„Blinder Trump-Hass schadet nur“ (Slepa nienawiść wobec Trumpa – szkodzi”) takí tytuł artykułu pojawił się w piątkowym (09.10.) wydaniu pewnej szwajcarskiej gazety.
Nad pytaniem „Dlaczego wojna z Iranem zaskoczyła ekspertów ?” – zastanawia się w powyższym artykule w sposób dotąd niespotykany na łamach europejskiej prasy – redaktor naczelny „Neue Zürcher Zeitung” Eric Gujer (jego nazwisko i „NZZ” wymieniałam często, podając źródła wiadomości o Europie).”
Główną tezą powyższego artykułu jest to, że ślepa nienawiść do Donalda Trumpa przesłoniła krytykom i europejskim liderom trzeźwą ocenę sytuacji geopolitycznej. Choć wieszczono mu porażkę, Trump realizuje skuteczną strategię blokady morskiej w Cieśninie Ormuz. Podczas gdy gospodarka Iranu chyli się ku upadkowi, USA mogą kontynuować ten konflikt przy niskich kosztach. Trump udowadnia tym samym, że za jego fasadą kryje się spory stopień racjonalności, a emocje krytyków okazały się złym doradcą.
Najmocniejszym, moim zdaniem punktem artykułu pana Gujera jest wydobycie na świat widzialny dla Europejczyka „zacietrzewienia” Europy i Ursuli von der Leyen wobec Donalda Trumpa, co mówiąc nawiasem powiela jej „polityczny alkolita”- echo polityki Brukseli – polski premier.
Autor w ostrych słowach krytykuje postawę europejskich polityków, zarzucając im brak strategicznego myślenia oraz chorobliwą obsesję na punkcie prezydenta USA:
Liderzy tacy jak Keir Starmer czy Lars Klingbeil patrzą na Bliski Wschód wyłącznie przez pryzmat rosnących cen paliw. Patrzą na problem z perspektywy klienta stacji benzynowej, zupełnie ignorując fakt, że Iran to największe zagrożenie dla bezpieczeństwa Zachodu, a celem USA – tak samo jak kiedyś Europy – jest jego powstrzymanie.
Iracjonalną i obsesyjną awersję wobec Donalda Trumpa, jaka charakteryzuje europejskie elity określa Autor artykulu syndromem „Morbus Trump” . Zjawisko to paraliżuje trzeźwą analizę geopolityczną, skłaniając Brukselę do podejmowania emocjonalnych decyzji godzących w jej własne interesy strategiczne. Mówi, że Europa cierpi na chorobliwą, wręcz neurologiczną alergię na postać Donalda Trumpa. Ta nienawiść paraliżuje logiczne myślenie i zmusza UE do działań czysto reaktywnych.
Szczególnie mocno zawładnięta tym „Morbus Trump”jest szefowa Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen, która kierując się wyłącznie chęcią uderzenia w Trumpa, zaproponowała Kanadzie „członkostwo stowarzyszone” w UE, chociaż zgodnie z art. 49 UE nie ma na to żadnej podstawy prawnej. Redaktor Naczelny NZZ używa tu sformułowania „UE wyrzuca swoje zasady za burtę” i podkresla istnienie w Brukseli podwójnych standartów. Wszak dotychczas UE twardo odmawiała jakichkolwiek ustępstw czy „wygodnych wyjątków” swoim najbliższym sąsiadom – m.in. Szwajcarii czy Wielkiej Brytanii (w kwestii swobodnego przepływu osób przed brexitem), ale dla Kanady zrobiono wyjątek tylko dlatego, by przypodobać się tamtejszemu premierowi, Markowi Carneyowi, ikonie anty-trumpowego oporu.
Bruksela, zaślepiona antypatią do jednego człowieka, bezrefleksyjnie ściąga na siebie problemy w obszarach dyplomacji. W efekcie tego chaosu i aktywizmu UE, to Trump, zdaniem autora artykułu zaczyna jawić się jako partner przewidywalny, a ta cała europejska na niego nagonka to czysty oportunizm geopolityczny, bo porzucanie stałych zasad i strategii na rzecz doraźnych korzyści politycznych, co w odniesieniu do Unii Europejskiej objawia się ignorowaniem traktatów i działaniem pod wpływem emocji. – prowadzi do hipokryzji i braku konsekwencji, w której manifestacja sprzeciwu wobec Donalda Trumpa staje się ważniejsza od przewidywalnych zasad międzynarodowych
Wnioski dla nas? Podczas gdy Ameryka twardo realizuje swoje interesy, Bruksela w imię emocji i ideologii niszczy własne zasady. W tym starciu pragmatyzmu z histerią – to Donald Trump okazuje się graczem przewidywalnym i skutecznym.
Zostaw komentarz