Wyzwanie dla Współczesnej Polsko-Niemieckiej Współpracy.
W Niemczech nadal skutkuje prawo uchwalone w 1940 roku przez hitlerowską III Rzeszę, które nie uznaje polskiej mniejszości narodowej. Rozporządzenie niemieckiej Rady Ministrów z 27 lutego 1940 roku, podpisane przez marszałka III Rzeszy Hermanna Goeringa, nakazywało rozwiązanie wszelkich organizacji polskiej mniejszości narodowej w Rzeszy oraz konfiskatę ich mienia.Zmarły Adwokat Stefan Hambura, który reprezentował polskie organizacje w Niemczech, podkreślał, że skutki tego rozporządzenia są odczuwane do dziś, mimo licznych apeli kierowanych do najwyższych władz Niemiec.W 2009 roku Hambura złożył list z apelem do kanclerz Angeli Merkel o formalne anulowanie prawnie obowiązującego rozporządzenia z mocą ustawy.Ta kwestia pozostaje źródłem napięcia w stosunkach między Polską a Niemcami oraz stanowi wyzwanie dla współczesnej współpracy między tymi dwoma krajami.Trzeba  zwrócić uwagę na wyraźną różnicę w traktowaniu mniejszości niemieckiej w Polsce w porównaniu do traktowania mniejszości polskiej w Niemczech. Polska inwestuje znacznie więcej w oświatę niemiecką na swoim terytorium niż Niemcy w oświatę polską. Tylko 3 proc. młodych Polaków może korzystać w Niemczech z nauki języka polskiego jako języka ojczystego, podczas gdy w Polsce nauka języka niemieckiego w polskich szkołach jest dostępna dla znacznie większej liczby niemieckich uczniów, szczególnie na Opolszczyźnie.
Dziedzictwo prawa uchwalonego przez III Rzeszę nadal wpływa na życie polskiej społeczności w Niemczech. To problem, który wymaga uwagi zarówno ze strony władz niemieckich, jak i międzynarodowych, aby zapewnić równość praw i szanse dla mniejszości narodowych w duchu dzisiejszej Europy opartej na wartościach demokratycznych i prawach człowieka.
Zmarły Adwokat Stefan Hambura, reprezentował polskie organizacje w Niemczech, był kluczową postacią w dążeniu do formalnego anulowania prawnie obowiązującego rozporządzenia. Jego praca stanowiła próbę przywrócenia sprawiedliwości historycznej i równości dla polskiej mniejszości narodowej w Niemczech.
Według szacunków w Niemczech żyje do 1,7  milionów osób polskiego pochodzenia. Prawo niemieckie nie przyznaje im statusu mniejszości narodowej. Zgodnie z niemieckim prawem status taki mają jedynie społeczności: duńska, fryzyjska, serbołużycka, Sinti (grupa etniczna pokrewna Romom) i Romów. Niemieckie prawo nakłada na władze obowiązek ochrony mniejszości i dofinansowania ich struktur i działalności z budżetu państwa. Polacy takiego statusu nie mają.
W polsko-niemieckim traktacie dobrosąsiedzkim z 1991 r. zamiast „mniejszość polska” został użyty termin „osoby w RFN, posiadające niemieckie obywatelstwo, które są polskiego pochodzenia”. Z tego powodu wsparcie finansowe władz dla organizacji polskich ma charakter dobrowolny i nie jest określone prawem.
To bardzo istotne informacje. Brak oficjalnego uznania Polaków w Niemczech jako mniejszości narodowej oraz brak prawnego wsparcia może prowadzić do nierówności i trudności w zachowaniu i rozwijaniu polskiej tożsamości i kultury w Niemczech. Sytuacja ta podkreśla potrzebę dalszych działań na rzecz uznania praw mniejszości narodowych oraz promocji dialogu i zrozumienia między Polską a Niemcami. Współpraca obu krajów może pomóc w rozwiązaniu tych problemów i wzmocnieniu więzi między Polakami a Niemcami mieszkającymi na terenie Niemiec.
Rozporządzenie niemieckiej Rady Ministrów z 27 lutego 1940 roku, podpisane przez marszałka III Rzeszy Hermanna Goeringa, było częścią systematycznych działań III Rzeszy mających na celu prześladowanie i ekspatriację mniejszości narodowych zamieszkujących Niemcy. Oto bardziej szczegółowy opis tego rozporządzenia:
1. **Cel i Kontekst**: Rozporządzenie to było częścią szerszego planu nazistów mającego na celu stworzenie „etnicznie czystego” państwa niemieckiego. W kontekście II wojny światowej, niemieckie władze dążyły do eliminacji wszelkich obcych wpływów i grup etnicznych uważanych za niepożądane.
2. **Rozwiązanie Organizacji Polskiej Mniejszości Narodowej**: Rozporządzenie to nakazywało rozwiązanie wszelkich organizacji, stowarzyszeń i instytucji związanych z polską mniejszością narodową w Rzeszy. Obejmowało to zarówno organizacje kulturalne, społeczne, jak i religijne. Polacy w Niemczech zostali pozbawieni możliwości organizowania się i działania jako społeczność.
3. **Konfiskata Mienia**: Rozporządzenie przewidywało również konfiskatę mienia należącego do polskiej mniejszości narodowej. To oznaczało, że mienie prywatne, instytucjonalne i kulturalne, takie jak kościoły, szkoły i organizacje, mogły zostać przejęte przez niemieckie władze.
4. **Przymusowa Ekspatriacja**: W wyniku tych działań wielu Polaków zostało przymusowo wysiedlonych lub zmuszonych do opuszczenia obszaru Rzeszy. To była część szerszego planu niemieckiego nazistowskiego reżimu mającego na celu usunięcie mniejszości narodowych.
5. **Skutki i Pamięć**: Rozporządzenie to stanowi jedno z wielu przykładów systematycznych naruszeń praw człowieka i przestępstw wojennych popełnionych przez III Rzeszę. Po wojnie wiele z tych działań zostało uznanych za zbrodnie wojenne. Rozporządzenie z 27 lutego 1940 roku jest często przywoływane w kontekście badania historii i pamięci o okresie nazistowskim.
To rozporządzenie było jednym z wielu instrumentów użytych przez nazistów do prześladowania mniejszości narodowych i wzmocnienia ideologii rasistowskiej. Jego skutki były tragiczne dla polskiej społeczności w Niemczech i są częścią mrocznej historii tego okresu.
Fot. Gov.pl