„Świat w wierszach Dąbrowskiego to bogactwo niepowtarzalnych szczegółów. Jego bohater czuje się dobrze wśród tej różnorodności. Niewątpliwie świat ten mieści się w granicach, które człowiek jest jeszcze w stanie objąć swoim poznaniem. To bogactwo na miarę ludzkich zmysłów” – pisze w przedmowie do książki „Skrawki życia” dr Wojciech Kaliszewski z Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. – „Tomasz Zbigniew Zapert w poezji Dąbrowskiego dostrzegł „nieprzeciętny zmysł rymotwórczy”, zauważył również, że Cezary „z impetem tsunami wtargnął (…) w krajowe piśmiennictwo” (T.Z. Zapert, „Magazyn Literacki Książki”, nr 7/2015). Dąbrowski jest poetą osobnym, innym. Nie kryje swoich fascynacji literaturą polską, czasami się do niej odwołuje, podejmując twórczy dialog, lecz wytrwale poszukuje własnego języka poetyckiego. Dąbrowski ceni poezję, wśród autorów, którzy go inspirują wymienia między innymi Kochanowskiego, Mickiewicza, Norwida, Asnyka. Krytycy dostrzegają w jego wierszach również wpływy Lieberta, Kasprowicza. Trzeba podkreślić, że nie są to zapożyczenia. Do dorobku przeszłości odnosi się z dystansem, a zarazem z wielką pokorą. Podąża jednak własnymi ścieżkami, z dala od literackiego środowiska. Jak powiada przysłowie: wrony latają stadami, a orły samotnie” – podkreśla dr hab. Marcin Tadeusz Łukaszewski, prof. UMFC opisując twórczość poety.

Świat jest ciekawy. – „Cezary Maciej Dąbrowski przygląda się światu nie tylko z wielką uwagą, ale – przede wszystkim – z wielką czułością. A to znaczy, że tak patrząc na świat oddaje mu z każdym słowem cząstkę siebie. Współodczuwanie i współczucie określa charakter jego poezji. (…) Świat w wierszach Dąbrowskiego to jedność wielości, wspólnota przeciwieństw i bogactwo niepowtarzalnych szczegółów. Bohater Dąbrowskiego czuje się dobrze wśród tej różnorodności – podkreśla dr Kaliszewski. – Niewątpliwie świat, który jest jego światem i jednocześnie światem przedstawionym mieści się w granicach, które człowiek jest w stanie objąć jeszcze swoim poznaniem. Jest to bogactwo na miarę ludzkich zmysłów. (…) – dodaje autor przedmowy.

W zaklętym kręgu. – Relacja bliskości nie oznacza jednak, że rysująca się w tych wierszach perspektywa pozbawiona jest ścieżek krętych, prowadzących donikąd, niebezpiecznych i złych. Napięcia między dobrem i złem towarzyszą bohaterowi Dąbrowskiego nieustannie. W swojej wędrówce co krok napotyka pęknięcia i ślady, które przypominają o tragediach, wojennych dramatach, o złu i nienawiści. To są blizny i rany, które wrażliwy człowiek zauważa i które cały czas każą mu dokonywać moralnej oceny świata. (…) Poeta wydobywa z przeszłości epizody, z urywków pamięci stara się odtworzyć obrazy tego, co było, a jednocześnie z wielką uwagą śledzi chwilę teraźniejszą. W tym widzeniu przeszłość splata się ze współczesnością w jeden wątek nie zawsze łatwy do przedstawienia. Czasami nawet jego bohater wolałby wybrać milczenie, aby słowami nie burzyć dodatkowo i tak już skłóconego wewnętrznie świata. (…) – pisze o twórczości poety dr Wojciech Kaliszewski.

Jaka jest rola poety? – „Bo taka jest – zdaje się mówić poeta – godząca i łagodząca rola poety. Poeta powinien być uważny, powinien umieć słuchać i – co najważniejsze – wsłuchiwać się w głosy innych, powinien być pokorny wobec całej rzeczywistości. Na tym zresztą misja poety się nie kończy. Jej celem jest przecież nieustanne podejmowanie prób ocalania i odbudowywania prawdziwych relacji tworzących świat. Zrozumieć świat, opisać świat, współczuć mu, być w nim – oto niepełna i przypadkowo tylko zestawiona lista imperatywów poetyckich Dąbrowskiego (…) – opisuje tomik wierszy dr Kaliszewski.

Muzyk i poeta. – Uprawianie poezji wśród muzyków zdarza się dość często. Te dwie muzy zdają się być blisko siebie, lecz nie zawsze pisarskie próby muzyków wychodzą na światło dziennie. Często są potrzebą intymną wyrażenia własnych myśli, pisane w samotności i skrywane w różnych zakamarkach, do których nie mają dostępu postronni. Bywa, że niektórzy chcą się podzielić swoim dorobkiem, decydując się na publikację. Spośród muzyków znam tylko jednego, który z poezji uczynił swój drugi zawód. Pasję przekuł w codzienną, intensywną pracę, a na koncie ma już dziewięć publikacji książkowych i jedną płytę. Mowa o Cezarym Macieju Dąbrowskim (rocznik 1968) – pisze dr hab. Marcin Tadeusz Łukaszewski, prof. UMFC (czytaj więcej).

