W czwartek 4 czerwca 2020 roku pożegnaliśmy mojego Tatę. W Świnnej Porębie Kościele parafialnym pod wezwaniem Matki Bożej Pocieszenia, w Godzinę Miłosierdzia odprawiona została Msza Święta pogrzebowa za duszę Świętej Pamięci Jana Sitko.
Odszedł człowiek, który za życia był już legendą w swojej wsi, gminie oraz powiecie. Społecznik, były sołtys Kozińca, wieloletni samorządowiec i założyciel oraz długoletni były Prezes OSP Koziniec. Żegnała go rodzina oraz pomimo czasu pandemii tłumy przyjaciół, znajomych, sąsiadów, a także współpracownicy.
Jego ostatnia droga na miejsce wiecznego spoczynku była długa, ale jak zwykle skromna, bez zbędnej celebry i przedłużania.
Pochowaliśmy na cmentarzu w Mucharzu Męża, Tatę, Dziadka, Pradziadka, Kolegę i Sąsiada, ale także kawałek historii w ludzkim ciele złożony w trumnie!
Niestety nie spotkamy się z nim już więcej na tym padole łez. Jednak mamy nadzieję, że przywita nas kiedyś u bram raju.
Mama i rodzeństwo po wspólnej debacie doszło do wniosku, że nie będziemy wygłaszać w trakcie tych uroczystości pogrzebowych żadnej mowy pożegnalnej. Tato nigdy nie lubił tzw. lansu i wspominania jego chwalebnych dokonań, czy czynów.
Miał swoje zasady, które są tak bardzo niepopularne w obecnych czasach.
Uważał, że jeśli cokolwiek się robi to nie dla tego by ludzie o tym wiedzieli, ale po to by pomóc drugiemu człowiekowi, czy całej społeczności. Tak żył i tak też go pochowaliśmy.
Jednak mnie nie daje to spokoju. Jako jego najstarszy syn i następca rodu SITKO jestem przekonany o tym, że oprócz mogiły i daru naszego życia powinien pozostać, chociaż maleńki ślad jego życia i działalności społecznej w przestrzeni publicznej, do którego będą mogli kiedyś wrócić historycy, czy członkowie naszej rodziny z tego młodszego pokolenia.
Mając to na uwadze i z kronikarskiego obowiązku postanowiłem opublikować nasze ostatnie pożegnanie, które nigdy nie zostało wygłoszone na pogrzebie, ale było gotowe.
Nie gniewaj się TATO, że tym razem nie postawiłem na swoim. Spoczywaj w pokoju. Anielski orszak niech twą duszę przyjmie, uniesie z ziemi ku wyżynom nieba, aż przed oblicze Boga Najwyższego.
Pożegnanie Taty!
Śmierć przychodzi cicho. Niezapowiedziana, nieproszona. Nigdy nie ma na nią odpowiedniej chwili, jest zawsze gościem nie na czas….
Ty też odszedłeś od nas za wcześnie, samotnie w szpitalnym łóżku, do którego przykuła Cię choroba. Byłeś pogodzony z Bogiem i gotowy na śmierć, która jest wiecznością. „Pozwólcie mi iść do domu Ojca” – to były ostatnie słowa przed śmiercią naszego ukochanego Papieża Polaka Świętego Jan Paweł II Wielkiego. To pewnie Święty z Wadowic poprowadził Twoją Duszę do bram Boga! Mamy nadzieję, że jesteś już w Jego królestwie niebieskim!
Jednak My nie byliśmy jeszcze gotowi na Twoje przejście do wieczności. Pragniemy Ci wszyscy tutaj zebrani na tej mszy żałobnej podziękować Kochany Mężu, Tato, Dziadku i Pradziadku. Przez całe życie byłeś dla nas wzorem i autorytetem.
