Autor: dr hab. Marcin Tadeusz Łukaszewski, prof. UMFC.

REKLAMA

Uprawianie poezji wśród muzyków zdarza się dość często. Te dwie muzy zdają się być blisko siebie, lecz nie zawsze pisarskie próby muzyków wychodzą na światło dziennie. Często są potrzebą intymną wyrażenia własnych myśli, pisane w samotności i skrywane w różnych zakamarkach, do których nie mają dostępu postronni. Bywa, że niektórzy chcą się podzielić swoim dorobkiem, decydując się na publikację. Spośród muzyków znam tylko jednego, który z poezji uczynił swój drugi zawód. Pasję przekuł w codzienną, intensywną pracę, a na koncie ma już dziewięć publikacji książkowych i jedną płytę. Mowa o Cezarym Macieju Dąbrowskim (rocznik 1968).

W środowisku muzycznym jest rozpoznawany (ściślej: był bardzo znany jakiś czas temu) przede wszystkim jako perkusista. Współpracował z najlepszymi orkiestrami w kraju, zdobywał nagrody, był wysoko ceniony i zapraszany do współpracy z licznymi zespołami. Granica między perkusją a poezją jest, czego spróbuję dowieść poniżej, wąska, a związków pomiędzy nimi więcej niż mogłoby się wydawać. Zacznijmy wszakże od muzyki.

Dąbrowski jest absolwentem Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina (dzisiejszy uniwersytet) w Warszawie w klasie perkusji – dyplom uzyskał w 1992 roku. Bardzo szybko zdobył rozgłos jako perkusista, uczestnicząc wpierw w 1991 roku w kursie interpretacji muzyki Elliotta Cartera w Avignon, podczas którego spotkał się z uznaniem kompozytora oraz Sylvio Gualdy – wybitnego francuskiego perkusisty. Rok później wziął udział w konkursie zorganizowanym przez Polskie Towarzystwo Muzyki Współczesnej z okazji Światowych Dni Muzyki. Był to konkurs muzyki XX wieku adresowany do młodych wykonawców. Cezary zdobył wówczas Grand Prix i Nagrodę Specjalną za prezentację czterech utworów Elliotta Cartera na kotły. Należy podkreślić, że młody muzyk był pierwszym laureatem-perkusistą w historii tego konkursu. Pokłosiem konkursu było wydanie płyty kompaktowej, na której znalazły się nagrania Cezarego Dąbrowskiego: Fantasmagoria Kazimierza Serockiego i Psappha Iannisa Xenakisa.

Koncertował jako solista, kameralista oraz muzyk orkiestrowy. W repertuarze ma utwory z zakresu muzyki klasycznej, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości współczesnej, grał również jazz i rock, dał się także poznać jako znakomity improwizator. W 1993 roku na drugim festiwalu „Mistrzowie Muzyki XX Wieku”, organizowanym przez PTMW, zaprezentował Konzertstück na kotły i orkiestrę Mauricia Kagela z Polską Orkiestrą Radiową pod batutą Bruna Ferrandisa. W tym samym roku, na 36. Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” ¬wystąpił w duecie z Darrylem Rosenbergiem – wybitnym pianistą, specjalistą od muzyki Johna Cage’a. W 1994 roku na tym samym festiwalu zagrał Memory of the Universe na perkusję i taśmę (pierwsze wykonanie w Polsce) japońskiego kompozytora Yasuhiro Takenaki. Z zespołem Concerto Avenna pod kierownictwem artystycznym Andrzeja Mysińskiego koncertował na festiwalu Poznańska Wiosna Muzyczna i na festiwalu w Łańcucie. Z zespołem tym nagrał płyty z Koncertem C-dur na obój i orkiestrę Josepha Haydna (Krzysztof Wroniszewski – obój) i Jazz Harpsichord Concerto Josepha Horowitza (Elżbieta Chojnacka – klawesyn).