Prezentujemy wiersze „Rdza” i „Kiedy” z tomiku „Skrawki życia”.

Rdza

Ty nie rozumiesz, czym jest rdza.
Jak w niej ukryta jest wiadomość.
A każda gruda datę ma
znajomą.

Ty nie rozumiesz chropów, plam,
nie widzisz, co w nich zapisane.
Patrzysz, a oprócz czasu szram –
Firmament.

Ty nie rozumiesz piękna rdzy,
bo gładko patrzeć nauczony,
widzisz brzydotę, a tam łzy
wprószone.

A mnie zachwyca porowatość,
bo prawda w nią wczepiła się,
więc proszę, abyś nie przeszkadzał
wpatrywać się w tę rdzę.

Ty nie rozumiesz cegieł krwi,
stylizowane masz spojrzenie,
a tam się pieca ogień tli –
wspomnienie.

Resztki zaprawy brudzą kant.
Jakaś litera, odprysk, smuga.
Ty patrzysz w szkło, gdzie błysk,
gdzie szlif, gdzie mruga.

Ty depczesz ślad, zostawiasz dom,
zamieszkasz gdzie popadnie.
A ja się kłaniam, tam, gdzie stary dąb
przepadnie.

Ty słuchasz słów, nakazów złych,
i starasz się przeskoczyć.
Ja – słyszę rdzę, znam język krwi.
Mam słuch i oczy…

3 czerwca 2017 r.
Cezary Maciej Dąbrowski

Kiedy

Kiedy kreskówka przyzwyczaja do przemocy.
Kiedy ucięta głowa się pod nogi toczy.
Kiedy strzelanie to rozrywka, bo ktoś ginie.
Kiedy nie razi cię i przemoc w kinie.
Kiedy w teatrze przekaz na usługach.
Kiedy i prawda to zabytek w gruzach.
Kiedy historia miast wyjawiać truje.
Kiedy i przyszłość cię hipnotyzuje.
Kiedy tym wszystkim jest zmęczony człek.
Kiedy ci mówią: oto nowy wiek…

Wtedy powracaj do ksiąg zapomnianych.
Wtedy zrozumiesz, żeś oszukiwany.
Wtedy odnajdziesz swe autorytety.
Wtedy przypomnisz: dobro jest w człowieku.
Wtedy spójrz w twarz tym, co są świadkami.
Wtedy się posil prawdą i faktami.
Wtedy idź tam, gdzie nie dosięgnie ekran.
Wtedy zakończysz ten szalony spektakl.
Wtedy powiedzą, żeś dziwak i sentyment.
Wtedy zasłużysz u nielicznych na estymę.

Przyszło ci żyć w jednym z najgorszych wieków;
co wiek to kres, zastanów się człowieku!

25 lutego 2017 r.
Cezary Maciej Dąbrowski, „Skrawki życia” (Oficyna Wydawnicza Volumen, 2019)

Autor tomiku wierszy „Skrawki życia” sam ma bogatą biografię, bo jest człowiekiem wielu talentów.

