W 1877 r. niemiecki geograf Ferdinand von Richthofen wprowadził do naukowego obiegu pojęcie Jedwabny Szlak. Niebawem na bezdroża Azji Wewnętrznej, do Kotliny Tarymu, chińskiej prowincji Sinciang, ruszyły ekipy poszukiwaczy zabytków przeszłości – buddyjskich fresków i rękopisów zapisanych kilkunastoma alfabetami w kilkunastu językach. Rosjanie, Brytyjczycy, Japończycy, Niemcy i Francuzi rywalizowali o to, kto przywiezie z Kotliny Tarymu bardziej efektowne zbiory.

REKLAMA

Wśród rękopisów znaleziono teksty zapisane w indyjskim piśmie brahmi w nieznanym języku. Po odczytaniu okazało się, że jest to język indoeuropejski, który nazwano tocharskim. Język z nieznanego wcześniej odgałęzienia rodziny indoeuropejskiej, jakiego w myśl XIX-wiecznego językoznawstwa, nie miło prawa być w tym miejscu, tak daleko na wschodzie, w Kotlinie Tarymu.

Jeżeli podoba Ci się podcast INTERPRETACJE możesz go wesprzeć w serwisie Patronite.pl:
https://patronite.pl/podcastinterpretacje
Albo postawić symboliczną kawę w serwisie Buycoffee.to:
https://buycoffee.to/podcastinterpretacje

#średniowiecze #szlakjedwabny #sinciang #tocharowie #języktocharski #językiindoeuropejskie #językiirańskie #sakowie #językitureckie #ujgurzy #turkiestanwschodni #wielkagra #rosja #wielkabrytania #niemcy #japonia #francja #językoznawstwo #rękopisy #indie #brahmi #sanskryt #pali #buddyzm

Autor: prof. Gościwit Malinowski
Profesor w Instytucie Studiów Klasycznych, Śródziemnomorskich i Orientalnych Uniwersytetu Wrocławskiego; więcej na blogu:
http://hellenopolonica.blogspot.com  oraz na stronie:
https://wroc.academia.edu/GosciwitMalinowski