Był członkiem orkiestry Sinfonia Varsovia, z którą jako kotlista brał udział w nagraniach i koncertach w Filharmoniach Berlińskiej i Monachijskiej, w szwajcarskim Gstaad, na festiwalach w Gran Canaria, podczas Yehudi Menuhin Festiwal, Schlezwig-Holstein Musik Festival oraz na „Warszawskiej Jesieni”. Miał wówczas okazję koncertować pod batutami takich dyrygentów, jak Justus Frantz, Jan Krenz, Sir Yehudi Menuhin, Wojciech Michniewski, Volker Schmidt-Gertenbach.

Wskazane informacje świadczą nie tylko o niezwykłym talencie Cezarego Dąbrowskiego, lecz także o jego poważnej i znaczącej karierze jako perkusisty. Z czasem jego muzyczne losy potoczyły się w innym kierunku, a miejsce perkusji zajęła poezja. W wierszach zastrzega, że do perkusji jeszcze kiedyś wróci. W 2014 roku zadebiutował tomem poezji zatytułowanym Wiersze sercem pisane. Od tego czasu opublikował dziewięć pozycji książkowych i jedną płytę, na której recytuje własne wiersze, ilustrując je miniaturami fortepianowymi, również własnego autorstwa. Obecnie (wrzesień 2018) dorobek Cezarego obejmuje następujące pozycje: Wiersze sercem pisane, Warszawska Firma Wydawnicza, Warszawa 2014; Brudnopis, Warszawska Firma Wydawnicza, Warszawa 2015; Zaplątany w Twoje włosy. Wiersze i miniatury fortepianowe – płyta autorska, Warszawa 2015; Ech, żywocie…, Oficyna Wydawnicza „Agawa”, Warszawa 2016; Osobliwości, Oficyna Wydawniczo-Poligraficzna „Adam”, Warszawa 2017; Wierszem i Prozą, Wydawnictwo LTW / Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza, Łomianki – Warszawa 2017; Dalej, LTW, Łomianki 2018. Oprócz wydań książkowych publikował swoje prace na łamach czasopism, takich jak: „Magazyn Literacki Książki”, Magazyn Twórczy „Polska Canada”, „Kwartalnik Literacki Wyspa”, Dwumiesięcznik „ARCANA”, portal „Culture.pl”, portal „Puls Polonii”. Po poezję sięgał jednak znacznie wcześniej. W pierwszej książce opublikował wiersz z okresu liceum – Miłość, który był jego pierwszą próbą poetycką.

Autor regularnie promuje swoją twórczość podczas spotkań autorskich. Prezentował się m.in. w Muzeum Literatury w Warszawie, w Domu Kultury Warszawa-Śródmieście („Scena na Smolnej”), w Muzeum Jarosława i Anny Iwaszkiewiczów na Stawisku, w Bibliotece Publicznej Dzielnicy Wilanów, w Klubie Księgarza w Warszawie, w Księgarnii Przy MDM przy ul. Koszykowej, w księgarni muzycznej Sawart przy ul. Moliera, w Fundacji Sztuki Abdank Polska w Warszawie (Nowy Rembertów). Prezentację wierszy łączy z grą na fortepianie, wykonując własne miniatury i pieśni. Opowiada o swojej drodze twórczej, recytuje opowiadania i fraszki. Warto podkreślić, że jako interpretator własnych wierszy mógłby z powodzeniem konkurować z najlepszymi aktorami. To nieczęste, gdy poeta tak dobrze potrafi recytować własne dzieła. Spotkanie autorskie Dąbrowskiego są imprezami cyklicznymi, objętymi wspólnym tytułem „Słowo jak muzyka”. Prowadzą je doświadczeni dziennikarze, jak np. (wielokrotnie) red. Tomasz Zbigniew Zapert. W dniu 16 września 2018 r. autor został zaproszony na antenę Polskiego Radia 24, gdzie w audycji „Poczytnik” wywiad z nim przeprowadził red. Krzysztof Masłoń.

Jego twórczość jest już dostrzegana w środowisku literackim, chociaż wkrada się do niego powoli, drobnymi kroczkami, częściej od kuchni niż od frontu, ale skutecznie, czego dowodem są dwie nagrody uzyskane przez autora za twórczość poetycką: w 2017 roku został finalistą Nagrody Literackiej im. ks. Twardowskiego oraz zdobył wyróżnienie za wiersz Wolność w The International Kosciuszko Bicentenary Competition w Sydney (Australia).

Debiutancki zbiór Wiersze sercem pisane zawiera 95 wierszy z lat 1983-2014. Autor, zachęcony pozytywną recenzją na łamach „Magazynu Literackiego Książki”, po upływie roku opublikował następny tom, zatytułowany Brudnopis, w którym umieścił kolejne 64 wiersze. Wierszem i Prozą to antologia obejmująca 78 wierszy ujętych w cykle: Aforyzmy, Dopowiedzenia, Satyry oraz 14 krótkich, aforystycznych opowiadań. Tom Dalej, dedykowany matce autora, Krystynie Dąbrowskiej, zawiera ponad sto tekstów ujętych w trzech rozdziałach o tytułach Liryzm, Satyry szczypta oraz Pięć krótkich opowiadań.

Autor otwiera podwoje swojej wyobraźni i wnętrza. Jego teksty są pytaniem o człowieka, o relacje międzyludzkie. Są pytaniem o egzystencję, przemijanie, o duchową kondycję świata. Dzieli się przemyśleniami o człowieku i o życiu. Większość tekstów opiera na własnych doświadczeniach. Te doświadczenia stają się poprzez wiersz doświadczeniami uniwersalnymi. Jak sam napisał we wstępie do tomu Wierszem i prozą: „Poezja to taki łańcuch, łańcuszek, idealnie dopasowany, z mocnymi ogniwami, tej samej wielkości, nierozszczepialny, mocny. I tak, są wiersze jak łańcuszki, delikatne, proste, noszone na szyi, od zawsze, z pokolenia na pokolenie, i są te złote, i są te święte, są też te ogromne, służące za kotwice, nie pozwalają unieść falom okrętów-państw-narodów-pokoleń (…)”. Czytelnik może w tych wierszach odnaleźć siebie, przejrzeć się w nich jak w zwierciadle.

Wiersze Dąbrowskiego mówią też o miłości i o losie osób starszych. Są pytaniami o poezję, o trudy życia prywatnego i społecznego. Przywdziewają też formę satyry, nierzadko gorzkiej („życie to taki wielki przetarg”, z wiersza Rozmyślania poety). W całości satyry zawiera broszura Osobliwości. Autor zobrazował w nich zróżnicowane postawy ludzi, których dla niepoznaki, ale też dla wyrażenia swoistego humoru, ukrywa pod postaciami różnych zwierząt.

Czytając kolejne tomy wierszy Dąbrowskiego, widać w nich stały wzrost autora i rozwój jego pióra. Nie tylko szlifuje on swój warsztat, dba o szczegóły literackiej „kuchni”, lecz wraz z wyostrzaniem się języka literackiego ostrości nabiera również sposób jego patrzenia na świat. Dąbrowski jest uważnym obserwatorem, wnikliwym, krytycznym wobec otaczającej go rzeczywistości, lecz zarazem pełnym pokory. Jest to poezja osobista, intymna – jest sposobem na komunikowanie się autora ze światem. To, czego nie da się wyrazić w sposób bezpośredni skrywa w wierszu.

Tomasz Zbigniew Zapert w poezji Dąbrowskiego dostrzegł „nieprzeciętny zmysł rymotwórczy”, zauważył również, że Cezary „z impetem tsunami wtargnął (…) w krajowe piśmiennictwo” (T.Z. Zapert, „Magazyn Literacki Książki”, nr 7/2015). Dąbrowski jest poetą osobnym, innym. Nie kryje swoich fascynacji literaturą polską, czasami się do niej odwołuje, podejmując twórczy dialog, lecz wytrwale poszukuje własnego języka poetyckiego. Dąbrowski ceni poezję, wśród autorów, którzy go inspirują wymienia między innymi Kochanowskiego, Mickiewicza, Norwida, Asnyka. Krytycy dostrzegają w jego wierszach również wpływy Lieberta, Kasprowicza. Trzeba podkreślić, że nie są to zapożyczenia. Do dorobku przeszłości odnosi się z dystansem, a zarazem z wielką pokorą. Podąża jednak własnymi ścieżkami, z dala od literackiego środowiska. Jak powiada przysłowie: wrony latają stadami, a orły samotnie.

Czy wykształcenie perkusyjne mogło odegrać jakąś rolę w twórczości poetyckiej Cezarego Dąbrowskiego? Wykształcenie muzyczne – bez wątpienia, lecz czy konkretnie perkusja? Perkusja to – upraszczając – rytm. W rytmie i regularności wersów, w rymach ujawnia się zamiłowanie autora do porządku. Cezary pisze tradycyjnie, w regularnych wersach, chociaż próbuje swych sił w różnych rodzajach poezji, ale unika wiersza białego.

W czym jeszcze może objawiać się perkusyjna strona artyzmu Dąbrowskiego? Perkusja to, uogólniając, instrument głośny. Jej brzmienie zawsze będzie wyróżniać się na tle zespołu – czy to będzie orkiestra, zespół kameralny, czy rozrywkowy. Dąbrowski – poeta chce być głośny po to, by ze swoim przesłaniem dotrzeć do jak największej liczby odbiorców. Nie chodzi tu o „głośność” w znaczeniu sławy, lecz o to, by głos poety był słyszalny, słyszany i przede wszystkim słuchany. Tak o tym napisał w tomie Dalej: „(…) chciałbym, aby poezja powróciła do ludzi, do każdego człowieka, żeby służyła pomocą, żeby się w niej odnalazł, żeby poezję czytali wszyscy, bo jest dla wszystkich, tak jak pisałem w wierszu: «nie jest dla wybranych!»”.

Mówiąc perkusja, trzeba dodać, jak bardzo bogate i zróżnicowane jest instrumentarium perkusyjne. Żaden inny muzyk nie ma do dyspozycji i nie potrafi grać na tylu różnych instrumentach, co perkusista. Perkusja to nie tylko siła i rytm, również kolorystyka, wielobarwność i wyrafinowanie. I takie są właśnie wiersze Dąbrowskiego – kolorystyczne, wyrafinowane, różnorodne. Jedne są jak kotły i bęben wielki – uderzają wprost do czytelnika, twardymi pałkami, lecz są i takie, w których poeta przemawia przez dźwięk triangla, delikatnie jak chimesy (dzwonki), innym razem jak donośne dzwony rurowe. Porównań można znaleźć bez liku. Sądzę, że tak właśnie myśli Cezary Dąbrowski – nie wprost, nie dosłownie, ale – jestem przekonany – znajomość perkusji ujawnia się w jego w warsztacie literackim. Jest przy tym subtelny, wrażliwy i empatyczny.

Jest to dorobek, obok którego nie można przejść obojętnie. Szereg publikacji książkowych, wiersze ogłoszone w periodykach, dwa zdobyte wyróżnienia w prestiżowych konkursach, audycje radiowe, recenzje, spotkania autorskie – to znak, że poeta odnalazł swoje miejsce w środowisku. Jestem przekonany, że siła jego oddziaływania będzie rosła. Jest to artysta, o którym jeszcze usłyszymy.

fot. M. Filipowska – Cezary Dąbrowski recital autorski „Słowo jak muzyka”

Autor: dr hab. Marcin Tadeusz Łukaszewski, prof. UMFC
Teoretyk muzyki, pianista, kompozytor. Doktor nauk humanistycznych (dyscyplina: nauki o sztuce), doktor habilitowany sztuki muzycznej (dyscyplina: kompozycja i teoria muzyki).

Urodzony w 1972 w Częstochowie, absolwent tamtejszego Państwowego Liceum Muzycznego. W latach 1991–1996 odbył studia pianistyczne w Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie prof. Bronisławy Kawalli (dyplom z wynikiem celującym 1996), prof. Jana Ekiera i prof. UMFC Edwarda Wolanina. W roku akademickim 1996/1997 był słuchaczem studium doktoranckiego w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (muzykologia). Wiedzę doskonalił na studiach podyplomowych w AMFC i UMFC: Podyplomowych Studiach Wykonawstwa Muzyki Współczesnej w klasie fortepianu prof. Szabolcsa Esztényiego (1996–1998), Podyplomowych Studiach Teorii Muzyki (1998–2000), Podyplomowych Studiach Kompozycji u prof. Mariana Borkowskiego (2012–2014).

W 2005 uzyskał w AMFC stopień doktora nauk humanistycznych w dyscyplinie nauki o sztuce (promotor: prof. dr hab. Marek Podhajski), a w 2014 na UMFC stopień doktora habilitowanego sztuki muzycznej w dyscyplinie kompozycja i teoria muzyki.

Jako pedagog pracuje od 2011 na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie (od października 2015 na stanowisku profesora UMFC). W latach 1996–2013 pracował w specjalności Muzykologia Kościelna (później Muzykologia Teoretyczna i Stosowana) na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego (dawniej ATK) w Warszawie. W latach 2006–2011 wykładał także w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Warszawsko-Praskiej. Prowadzi warsztaty i kursy interpretacji, w tym m.in. warsztaty interpretacji muzyki organowej, fortepianowej i klawesynowej Mariana Sawy (Częstochowa 2010, 2012, 2014), warsztaty poświęcone muzyce tego kompozytora dla studentów Wydziału Instrumentalno-Pedagogicznego UMFC w Białymstoku (2013) oraz warsztaty dla uczniów klas fortepianu i klawesynu w OSM I i II st. im. F. Chopina w Bytomiu (2014).

Jako teoretyk muzyki aktywnie uczestniczy w konferencjach naukowych (udział czynny, współorganizator). Jego zainteresowania naukowe obejmują przede wszystkim zagadnienia polskiej muzyki fortepianowej, pianistyki, polskiej muzyki chóralnej oraz muzyki o tematyce religijnej. Jest autorem pięciu książek: Przewodnik po muzyce fortepianowej, PWM, Kraków 2014; Fortepianowe formy wariacyjne kompozytorów polskich 1900–2010. Dzieje gatunku i technika wariacyjna, Musica Sacra Edition, Warszawa 2013; Twórczość fortepianowa Mariana Sawy, Towarzystwo im. Mariana Sawy, Warszawa 2012; Muzyka chóralna o tematyce religijnej kompozytorów warszawskich 1945–2000, Wydawnictwo Polihymnia, Lublin 2007; Wojciech Łukaszewski. Życie i twórczość, Wydawnictwo WSP, Częstochowa 1997, a także tomiku poetyckiego Kontrapunktując słowa, Musica Sacra Edition, Warszawa 2015. Ponadto ma na koncie szereg książek pod swoją redakcją, kilkadziesiąt opublikowanych artykułów w zeszytach naukowych Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie, Akademii Muzycznej im. S. Moniuszki w Gdańsku, Akademii Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Katowicach, Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie oraz w czasopismach (m.in. Seminare, Liturgia Sacra, Musica Sacra Nova, Kwartalnik Muzyka, Saeculum Christianum, Artes [Iași – Rumunia], Roczniki Teologiczne Warszawsko-Praskie), a także ponad 300 artykułów popularno-naukowych ogłoszonych w różnych czasopismach muzycznych i pozamuzycznych. Jest autorem ponad stu haseł biograficznych pisanych do słownika Kompozytorzy polscy 1918–2000, angielskiej wersji tej pracy – Polish Music. Polish Composers (obie pod red. prof. dra hab. M. Podhajskiego), Almanachu Kompozytorów AMFC (pod red. prof. UMFC dr hab. A. Gronau-Osińska), Encyklopedii Religii PWN, Słownika Biograficznego Ziemi Częstochowskiej, a także szeregu obszernych komentarzy do płyt CD (dla różnych wydawnictw, m.in. DUX, Musica Sacra Edition i Acte Préalable) oraz wydań krytyczno-źródłowych dzieł Mariana Sawy, Piotra Perkowskiego i Wojciecha Łukaszewskiego. Był także redaktorem kilkudziesięciu książek programowych festiwali – Laboratorium Muzyki Współczesnej (Warszawa, Białystok) i Gaude Mater (Częstochowa).

Jako pianista prowadzi działalność koncertową, występując jako solista i kameralista. Brał udział w takich festiwalach i cyklach koncertowych, jak m.in: Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień” (2004), Warszawskie Spotkania Muzyczne (1999, 2005), Międzynarodowy Festiwal „Laboratorium Muzyki Współczesnej” w Warszawie (2004, 2006, 2009), XIII Śląskie Dni Muzyki Współczesnej w Katowicach (2008), Festiwal „Musica Moderna” w Łodzi (2006, 2007), Conversatorium Organowe w Legnicy (2000, 2008), Festiwal Muzyki Pasyjnej i Paschalnej w Poznaniu (2008, 2009), Sympozjum Kompozytorskie Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie (1999, 2003), wielokrotnie w koncertach Katedry Kompozycji i koncertach kompozytorskich różnych twórców w AMFC.

Specjalizuje się w wykonawstwie muzyki fortepianowej twórców polskich XX i XXI wieku. Na koncie ma szereg prawykonań. Wielokrotnie prezentował dzieła fortepianowe takich kompozytorów, jak m.in.: Grażyna Bacewicz, Marian Borkowski, Jan Fotek, Aleksandra Garbal, Jerzy Kornowicz, Bartosz Kowalski, Juliusz Łuciuk, Paweł Łukaszewski, Wojciech Łukaszewski, Krystyna Moszumańska-Nazar, Piotr Perkowski, Bronisław Kazimierz Przybylski, Marian Sawa, Kazimierz Serocki, Tomasz Sikorski, Władysław Słowiński, Romuald Twardowski, Marcin Wierzbicki, Sławomir Zamuszko, Maciej Zieliński, Maciej Żółtowski, Artur Żuchowski oraz własnego autorstwa. Dokonał rekonstrukcji, uporządkowania, premierowego nagrania, wydania drukiem i podjął refleksję analityczną nad twórczością fortepianową Mariana Sawy, którą stale propaguje podczas koncertów, konferencji naukowych i warsztatów interpretacji.

Nagrał szereg płyt kompaktowych z muzyką polską. Należą do nich przede wszystkim albumy autorskie, w większości zawierające premierowe nagrania: „XXth Century Polish Piano Music” (Acte Préalable AP 0016, 1999, utwory G. Bacewicz, K. Serockiego, M. Borkowskiego, J. Fotka, W. Łukaszewskiego, M. Sawy), „Franciszek Lessel – Piano Works” (2 CD: Acte Préalable AP 0022, Acte Préalable AP 0023, 1999), „Piotr Perkowski – Piano Works” (Acte Préalable AP 0072, 2002), „Marian Sawa – utwory fortepianowe” (album 2 CD: Musica Sacra Edition MSE 005/006, 2006). Albumy z utworami Lessla uzyskały w 2000 nominację do Nagrody „Fryderyk ’99”, natomiast płyta z utworami Perkowskiego została w 2003 uhonorowana Nagrodą „Fryderyk 2002” w kategorii „muzyka solowa”. Nagrania z dziełami Perkowskiego, Sawy i prawie wszystkimi dziełami Lessla były pierwszymi rejestracjami w historii światowej fonografii. Nagrania Marcina T. Łukaszewskiego znalazły się także na licznych innych płytach kompaktowych, z których wiele było nominowanych do „Nagrody Fryderyka” lub uzyskało tę nagrodę. Łącznie dyskografia M.T. Łukaszewskiego obejmuje 16 płyt CD.