Pomimo, że nigdy nie zrealizowałeś swojej największej, a ukrytej pasji lotniczej, bo zdrowie Ci nie pozwoliło, to realizowałeś się, jako mechanik, konstruktor i projektant maszyn oraz urządzeń i pojazdów tak zwanych traktorków. Dla Ciebie nie było nigdy rzeczy nie możliwych. Zawsze mówiłeś, że wszystko można zrobić, tylko trzeba chcieć. Wówczas nas młodych to irytowało. Z wiekiem zaczynaliśmy rozumieć, że to najlepszy sposób rozwiązywania problemów – zapał i chęci.
Miałeś dar łączenia i budowania więzi ponad podziałami. Pomimo, że byłeś typem buntownika i zawsze szedłeś pod prąd, bo tak płyną tylko zdrowe pstrągi, które bardzo lubiłeś łapać na rękę w Bystrzu, a potem w Czernej.
Uczyłeś nas życia, w którym priorytetem są wartości moralne. Wartością był każdy człowiek, jego potrzeby. Uczyłeś szacunku do wszystkich zachowując przy tym swoje zdanie, jeżeli jest słuszne. Dzięki Twoim wskazówkom potrafimy mierzyć się z problemami w dorosłym życiu. Nauczyłeś nas, że najważniejsza jest ciężka codzienna praca.
Pomagałeś i tym, którzy Ciebie zranili. Wybaczałeś zawsze. Nie odwracałeś się do nikogo plecami. Wpoiłeś to nam wszystkim; Twoim dzieciom, wnukom.
Twój przykład życia i działalności społecznej, jako sołtysa Kozińca, radnego Gminy Mucharz i Wojewódzkiego na całe lata odcisnęło się pozytywną transformacją i zmianami gospodarczymi w naszej małej Ojczyźnie.
Dzięki Twojej ciężarówce wielu ludzi wybudowało domy w okolicy, bo towar w tych trudnych czasach PRL-u dowiozłeś na te nasze piękne górki i skarpy. Tam gdzie nikt nie chciał jechać, to Jasiek Sitko pojechał i zawsze dojechał.
Przez Twój hart ducha oraz zaangażowanie i zdrowy rozsądek powstała pierwsza droga asfaltowa do Kozińca, chociaż niektórzy mówili, co Ty masz Jaśku? – „tylko kamieni kupę”.
Udowodniłeś, że to wystarczy, jeżeli jest cel.
Wspólnie z Wujkiem Edkiem Radwanem zbudowaliście OSP Koziniec. Pomogłeś uratować Kółko Rolnicze, chociaż zapłaciłeś za to wielką cenę. Wraz z innymi starszymi i odważnymi mieszkańcami Kozińca włączyłeś się w dzieło rozbudowy naszej kaplicy, pomimo, że Was komuniści straszyli, a proboszcz Szlachetka patrzył krzywym okiem. Przez lata były tam Twoje okna jak o nich mówiłeś, które „Panu Bogu wyspawałeś z metalu” w swoim warsztacie.
Nie uległeś nigdy pokusie pójścia na skróty. Byłeś głosem rozsądku oraz wyrzutem sumienia dla wielu mieszkańców naszej wsi i gminy. Ludzie Cię znali i cenili. Twoi koledzy nie zawsze potrafili sprostać Twoim wymaganiom. Pracowałeś cały czas mimo sędziwego wieku. Bezustannie szukałeś nowych wyzwań.
Ciężka choroba zaskoczyła Ciebie, nas wszystkich. Zawsze byłeś okazem zdrowia. Niektórzy, gdy zachorowałeś zapomnieli o Tobie. Ty jednak nigdy się nie żaliłeś.
Byłeś dla nas przykładem jak z godnością i pełną kindersztubą żegnać się z tym światem. Odchodziłeś po cichu, w cierpieniach ufny i pogodzony z decyzją Stwórcy. Wypowiedziałeś nawet znamienne słowa: „już nie ma ratunku”, tak jakbyś przeczuwał rychłe rozstanie. Podświadomie wierzyliśmy, że ponownie wygrasz, odzyskasz siły… Zgasłeś w szpitalnej samotności.
Dzisiaj dziękujemy Panu Bogu za dar Twojego życia z nami na tym padole łez. Są wśród nas Twoi i nasi znajomi, rodzina ta bliższa i dalsza. Twoja żona Helena, Twoje dzieci: synowie i córki, wnuki i prawnuki. Przybyli odświętnie ubrani druhowie strażacy ze sztandarami, by pożegnać swojego prezesa seniora, chociaż tak bardzo nie lubiłeś tego określenia.
My i Oni wszyscy tu zebrani pamiętamy Twoje dobre czyny. Przez całe życie byłeś wierny maksymie Bóg-Honor-Ojczyzna. Dziękujemy dzisiaj wszyscy za 80 lat Twojego życia.
Prezydent Polski odznaczył Ciebie medalami, korporacja strażacka odznaczeniami, ale to nigdy nie było dla Ciebie ważne. Nie pracowałeś dla poklasku, tylko z wewnętrznej potrzeby czynienia czegoś, co uważałeś za słuszne. Jednak dla nas to są bezcenne ślady i namacalne dowody Twoich zasług na niwie życia społecznego.
W imieniu najbliższych deklaruję, że pójdziemy dalej Twoją drogą. My i nasze dzieci będziemy wierni temu, czego nas nauczyłeś.
Dzisiaj stojąc przy Twojej trumnie tak trudno uwierzyć…. nie usłyszymy już wspomnień z minionych lat, do których często powracałeś. Miałeś Tato dar narracji. Tyle jeszcze mógłbyś nam opowiedzieć, tyle pięknych historii ze swojego długiego życia ukazać.
Jesteś już tam, dokąd Wszyscy zmierzamy. My pogrążeni w smutku, żałobie musimy pielgrzymować dalej.
Jak powiedział Ci Twój imiennik i przyszły następca rodu Sitko Jasiu junior w święta Wielkiej Nocy: Twój ród Dziadku nie zaginie, bo prawdziwa rodzina to chłopak i dziewczyna.
Panie Boże, a nasz Panie, Daj Dziadkowi Jaśkowi wieczne spoczywanie!
Dziękuję Wam wszystkim za udział w pogrzebie i modlitwę w intencji Taty!
Nasz ukochany Tata, Dziadek i Pradziadek już jest po tamtej stronie życia. Odszedł do wieczności pogodzony z Bogiem i decyzją Stwórcy.
Był gotowy na śmierć, o czym powiedział w swych ostatnich słowach na szpitalnym łóżku.
W pogrzebie 4 czerwca 2020 roku i Mszy Świętej odprawionej w Godzinie Miłosierdzia uczestniczyła Rodzina, Sąsiedzi oraz tak wielu znajomych z różnych stron Polski, zakładów pracy i fabryk, a także Strażacy Ochotnicy ze swoimi Sztandarami.
Przybyli przedstawiciele różnych organizacji, samorządowcy i mieszkańcy Kozińca, ale też okolicznych miejscowości powiatu wadowickiego.
Jego ostatnia droga na tym padole łez pokazała jak bardzo był TATO ważny dla nas i dla Was. My jego bliscy nie byliśmy gotowi jeszcze na jego odejście. Odszedł tak szybko w bólu i cierpieniu, ale widocznie nasz Pan w niebie miał taki plan. Przecież życie człowieka jest tylko drogą do wieczności. On już jest u bram Boga, a my musimy nadal żyć i pielgrzymować na ziemi!
Kochani Dziękuję Wam wszystkim za wcześniejszą modlitwę o jego zdrowie, a teraz za udział w pogrzebie Taty. Bóg Wam zapłać w imieniu Mamy oraz całej naszej rodziny pogrążonej w żałobie. Jednocześnie proszę o dalszą modlitwę za duszę Jana Sitko.
Fot. Robert Szkutnik
Zostaw komentarz