„Koniec prywatności w Windows”.

REKLAMA

Przeczytałem i pomyślałem, że mój komputer najwyraźniej ma bogatsze życie towarzyskie, niż podejrzewałem. Ja zamykam laptopa po pracy, a on być może jeszcze ma komuś coś do opowiedzenia.

W grafice wszystko brzmiało jednoznacznie: każdy komputer można namierzyć, VPN już nie pomaga, Tor też, a Microsoft potwierdził, że nikt się nie schowa.

Nagłówek właściwie gotowy do udostępnienia. Emocje są, wielka korporacja jest, poczucie zagrożenia również. Z perspektywy marketingu — komplet.

Tyle że zanim dołożyłem swoją cegiełkę do kolejnej cyfrowej apokalipsy, sprawdziłem źródła.

I dobrze, bo rzeczywistość okazała się bardziej złożona. Nadal daje do myślenia.

GDID istnieje. To identyfikator związany z instalacją Windows. W dokumentach sprawy dotyczącej podejrzewanego członka grupy Scattered Spider opisano, jak dane Microsoftu dotyczące tego identyfikatora pomogły powiązać aktywność urządzenia z innymi informacjami zebranymi przez śledczych.

Jednocześnie ten sam dokument wskazuje, że ponowna instalacja Windows wiąże się z nowym GDID. Czyli opowieść o numerze przypisanym do komputera na zawsze już wymaga poprawki.

Z VPN-em też sprawa wygląda trochę inaczej, niż sugerowała grafika.

VPN może ukryć Twój pierwotny adres IP przed odwiedzaną usługą. Nie usuwa jednak automatycznie informacji, które aplikacja sama do tej usługi wysyła. A kiedy logujesz się na swoje konto, serwis nadal wie, na czyje konto właśnie wszedłeś.

Podobnie Tor Browser: chroni ruch swojej przeglądarki, ale nie obejmuje automatycznie wszystkich połączeń całego komputera. To istotne ograniczenie. Ogłaszanie na tej podstawie, że „Tor już nic nie daje”, jest jednak sporym nadużyciem.

Czyli możemy odetchnąć i wrócić do klikania „Akceptuję”?

Ja po tej historii mam raczej więcej pytań.

Pracuję z technologią, AI, marketingiem i narzędziami, które jeszcze niedawno wyglądałyby jak fragment filmu science fiction. Lubię ten rozwój. Widzę, ile pozwala zrobić, ile czasu oszczędza i jak otwiera możliwości ludziom, którzy wcześniej nie mieli dostępu do całych zespołów specjalistów.

Właśnie dlatego chcę rozumieć, z czego korzystam.

Kiedy powierzam narzędziu swoją pracę, chciałbym wiedzieć, co dzieje się z informacjami, które mu przekazuję. Kiedy system wysyła dane diagnostyczne, chciałbym wiedzieć, co dokładnie się w nich znajduje. Kiedy mogę coś wyłączyć, chciałbym też rozumieć, co ten przełącznik rzeczywiście zmienia.

Bez konieczności robienia doktoratu z ustawień.

Przycisk „Akceptuję” zazwyczaj znajduję natychmiast. Odpowiedź na pytanie „co to właściwie oznacza dla mnie?” bywa już znacznie lepiej schowana.

I tu zaczyna się mój problem z tą całą wygodą.

Bo wygoda jest świetna. Sam ją sobie organizuję, automatyzuję pracę i szukam sposobów, żeby zrobić więcej w krótszym czasie. Tylko chciałbym świadomie decydować, co oddaję w zamian.

Swój adres e-mail? Historię aktywności? Informacje o urządzeniu? Dostęp do dokumentów? Jak długo te dane zostają u usługodawcy? Z czym mogą zostać połączone?

To są normalne pytania użytkownika. Tak samo normalne jak pytanie o cenę, warunki umowy czy możliwość rezygnacji z usługi.

A argument „przecież uczciwy człowiek nie ma nic do ukrycia” zupełnie mnie nie przekonuje.

Mam prywatne rozmowy. Dokumenty klientów. Niedokończone projekty. Pomysły, które potrzebują jeszcze kilku dni, zanim pokażę je komukolwiek. Mam też zwykłą potrzebę, żeby część mojego życia pozostała moja.

Nie muszę nikomu udowadniać, że zasługuję na prywatność.

I mówię to jako człowiek, który sam pokazuje w internecie swoją pracę i codzienność. Jest dla mnie ogromna różnica między tym, co świadomie publikuję, a tym, czego udostępniania nawet nie rozumiem.

Od producentów technologii oczekuję jasnych zasad i zrozumiałych ustawień.

Od siebie oczekuję sprawdzenia informacji, zanim puszczę ją dalej. Nawet jeśli po sprawdzeniu nagłówek robi się trochę mniej widowiskowy, a tekst potrzebuje kilku dodatkowych akapitów.

W marketingu wiem, jak skutecznie działa strach. W swoich publikacjach chcę brać odpowiedzialność za to, czym go wywołuję.

Dlatego tej grafiki o „końcu prywatności” nie udostępniam jako prawdy objawionej. Temat zasługuje na uwagę, ale również na uczciwe wyjaśnienie.

A Ty kiedy ostatnio zaglądałeś do ustawień prywatności swojego komputera albo telefonu?

I czy po ich przeczytaniu rzeczywiście wiedziałeś więcej — czy po prostu chciałeś już zamknąć to okno?

Oskar Minge. Codziennie.

Źródła: