Panie, człowiek wstaje rano, parzy kawę, otwiera portal informacyjny i ma wrażenie, że ogląda ten sam film od trzydziestu lat. Wczoraj ulicami Warszawy przeszedł Marsz Niepodległości. Szły rodziny z dziećmi, młodzi, starsi, ludzie z biało-czerwonymi flagami. Według warszawskiego ratusza mogło ich być do ćwierci miliona. Organizatorzy mówili o półmilionie. A człowiek otwiera wczesną depeszę Reutersa i już w pierwszym zdaniu dowiaduje się, że w Warszawie zgromadziły się tysiące zwolenników skrajnej prawicy.

REKLAMA

Czytam dalej, bo kawa jeszcze gorąca, i proszę, w tej samej depeszy uczestnicy mówią, że marsz jest dla nich wyrazem dumy z własnego kraju. W późniejszej wersji Reuters pisze już o zwolennikach prawicy, a jeden z ludzi, z którymi agencja rozmawiała, mówi, że chciałby, żeby marsz był wyrazem miłości do ojczyzny i żeby nie dokładał się do sporów, których i tak mamy po dziurki w nosie. Skoro reporter go usłyszał, to może i czytelnik by go wysłuchał, gdyby mu wcześniej nie powiedziano, kogo ma przed sobą.

Niemiecka „Tagesschau” zapowiada wielką demonstrację prawicowych nacjonalistów, po czym jej korespondentka opisuje rodziny z dziećmi i oddaje głos człowiekowi, który przyszedł świętować niepodległość. Kawałek dalej pisze, że w marszu szli także nacjonaliści. I na tym małym „także” zatrzymałem się dłużej. Bo owszem, Reuters odnotował transparent „Make Europe White Again”. Tyle że obok człowieka, który go trzymał, mógł iść Kowalski z wnuczkiem, za nimi Nowak z flagą, a gdzieś z boku Malinowska z psem. Wystarczy zgubić po drodze to jedno „także” i już cała trójka ma tę samą łatę na plecach. Bo łatka ma tę przewagę nad rozmową, że przykleja się błyskawicznie. Rozmowa wymaga czasu. A łatka? Wystarczy, że jest krótka i dobrze widoczna.

I mknie taka depesza w świat. Czytelnik na drugim końcu globu ma akurat tyle czasu, ile potrzeba, żeby przeczytać nagłówek, i już wie, że w Warszawie niedźwiedzie biegają po ulicach, a każdy uczestnik marszu ma w kieszeni co najmniej obrzyna i konstytucję wrogo nastawioną do grawitacji. Niedźwiedź tymczasem najadł się przed zimą i wybiera się do gawry, tylko mu się jakoś nie spieszy. Jeszcze się po drodze przyplątał do felietonu.

A mnie, kiedy już odstawiłem filiżankę, został taki zwykły, stary, kapciowy smutek. Bo pomyślałem sobie, że gdybym spotkał pod sklepem Malinowską, tobym ją pewnie zapytał, po co pojechała do Warszawy. I może by mi opowiedziała coś, czego sam bym się nie domyślił. Trzeba by tylko chwilę postać i posłuchać, a pies, wiadomo, już by ciągnął dalej.

Zbigniew Grzyb

Z serii:
PITOLENIE STAREGO GRZYBA 🍄