy robotach kolejowo-torowych, drogowych i innych. W obozach notowano wysoką zachorowalność i śmiertelność zwłaszcza wskutek chorób zakaźnych,.

Ukraińcy usiłowali zająć Lwów, który miał być stolicą ZURL. W mieście wybuchło polskie powstanie i ludność (orlęta lwowskie) wyparła Ukraińców. W rezultacie polskiej wojny z wojskami ZURL ziemie galicyjskie jako Małopolska Wschodnia znalazły się w granicach II Rzeczypospolitej (województwa: lwowskie, stanisławowskie, tarnopolskie).

Małopolska Wschodnia – obecnie Zachodnia Ukraina była w granicach Polski – 1340-1772 (432 lata); w zaborze austriackim 1772-1918 (146 lat); w granicach II RP 1918 – 1939 (21 lat); pod okupacją sowiecką 1939 – 1990 (51 lat); w państwie ukraińskim 1990 – 2026 (36 lat…).

Łącznie w granicach państwa polskiego te ziemie były lat 453!
Przez prawie pięćset lat na tych ziemiach była obecna Polska ze swoją kulturą. Byłoby bardzo źle, gdyby Ukraińcy gospodarzący tam teraz nie uszanowali polskiego dorobku!

Autor: prof. Romuald Szeremietiew
Polski polityk, publicysta, doktor habilitowany nauk wojskowych specjalista w zakresie obronności (habilitacja „O bezpieczeństwie Polski w XX wieku”), nauczyciel akademicki, m.in. profesor nadzwyczajny Akademii Obrony Narodowej i Akademii Sztuki Wojennej, więzień polityczny PRL, poseł na Sejm III kadencji, były wiceminister i p.o. ministra obrony narodowej.