Cezary Maciej Dąbrowski (ur. 9 marca 1968 r. w Skierniewicach) – artysta wszechstronny: poeta, prozaik, pianista, perkusista, kompozytor, recytator. Początkowo uczył się gry na fortepianie w Państwowej Szkole Muzycznej I st. im. Karola Kurpińskiego w Warszawie. Naukę gry na perkusji rozpoczął w Państwowej Szkole Muzycznej II st. im. Józefa Elsnera w Warszawie. W czasie studiów interesował się interpretacją muzyki współczesnej przeznaczonej na perkusję, jednak nie zarzucił gry na fortepianie. W roku 1991 uczestniczył w kursie interpretacji muzyki Elliotta Cartera w Avignon, zyskując uznanie francuskiego perkusisty Sylvio Gualdy oraz samego kompozytora. W 1992 otrzymał dyplom ukończenia Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w zakresie gry na perkusji. W tym samym roku zdobył Nagrodę Główną oraz Nagrodę Specjalną za wykonanie czterech kompozycji na kotły Elliotta Cartera w Konkursie Muzyki XX Wieku dla Młodych Wykonawców, zorganizowanym z okazji Światowych Dni Muzyki przez Polskie Towarzystwo Muzyki Współczesnej (pierwszy laureat-perkusista w historii konkursu). Po konkursie ukazała się płyta Prize Winners, zawierająca m.in. utwory: Psappha Iannisa Xenakisa oraz Fantasmagoria Kazimierza Serockiego w wykonaniu artysty. Dąbrowski współpracował ze znakomitymi polskimi orkiestrami. Z zespołem Concerto Avenna Andrzeja Mysińskiego wystąpił na Poznańskiej Wiośnie Muzycznej, Festiwalu Muzycznym w Łańcucie, a także wziął udział w nagraniu Jazz Harpsichord Concerto Josepha Horowitza z klawesynistką Elżbietą Chojnacką. Jako timpanista orkiestry Sinfonia Varsovia uczestniczył w nagraniach i koncertach (m.in. w Filharmonii Berlińskiej, Filharmonii Monachijskiej) oraz na festiwalach (m.in. na Gran Canaria, podczas Yehudi Menuhin Festiwal, Schlezwig-Holstein Musik Festiwal, Warszawska Jesień) pod batutami takich dyrygentów, jak: Sir Yehudi Menuhin, Jan Krenz, Wojciech Michniewski, Justus Frantz. Koncertował jako solista – m.in. w 1994 na Festiwalu Warszawska Jesień zaprezentował Memory of the Universe na perkusję i taśmę Yasuhiro Takenaki (było to pierwsze wykonanie tego utworu w Polsce), a podczas II edycji Festiwalu Mistrzowie Muzyki XX Wieku wykonał Konzertstück na kotły i orkiestrę Mauricio Kagela z towarzyszeniem Polskiej Orkiestry Radiowej pod dyrekcją Bruno Ferrandisa. Dąbrowski to muzyk wszechstronny, wirtuoz perkusji, wykonujący różnego rodzaju muzykę: współczesną, klasyczną, jazzową, rockową oraz muzykę improwizowaną. Jego liczne prezentacje umiejętności improwizacji można odnaleźć w serwisach internetowych. Wiersze zaczął pisywać, będąc nastolatkiem, początkowo odkładając je do tak zwanej szuflady. Silna potrzeba tworzenia zaowocowała wydaniem ośmiu książek i jednej autorskiej płyty. W 2014 roku Dąbrowski wydał swój pierwszy tom poetycki Wiersze sercem pisane. W 2015 roku ukazała się jego autorska płyta Zaplątany w Twoje włosy, zawierająca deklamacje wybranych wierszy oraz miniatury fortepianowe w wykonaniu autora. W tym samym roku ukazał się drugi tom poetycki – Brudnopis. W 2016 roku nakładem Oficyny Wydawniczej Agawa poeta wydał swoją trzecią książkę – Ech, żywocie… Jego wiersze spotykają się z uznaniem czytelników oraz krytyki. Wybitny krytyk Krzysztof Masłoń określił autora tomu mianem artysty z Bożej Łaski, recenzent Tomasz Zbigniew Zapert nazwał Dąbrowskiego objawieniem polskiej poezji XXI stulecia. Na twórczość Cezarego Dąbrowskiego zwrócił uwagę Józef Tadeusz Baliszewski – humanista i erudyta, promotor polskiej muzyki i literatury. W lipcu 2017 roku nakładem Wydawnictwa LTW oraz Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie ukazała się kolejna książka, zatytułowana Wierszem i prozą, w której Dąbrowski wzbogaca swoją poetycką wypowiedź o opowiadania. W październiku 2017 roku wydał tomik wierszy satyrycznych Osobliwości (Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna Adam), gdzie w metaforyczny sposób opisuje zachowania ludzi poprzez ukazywanie świata zwierząt. W roku następnym wydał książkę zatytułowaną Dalej (Wydawnictwo LTW), będącą zbiorem swoistych liryk, satyr i opowiadań. Także nakładem LTW ukazał się tom kolejny, w roku 2019, pt. Zbiór nieaspirujący. Na wydanie czekają następne książki. Cezary Maciej Dąbrowski jest także autorem cyklu recitali Słowo jak muzyka, prezentujących jego poetycką i muzyczną twórczość. Prezentuje ją również za pośrednictwem serwisów internetowych, udostępniając w Sieci swoje recytacje i melorecytacje. Jego utwory publikują: „Magazyn Literacki Książki”,  „Magazyn Twórczy Polska Canada”, portal „Culture.pl”, „Kwartalnik Literacki Wyspa”, dwumiesięcznik „Arcana”, portal „Puls Polonii”. Twórczość Cezarego Dąbrowskiego była recenzowana na łamach „Magazynu Literackiego Książki” oraz Tygodnika Katolickiego „Niedziela”, a była także tematem audycji „Poczytnik” redaktorów Krzysztofa Masłonia i Tomasza Zaperta, nadawanej w Polskim Radiu 24. Dąbrowski jest finalistą Nagrody Literackiej im. ks. Jana Twardowskiego (2017). W tym samym roku otrzymał wyróżnienie za wiersz Wolność w The International Kosciuszko Bicentenary Competition w Sydney (Australia).

Patronami medialnymi książki „Skrawki życia” zostali: Gazeta Internetowa Pressmania.pl, Do Rzeczy, Odra, Arcana.