Niezwykły święty z Libanu – Jeden z największych świętych naszych czasów

Liczba cudów przypisywanych temu świętemu sięga obecnie wielu tysięcy. Uzdrowienia dotyczą nie tylko katolików, ale i wyznawców innych religii. Warto podkreślić, że około 10 procent uzdrowionych to osoby nieochrzczone. Wielu uzdrowionych wyznaje religie niechrześcijańskie, są to muzułmanie, druzowie oraz rozmaite inne religie i sekty.

REKLAMA

Św. Szarbel Makhlouf ponieważ o tego świętego chodzi, był maronickim mnichem i kapłanem z Libanu. W ciągu swojego życia zyskał szeroką reputację świętości i zdolności do jednoczenia chrześcijan i muzułmanów. Jest czczony jako święty przez Kościół katolicki. Wspomnienie św. Szarbela jest obchodzone w Kościele Powszechnym 24 lipca, natomiast w Polsce 28 lipca gdyż w dniu 24 lipca jest w Polsce obchodzone wspomnienie św. Kingi, dlatego świętego Szarbela, mnicha z Libanu czcimy 28 lipca.

W listopadzie 2017 roku Komisja Konferencji Episkopatu Polski ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów zasięgnęła opinii arabistów oraz Zespołu Języka Religijnego Rady Języka Polskiego PAN. Ustalono, że właściwszy dla języka polskiego jest zapis „Szarbel”, a nie francuska forma „Charbel”.

Jest znany wśród libańskich chrześcijan jako „cudowny mnich Libanu” z powodu łask otrzymanych za jego wstawiennictwem, zwłaszcza po odmówieniu modlitw przy jego grobie w klasztorze św. Marona w Annaya w Libanie.

Youssef Antoun Makhlouf urodził się 8 maja 1828 roku jako jedno z pięciorga dzieci w górskiej wiosce Bekaa Kafra, najwyżej położonej pod względem wysokości w Libanie. Jego ojciec, Antoun Zaarour Makhlouf, był poganiaczem mułów, który zmarł w sierpniu 1831 roku podczas powrotu z pańszczyzny dla armii tureckiej, pozostawiając swoją żonę Brigittę (z domu Chidiac), która później opiekowała się dziećmi. Ponownie wyszła za mąż za mężczyznę, który przyjął święcenia kapłańskie i został proboszczem Bekaa Kafra. Makhlouf wychowywał się w tym pobożnym domu i zainteresował się życiem świętych i pustelniczym życiem praktykowanym przez dwóch jego wujów. Jako młody chłopiec był odpowiedzialny za małe rodzinne stado krów. Zabierał stado do pobliskiej groty, w której umieścił ikonę Najświętszej Maryi Panny. Spędzał dzień na modlitwie. W 1851 roku Makhlouf opuścił swoją rodzinę, aby rozpocząć szkolenie jako mnich libańskiego zakonu maronitów w klasztorze Matki Bożej w Mayfouq. Później przeniósł się do klasztoru Saint Maron w Annaya, w dystrykcie Byblos niedaleko Bejrutu. Tutaj przyjął habit i przyjął imię zakonne Szarbel (Charbel), po chrześcijańskim męczenniku Antiochii z II wieku. Ostatnią profesję zakonną złożył w Zakonie 1 listopada 1853 roku. Jako młody mnich, Makhlouf zaczął przygotowywać się do święceń, studiując filozofię i teologię w klasztorze św. Cypriana i Justyny w Kfifan, dystrykt Batroun. Wśród jego profesorów w seminarium był Nimatullah Kassab, który później sam również został ogłoszony świętym. Święcenia kapłańskie przyjął sześć lat później w dniu 23 lipca 1859 roku w Bkerke. Został odesłany z powrotem do klasztoru św. Marona, gdzie prowadził życie w surowej ascezie. Szczególna przyjaźń łączyła Szarbela z ojcem Eliszą z pustelni św. Piotra i Pawła – miejsca, do którego po 16 latach dołączył i on. To dzięki ojcu Eliszy brat Szarbel został przyjęty na studia teologiczne. Odbył je pod opieką św. Nemetallaha Al-Hardiniego, który stał się jego duchowym opiekunem i nauczycielem.

Przez całe życie ojciec Szarbel starał się pozostać nieznanym, ukrytym dla świata, prowadząc surowe życie pustelnicze. Bóg jednak miał dla niego inny plan, który zaczął realizować po jego śmierci. W 1875 roku Szarbel otrzymał od opata klasztoru przywilej zamieszkania jako pustelnik w Pustelni Świętych Piotra i Pawła, kaplicy będącej pod opieką klasztoru. Spędził kolejne 23 lata żyjąc samotnie, aż do śmierci z powodu udaru mózgu w dniu 24 grudnia 1898 roku. Makhlouf został pochowany w klasztorze Saint Maron w Boże Narodzenie tego roku.