Kompozycje Marcina Tadeusza Łukaszewskiego były wykonywane w kraju, m.in. podczas takich festiwali, jak: Festiwal „Musica Moderna” (2002, 2010), Festiwal Muzyki Nowej w Bytomiu (2010, 2011), Legnickie Conversatorium Organowe (1998, 2000), Międzynarodowy Festiwal „Il mondo in musica” w Fivizzano (Włochy, 1998), Międzynarodowy Festiwal „Musica Sacra” w Katedrze Warszawsko-Praskiej (2005, 2008), Międzynarodowy Festiwal Chóralny Akademická Banská Bystrica (Słowacja, 2005), Międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralnej „Gaude Mater” w Częstochowie (1996, 1997, 1998, 2002), Międzynarodowy Festiwal Muzyki Sakralnej im. ks. S. Ormińskiego w Rumi (2001, 2002), Międzynarodowy Festiwal Pieśni Chóralnej w Międzyzdrojach (1998), Międzynarodowy Konkurs Pieśni Chóralnej w Suwałkach (1998), Ogólnopolski Festiwal Kolęd i Pastorałek w Będzinie (1997), Ogólnopolski Turniej Chórów „Legnica Cantat” (2001, 2004), Letnie Koncerty Organowe i Kameralne we Władysławowie (2013), IV Międzynarodowy Festiwal Chóralny „Moskwa – miastem pokoju” (2005) oraz za granicą, m.in. w Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Rosji, Słowacji, Stanach Zjednoczonych, Włoszech. Utwory M. T. Łukaszewskiego zostały zarejestrowane przez Polskie Radio oraz na płytach CD takich wytwórni, jak m.in.: Acte Préalable i DUX. Utwory chóralne były wykonywane m.in. przez takie zespoły, jak: Chór Akademicki Akademii Techniczno-Rolniczej im. J.J. Śniadeckich w Bydgoszczy, Chór Akademicki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, Chór ATK (UKSW) w Warszawie, Chór Instytutu Muzykologii KUL, Chór Kameralny Akademii Medycznej we Wrocławiu, Chór Kameralny Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, Chór Polskiego Radia w Krakowie, Chór Polsko-Niemieckiej Akademii Chóralnej „In Terra Pax”, Polski Chór Kameralny „Schola Cantorum Gedanensis”, Slovak Philharmonic Choir, Zespół Śpiewaków Miasta Katowice „Camerata Silesia”.

Jest członkiem: Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, Stowarzyszenia STOART, Stowarzyszenia Musica Sacra, Towarzystwa Naukowego Franciszka Salezego, Mazowieckiego Towarzystwa Naukowego, Towarzystwa im. Mariana Sawy (współzałożyciel, wiceprezes) oraz Akademii Fonograficznej.

Marcin Tadeusz Łukaszewski jest laureatem szeregu nagród, w tym m.in.: 2015 —  Odznaki Honorowej „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, 2015 – Nagrody Rektora UMFC I stopnia, 2011 – wyróżnienia I stopnia za utwór I like modern music w Otwartym Konkursie Kompozytorskim, organizowanym w ramach III Festiwalu Muzycznego im. Henryka Mikołaja Góreckiego „Mikołajowe Granie” w Rydułtowach, 2010 – II nagrody w Konkursie Kompozytorskim im. W. Landowskiej w Warszawie za Action Cembalo na klawesyn, 2006 – III nagrody w I Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim „Pro Organo” za Exegi monumentum na organy, 2006 – Nagrody „Fryderyk 2005” za trzypłytowy album Chóru Katedry Warszawsko-Praskiej Musica Sacra (udział w nagraniu utworów J. Brahmsa i F. Mendelssohna), 2003 – Nagrody „Mater Verbi”, 2003 – Nagrody „Fryderyk 2002” za płytę Piotr Perkowski – Piano Works, 2000 – Nominacji płyty Franciszek Lessel – Piano Works do Nagrody „Fryderyk ’99”, 1996 – II nagrody (I nie przyznano) w Konkursie Kompozytorskim im. F. Nowowiejskiego w Warszawie za Prolog i fugę na organy (1992).

Był stypendystą: Stowarzyszenia Musica Sacra (1996), Prezydenta Miasta Częstochowy (1996), Fundacji Kultury w Warszawie (1997), UKSW w Warszawie (1999) oraz wielokrotnie Stowarzyszenia Autorów ZAiKS. (Źródło noty biograficznej UMFC).