Halina Rogozińska, „Mała” i „Niebieska” 
1 sierpnia 1944 roku Halina od rana roznosiła rozkazy o godzinie „W”. Opór na Ochocie został złamany już po kilku dniach. Niemcy i oddziały kolaboracyjne wkroczyły do dzielnicy. Szczególnie groźni byli żołnierze RONA. Właśnie wtedy doktor Jan Goldman-Zaborowski próbował ocalić dwie młode łączniczki.
Halina i druga dziewczyna przebywały w jego pobliżu. Lekarz wiedział, że młode kobiety są szczególnie narażone na przemoc ze strony żołnierzy RONA.
Najpierw ukrył je na pawlaczu. Było tam jednak zbyt ciasno. Zaprowadził je do piwnicy, zasypał węglem i pozostawił rurki, przez które mogły oddychać. Dziewczęta leżały pod węglem przez wiele godzin. Nie mogły się poruszać ani zdradzić swojej obecności.
Lekarz ryzykował, aby je ochronić.Ale nawet wyjście z kryjówki nie oznaczało końca niebezpieczeństwa.
Halina znalazła się w grupie młodych ludzi wyprowadzonych na podwórko. Ustawiono ich pod ścianą. Wtedy pojawiło się dwóch niemieckich żołnierzy. Oświadczyli, że potrzebują ludzi do pchania zepsutych ciężarówek. Zabrali grupę spod ściany. Halina ocalała. Zapamiętała również młodego powstańca stojącego obok niej. Jego włosy, wcześniej nieprzypominające siwizny, były teraz zupełnie białe. W ciągu kilku godzin strachu wyglądał jak człowiek znacznie starszy.
Około 10–11 sierpnia 1944 roku Halina znalazła się wśród mieszkańców wypędzanych z Ochoty. Trafiła na Zieleniak.
Panował tam głód, brakowało wody, a ludzie byli narażeni na rabunki i przemoc. Szczególnie niebezpiecznie było dla młodych kobiet.
Halina znalazła się tam z zaprzyjaźnionymi dziewczętami. Chłopcy z jej oddziału zbudowali z plecaków i bagaży rodzaj osłony. Dziewczęta leżały za nią na ziemi, a młodzi powstańcy siedzieli na bagażach, zasłaniając je własnymi ciałami. Później wypędzonych załadowano do transportu kierowanego do obozu przejściowego w Pruszkowie. Stamtąd Niemcy rozsyłali ludzi do pracy przymusowej, obozów i na dalsze wysiedlenia.
Halina postanowiła uciec.
Wraz z zaprzyjaźnionymi dziewczętami skręciła w boczną ulicę. Niemiecki strażnik zaczął do nich strzelać. Uciekały, nie wiedząc, czy uda im się wydostać z transportu. W pewnym momencie jakaś kobieta otworzyła drzwi swojego ogrodu i wciągnęła je do środka. Dzięki przejściu przez ogród dziewczęta dostały się na inną ulicę. W listopadzie 1944 zauważyli ją. Rona. Zaczęła uciekać. Przeszła przez rzekę Utratę w listopadowym chłodzie. Woda sięgała jej niemal szyi. Miała na sobie ubranie, buty i kurtkę.
Po drugiej stronie zobaczył ją miejscowy gospodarz. Zabrał ją do domu, a jego żona wysuszyła ubrania i położyła dziewczynę pod grubą pierzyną.
Pod koniec 1949 roku została aresztowana przez Urząd Bezpieczeństwa. Przesłuchiwano ją w związku z jej działalnością konspiracyjną.Wtedy wydarzyło się coś, co trudno uznać za zwykły zbieg okoliczności.
Jej ojciec podczas okupacji pomógł rodzinie z getta. Po wojnie syn uratowanego człowieka pracował w Urzędzie Bezpieczeństwa. Kiedy Halina została zatrzymana, rozpoznał jej nazwisko. Pamiętał, co zrobił jej ojciec, i wstawił się za nią. Halina została zwolniona
Chwała i pamięć
https://bohateron.pl/powstancy/halina-rogozinska/
https://www.1944.pl/archiwum-historii-mowionej/halina-rogozinska,127.html