Po śmierci ojca Szarbela zaczęły się niezwykłe zjawiska. Z jego grobu przez wiele tygodni wydobywało się jaskrawe światło widoczne na wiele kilometrów, a z ciała zaczęła wypływać oleista ciecz o właściwościach leczniczych. Tej cieczy wysączyło się przez 67 lat około 20 tys. litrów. Jest to zjawisko niewytłumaczalne dla nauki. Dzięki owej cieczy wielu Libańczyków poczęło doznawać uzdrowień, zwłaszcza z ciężkich i nieuleczalnych chorób, a sława św. Szarbela zaczęła wkrótce przekraczać granice Libanu. W 1950 i 1952 roku jego grób został otwarty, a jego ciało nadal wyglądało na żywego. Dodatkowo, taśma telewizyjna z 1950 roku z jego ekshumacji pokazała ciało Makhloufa jako nadal nienaruszone. (https://www.youtube.com/watch?v=B_Ss4ES8D40 ) Oficjalna strona wspomina: W tym stuleciu ( czyli w XX wieku), jego grób był otwierany czterokrotnie, ostatni raz w 1955 roku, i za każdym razem „zauważono, że jego krwawiące ciało wciąż ma swoją elastyczność, jakby było żywe”. Na stronie internetowej „Catholic Tradition” czytamy: „Ksiądz Joseph Mahfouz, postulator sprawy, poświadczył, że w 1965 roku ciało św. Szarbela było nadal zachowane w stanie nienaruszonym bez żadnych zmian. W 1976 roku ponownie był świadkiem otwarcia grobu, ale tym razem ciało zostało całkowicie rozłożone. Pozostał tylko szkielet.”

Ze względu na swoją rolę jako świętego maronitów, a także jego pobożność i moralność, Makhlouf służy jako wzór do naśladowania dla wielu katolików maronitów i jest czczony przez katolików ze wszystkich kościołów sui iuris we wspólnocie z Rzymem.

Wiele innych cudów przypisano Makhloufowi od jego śmierci. Najsłynniejszy jest przypadek Nohad El Shami, 55-letniej kobiety, która została uzdrowiona z częściowego paraliżu. Otóż, w nocy 22 stycznia 1993 roku przyśniło jej się dwóch maronickich mnichów stojących obok jej łóżka. Jeden położył ręce na jej szyi i zoperował ją, łagodząc jej ból, podczas gdy drugi trzymał poduszkę za jej plecami. Kiedy się obudziła, znalazła dwie rany na szyi, po jednej z każdej strony. Została całkowicie uzdrowiona i odzyskała zdolność chodzenia. Wierzyła, że to święty ją uzdrowił, ale nie rozpoznała drugiego mnicha. Następnej nocy przyśnił jej się Makhlouf, który powiedział: „Wykonałam operację, aby ludzie zobaczyli i powrócili do wiary. Proszę cię o odwiedzanie pustelni 22-go dnia każdego miesiąca i regularne uczęszczanie na mszę do końca życia. Ludzie gromadzą się teraz 22-go dnia każdego miesiąca, aby modlić się i uczestniczyć we Mszy św. w pustelni Świętego Szarbela w Annaya.

W 1994 roku libański katolik maronicki Raymond Nader modlił się w pustelni w Annaya, kiedy miał doświadczenie mistyczne. „Znalazłem się w innym świecie… Zobaczyłem dziwne i niesamowite Światło, niepodobne do żadnego światła, jakie kiedykolwiek widziałem; było to morze światła, które rozciągało się od jednego końca wszechświata do drugiego. Chciałem, żeby to Światło zostało na stałe.” Po wizji Nader odchodził, gdy jego ramię było gorące i swędzące w pobliżu posągu św. Szarbela. Kiedy podwinął rękaw w samochodzie, zobaczył odcisk pięciu palców. „Zostały wyryte jak dłoń na moim ramieniu i otoczone czerwonym blaskiem, jakby odciśnięte w ogniu. Ale nie czułem nic prócz ciepła”. (https://www.familyofsaintsharbel.org/experiences-blog/raymond-naders-experience-with-saint-sharbel )

Dr Nabil Hokayem, chirurg plastyczny z Bejrutu, zbadał ślad i uznał, że jest to oparzenie trzeciego stopnia, mimo że nie powoduje bólu Nadera. Znak od tego czasu wielokrotnie wyblakł i co ciekawe powracał. Zainspirowany swoim doświadczeniem, w 1995 roku Nader założył grupę modlitewną pod nazwą Rodzina św. Szarbela. Jego misją jest „przyczynianie się do misji ewangelizacyjnej Kościoła katolickiego poprzez życie duchowością św. Szarbela na świecie”. Liczba cudów przypisywanych temu świętemu sięga obecnie tysięcy. Uzdrowienia dotyczą nie tylko katolików, ale i wyznawców innych religii.

Na zakończenie Soboru Watykańskiego II, 5 grudnia 1965 roku Szarbel został beatyfikowany przez papieża Pawła VI, który powiedział:

„…pustelnik z góry libańskiej jest wpisany w liczbę błogosławionych… nowy dostojny członek świętości monastycznej ubogaca swoim przykładem i wstawiennictwem cały lud chrześcijański… Niech pozwoli nam zrozumieć , w świecie w dużej mierze zafascynowanym bogactwem i wygodą, nadrzędną wartością ubóstwa, pokuty i ascezy, aby wyzwolić duszę w jej wzniesieniu się do Boga…”

Natomiast w dniu 9 października 1977 roku podczas Światowego Synodu Biskupów papież Paweł VI kanonizował bł. Charbela w gronie świętych.

Dobrą wiadomością jest też, że w dniu 2 września 2017 roku relikwie św. Szarbela zostały przywiezione do katedry św. Elżbiety w Koszycach na Słowacji, gdzie odbywają się comiesięczne pielgrzymki. Katedra jako pierwsza na Słowacji otrzymała oficjalne relikwie z Libanu i przyciąga pielgrzymów z całego kraju, a także z sąsiednich krajów, takich jak Polska, Ukraina i Czechy. Warto odwiedzić to miejsce, gdyż specjalne nabożeństwa odbywają się 22-go każdego miesiąca.