OCZEKUJĄC NA DUCHA ŚWIĘTEGO

23 maja 2021 roku, Niedziela Zesłania Ducha Świętego, rok B

REKLAMA

Czytania mszalne: Dz 2,1-11; Ps 104; Ga 5, 16-25; J 15, 26-27; 16, 12-15

Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić. Przebywali wtedy w Jeruzalem pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak tamci przemawiali w jego własnym języku. Pełni zdumienia i podziwu mówili: «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże» (Dz 2, 1-11).

************************

Uroczystość Zesłania Ducha Świętego, nazywana w Polsce Zielonymi Świętami, kończy w liturgii Kościoła katolickiego okres wielkanocny. Zarazem rozpoczyna tzw. zwykły okres w ciągu roku i nowy etap przepowiadania radosnej nowiny o zbawieniu w Jezusie Chrystusie. Dajmy się poprowadzić przez słowo Boże z pierwszego czytania przewidzianego na tę uroczystość. Jest to fragment z drugiego rozdziału Dziejów Apostolskich.

Księga Ducha Świętego

Kiedy czytamy Dzieje Apostolskie uderza głęboka wielość świadectw obecności i działania Ducha Świętego w życiu wspólnoty młodego Kościoła. Księga Dziejów bywa nazywana przez niektórych teologów „Ewangelią Ducha Świętego”. W centrum tego dzieła stoi wydarzenie Pięćdziesiątnicy (Dz 2,1-47), które ukazuje działanie Ducha wprowadzającego w dzieje świata zbawcze misterium Chrystusa. Bogate i uderzające są świadectwa działalności Apostołów: od ludzi zastraszonych, słabych przed zesłaniem Bożej mocy do odważnych świadków Chrystusa w prześladowaniach po otrzymani daru Ducha Świętego. Zwróćmy uwagę, że w Dziejach Apostolskich nie ma prawie strony, na której by się nie mówiło o działaniu Ducha Świętego w życiu tworzącej się wspólnoty Kościoła i w życiu poszczególnych wiernych.

Umiejętność oczekiwania

Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu.
W rozważanym tekście, zwróćmy najpierw uwagę na umiejętność oczekiwania ze strony uczniów i posłuszeństwo poleceniu Pana Jezusa. To bardzo ważna postawa! Przy wniebowstąpieniu Jezus nakazał uczniom, by pozostali w Jerozolimie i oczekiwali spełnienia obietnicy Ojca: gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi (Dz 1, 8). Uczniowie wypełnili nakaz Jezusa i zebrali się razem na modlitwie w Wieczerniku. Łukasz podkreśla, że trwali jednomyślnie na modlitwie, oczekując czegoś tajemniczego, co przerastało ich zrozumienie.
Jak zauważa kard. Joseph Ratzinger w jednym ze swoich kazań, wspólne przebywanie i modlitwa pełna oczekiwania stanowią warunki zesłania Ducha Świętego. „W Kościele dzisiejszym jest dużo działania. Ludzie poświęcają wiele trudu, pracują często ponad siły. Ale brakuje owej cichej obecności przed słowem Bożym, w której rozluźnia się nasze chcenie i nasze czyny, i stają się wolne i owocne. Z pewnością Pan potrzebuje naszej pracowitości i naszego poświęcenia. Ale my potrzebujemy Jego obecności. Musimy nauczyć się na nowo odwagi, aby czegoś nie zrobić, i pokory czekania przed słowem Bożym” (W dzień Pięćdziesiątnicy, Kraków 2006, s. 15).
Czy ja potrafię ufnie czekać na kogoś? Czy umiem czekać na modlitwie, na wysłuchanie moich próśb? Uczniowie nie wiedzieli, kiedy Jezus ześle obiecanego Ducha Świętego, a jednak oczekiwali. My znamy daty świąt i uroczystości w liturgii Kościoła, ale czy się do nich przygotowujemy? Czy naszym udziałem jest jakakolwiek refleksja i duchowe zasłuchanie?

Zdumienie

Przebywali wtedy w Jeruzalem pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak tamci przemawiali w jego własnym języku. Pełni zdumienia i podziwu mówili…
Zwróćmy uwagę, na reakcję ludzi będących świadkami niezwykłego zjawiska – Apostołów przemawiających w różnych językach. Dwukrotnie jest mowa o ich zdumieniu. Chociaż prorocy Starego Testamentu zapowiadali wylanie Ducha Bożego na cały lud (zob. Jl 3, 1-5), to jednak okazują zdumienie. To ważna postawa wobec czegoś nowego, co przerasta nasze wyobrażenia. Zdolność zdumiewania się jest cechą wyróżniającą człowieka spośród stworzeń. Jak napisał Jan Paweł II w „Tryptyku rzymskim”, „Potok się nie zdumiewa (…) lecz zdumiewa się człowiek!”. Dlatego człowiek zawsze – kontynuował poetyckie rozważanie Papież – „był samotny z tym swoim zdumieniem/ pośród istot, które się nie zdumiewały”. I chociaż „przemijał wraz z nimi”, dzieląc wspólny los stworzeń, to jednak czynił to inaczej, „na fali zdumień”.
Czy stać nas jeszcze na zdumienie pośród codziennego zabiegania, zmęczenia i zatroskania? Czy stać nas na zadziwienie wobec otaczającej rzeczywistości, wobec boskich i ludzkich tajemnic?