O czerwonoarmistach, którzy w 1945 roku wkroczyli na polskie ziemie, oraz o ich postawie wobec polskiej ludności przez długie lata milczała zarówno historia, jak i media. W czasach PRL był to temat wręcz tabu, a tych, którzy próbowali o nim rozmawiać, uważano za wrogów Polski.

Dopiero od kilkunastu lat media, historycy oraz Instytut Pamięci Narodowej publikują materiały ukazujące prawdziwe oblicze Armii Czerwonej – nie tylko jako armii przedstawianej jako wyzwoliciele, ale również jako formacji, której żołnierze dopuszczali się grabieży, kradzieży i gwałtów.

Więcej na ten temat w artykule:

Oto kolejna prawdziwa historia o zbrodniarzach, ludobójcach i ich ofiarach.

Przez dwa tygodnie jej ciało leżało w domu. Nie pozwolono jej pochować. Dopiero gdy zelżał siarczysty mróz, a żołnierze odeszli, rodzina złożyła Gertrudę w ziemi.

Gertruda Klimek urodziła się w 1922 roku na Warmii. Miała zaledwie 22 lata. Nie wiedziała, że ostatnie dni stycznia 1945 roku przyniosą jej rodzinie wydarzenia, których nie da się zapomnieć.

Kiedy w styczniu 1945 roku do Wójtowa zbliżał się front, mieszkańcy szukali schronienia. W domu rodziny Klimków zgromadziło się aż 19 osób. Byli wśród nich sąsiedzi, bliscy, dziewczęta i młode kobiety. Wszyscy mieli nadzieję, że wspólnie przeczekają najgorsze.

22 stycznia do domu weszli pierwsi żołnierze Armii Czerwonej. Zabrali wartościowe przedmioty, a następnie próbowali uprowadzić dziewczęta. Kobiety trzymały się razem, krzyczały i stawiały opór. Tym razem żołnierze odjechali.

Ale wracali. Kolejne nachodzenia oznaczały dla mieszkańców strach i niepewność. Nikt nie wiedział, kiedy ponownie pojawią się w drzwiach.

30 stycznia przyjechało czterech radzieckich oficerów. Gertrudę, jej młodszą siostrę Hildegardę, kuzynkę oraz córkę sąsiadów zabrali do osobnego pokoju. Przez ponad godzinę pozostali domownicy słyszeli krzyki dziewcząt. Żołnierze strzelali z karabinów, próbując je zastraszyć.

Gertrudzie udało się wyrwać z ich rąk. Przebiegła przez kuchnię i wybiegła na podwórko. Tam jeden z żołnierzy strzelił jej w plecy.

Była godzina 15.00. Gertruda już nie żyła.

Z powodu siarczystego mrozu rodzina nie mogła wykopać grobu. Żołnierze również zabronili pochówku. Ciało młodej kobiety przez 14 dni pozostawało w domu. Dopiero gdy temperatura pozwoliła na pracę w zamarzniętej ziemi, wuj Gertrudy zbił z desek prostą skrzynię. Przygotowano drewniany krzyż i pochowano ją na rodzinnej posesji.

Przez kolejne dziesięciolecia grób był widoczny. Opiekowali się nim nawet nowi mieszkańcy gospodarstwa. Później, po przejęciu ziemi przez PGR, mogiła została zrównana z powierzchnią gruntu. Dziś nie wiadomo nawet, gdzie dokładnie spoczywa Gertruda.

Pamiętamy!