Tłumaczenie Donalda Tuska w sprawie przepisania majątku na żonę jest dobre dla naiwnych i tak naprawdę obraża ludzką inteligencję. – Przepisałem majątek na żonę, bo bałem się obecnej władzy – mówi Tusk.

REKLAMA

Co da przepisanie majątku na żonę, gdy nieprzychylna władza chce się do tego majątku dobrać? Co Tuskowi dałby ten krok? Odpowiedź brzmi nic. To ruch bez sensu.
Wszyscy w Polsce wiedzą – w tym obecna władza – iż Małgorzata Tusk, to żona Donalda Tuska. Gdyby zaatem aktualna władza PiS, na czele z ministrem sprawiedliwości, Zbigniewem Ziobro, chciała się dobrać do majątku Donald Tuska, czynność prawna w wykonaniu Tuska, polegająca na przepisaniu majątku na żonę, w niczym tej władzy nie przeszkadza, a Tuskowi nie pomaga: wystarczyłoby uderzyć w Małgorzatę Tusk, aby uderzyć w Donalda Tuska i całą rodzinę.

Ten krok miałby sens, jeżeli np. Donald Tusk przepisałby majątek na inną zaufaną osobę, z którą nie wiążą go stosunki pokrewieństwa, i o której istnieniu obecna władza PiS niczego nie wie. Tylko wówczas nieprzychylnej władzy trudniej byłoby się do majątku dobrać. Tusk musiał być świadomy tej sytuacji oraz bezsensu przepisania majątku na żonę w celach ochronnych, dlatego jego tłumaczenie jest nieracjonalne i dość naiwne, żeby nie powiedzieć: prymitywne.

Druga sprawa jest taka, że Donald Tusk, jako były przewodniczący Rady Europejskiej, prominentny polityk Europejskiej Partii Ludowej oraz osoba dobrze ustosunkowana w Europie, nie musiał się zbytnio bać. Unia Europejska zapewne by się za nim wstawiła i o niego upomniała, zaś PiS ruszając go raczej dużo by stracił niż zyskał.

Dzisiejszy materiał w TVN pokazuje, że jest to telewizja – wbrew temu co sama o sobie mówi – stronnicza, tendencyjna oraz nieobiektywna. Sprawę Tuska połączono ze sprawą Morawieckiego; to manipulacją, gdyż nie powinno się równać w dół, działania jednego polityka usprawiedliwiać czynnościami innego polityka. To jest prymitywne i przypomina tłumaczenie małego Jasia, który właśnie wrócił ze szkoły: mamo, dostałem z matematyki mierną, ale Stasiu od Kowalskich z naszej klatki dostał dwa – tłumaczy rodzicom Jasiu.

W informacjach TVN złe i nietransparentne zachowanie Morawieckiego usprawiedliwia nieprzejrzyste działanie Tuska. Nie równa się w dół. A materiał w „Faktach” TVN został właśnie wg tej zasady skonstruowany. Z Morawieckiego uczyniona tło dla Tuska, kontekst dla Tuska, i w ten sposób sprawa Tuska zyskała pozory pozytywnego wydźwięku. To nie jest bezstronne, uczciwe, neutralne, obiektywne dziennikarstwo. TVN zachowuje się jak strona konfliktu, ucieka się do manipulacji, często niewygodnych informacji w ogóle nie podaje. Wyczerpuję kategorię, którą w defniowaniu mediów jako zafałszowywaczy rzeczywistości posugłuje się wybitny amerykański filozof, Avram Noam Chomsky, a więc: „fabryki konsensusu”.

Moim zdaniem, w obydwu sprawach intencje były podobne: ukryć majątek przed wyborcami, bo dobra materialne są nsdal (niestety) w Polsce przez społeczeństwo źle oceniane.

Informacje w mediach powinny być przedstawiane obojętnie, fenomenologicznie, czyli tak jak się fakty czy wydarzenia jawią, bez nastawień, a także bez nadających faktom inne znaczenie odniesień.
Po prostu: sprawa Morawieckiego to sprawa Morawieckiego, a sprawa Tuska to sprawa Tuska. Obydwa zdarzenie oceniam negatywnie, źle, bo gdy polityk przenosi, przepisuje majątek na żonę, gdy próbuje ukryć posiadane dobra materialne, to jest działanie nietransparentne.

– „Amicus Plato, sed magis amica veritas” („Platon jest przyjacielem, lecz większą przyjaciółką jest prawda”. To powiedział Arystoteles w odniesieniu do swojego przyjaciela Platona, i tego warto się zawsze trzymać. Prawda nie zależy ani od uczuć, ani od sympatii, ani od miejsca, ani od statusu, ani od relacji interpersonalnych czy przynależności grupowej.

Fot. Premier.gov.pl

Autor: Roman Mańka
Socjolog, publicysta, pisarz, komentator polityczny, dziennikarz „Halo Radio”, redaktor naczelny czasopisma eksperckiego Forum Inicjatyw Bezpieczeństwo Rozwój Energetyka (FIBRE). Posiada trzy wielkie pasje: filozofię, socjologię, i piłkę nożną; jest zagorzałym kibicem Realu Madryt. Wykształcenie socjologiczne zdobył na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Ukończył również Studium Dziennikarstwa Europejskiego prowadzone przez Centrum Europejskie „NATOLIN” w Warszawie. W przeszłości wykonywał zawód dziennikarza śledczego w prasie lokalnej, a następnie ogólnopolskiej: opisywał sprawy z zakresu zorganizowanej przestępczości mafijnej, powiązań klientelistycznych oraz korupcji polityków; pełnił również funkcję z-ca redaktora naczelnego Gazety Finansowej i szefa działu krajowego. Publikował w Gazecie Finansowej, Home&Market, Gentleman, Onet.pl i Interii. Obecnie jest pisarzem i publicystą, autorem dwóch książek popularno-naukowych: „Strefa tabu. Największe afery III RP” oraz „Moment krytyczny”, a także współautorem jednej pozycji w dziedzinie dziennikarstwa śledczego: „Łańcuch poszlak. Wielka gra mafii i rosyjskich służb specjalnych” (wywiad rzeka z byłym szefem ABW, Bogdanem Święczkowskim).