Potencjalny sojusznik?
Taras Borowiec „Bulba”, twórca UPA „Poleska Sicz”, stanowił najbardziej potencjalnego sojusznika dla Polski w ukraińskim ruchu oporu. Jego wizja ukraińskiej niepodległości, choć ostatecznie oparta na problematycznym dla Warszawy kryterium granic etnograficznych, była pragmatyczna i wolna od radykalizmu OUN-B.
Główne punkty przemawiające za potencjalnym partnerstwem:
Antyfaszystowski Kierunek: Borowiec otwarcie potępiał faszystowskie tendencje w OUN oraz zbrodnie banderowskie. Jego wojska unikały masowych mordów na cywilach.
Prawda o Wołyniu: Był jednym z pierwszych ukraińskich liderów, który mówił prawdę o zbrodniach na Wołyniu, co stawiało go moralnie wyżej od reszty podziemia.
Chęć Porozumienia: W swoich wspomnieniach opisywał konkretne próby nawiązania kontaktów i porozumienia z Polakami przeciwko wspólnym wrogom.
Sprawność Wojskowa: Posiadał świetnie opracowaną taktykę partyzancką, czerpiąc z doświadczeń walk petlurowskich i machnowskich, co czyniło go cennym partnerem militarnym.
Mimo tych plusów, jego stanowisko, że przyszłe granice mają być oparte wyłącznie na kryterium etnograficznym, było największą przeszkodą w osiągnięciu pełnego porozumienia terytorialnego z polskim podziemiem.
Polski prawnik, dziennikarz, felietonista i były działacz opozycji antykomunistycznej. Urodzony w 1968 roku w Gdańsku, dojrzewał w cieniu schyłkowego PRL-u, w czasach, gdy bunt wymagał odwagi większej niż dziś można sobie wyobrazić. Już jako licealista związał się z Federacją Młodzieży Walczącej i Ruchem „Wolność i Pokój”, współorganizując happeningi, manifestacje i akcje solidarnościowe, kolportując podziemne wydawnictwa oraz wspierając strajkujących robotników Stoczni Gdańskiej podczas wydarzeń roku 1988. Za działalność opozycyjną był wielokrotnie zatrzymywany, represjonowany i inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa.
Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego oraz studiów z zakresu ochrony środowiska i prawa międzynarodowego w Bratysławie i Seattle. Pracował m.in. dla administracji państwowej i instytucji publicznych, jednak przez całe życie pozostawał przede wszystkim człowiekiem niezależnym — wiernym ideałom wolności, obywatelskiego nieposłuszeństwa i prawa do własnego głosu.
Jako autor łączy historyczną refleksję z ironią, humorem i pamięcią o świecie pogranicza kultur. Jest autorem powieści „Przygody Heli. Saga Wojenna i Powojenna” oraz „Wańka z Doliny Pulwy”, a także opowiadań z cyklu „Wszak i Kloc”, w których groteska miesza się z polityczną satyrą i słowiańskim klimatem. Publikuje również felietony kresowe oraz artykuły poświęcone historii i współczesnym interpretacjom idei Międzymorza — widzianego nie tylko jako projekt polityczny, ale także jako wspólnota pamięci, kultur i doświadczeń Europy Środkowo-Wschodniej.
Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Zostaw komentarz