SYMPOZJA, CZYLI SZTUKA ROBIENIA POLAKA W KONIA

Polsko-ukraińskie sympozja miały jedną wielką zaletę: pozwalały Polakom dowiedzieć się, co na Ukrainie myślą Ukraińcy. Oczywiście pod warunkiem, że byli to odpowiedni Ukraińcy.

REKLAMA

Sale konferencyjne, mikrofony, referaty, kwiaty, uściski i „strategiczne partnerstwo”. Wszystko jak należy. Tylko czasami prawda miała pecha nie dostać zaproszenia.

A przecież już w latach 90. wystarczyło zrobić rzecz znacznie prostszą: wyjść z hotelu.

Zamiast profesora — zagadać do taksówkarza.
Zamiast eksperta — do babiny z bazaru.
Zamiast panelu — usiąść w tanim barze.

Tamtejsza „opinia publiczna” bywała zadziwiająco dobrze poinformowana i, co gorsza, pozbawiona potrzeby podobania się polskim gościom.

Można było usłyszeć rzeczy, których nie przewidywał program żadnego sympozjum.

Ale po co słuchać ludzi, skoro można było słuchać referatów o ludziach?

I tak przez lata budowaliśmy mosty nad rzeką, której nikt z uczestników konferencji najwyraźniej nie próbował przekroczyć.

Najbardziej poszkodowani zostali oczywiście nasi eksperci od pojednania. Przyjeżdżali, wygłaszali, podpisywali, fotografowali się i wracali z przekonaniem, że wykonali kawał dobrej roboty.

Tymczasem prawda siedziała kilka ulic dalej przy plastikowym stoliku.

I chyba tylko czekała, aż ktoś wreszcie zapyta ją o zdanie.

O autorze: Klaudiusz Wesołek

Polski prawnik, dziennikarz, felietonista i były działacz opozycji antykomunistycznej. Urodzony w 1968 roku w Gdańsku, dojrzewał w cieniu schyłkowego PRL-u, w czasach, gdy bunt wymagał odwagi większej niż dziś można sobie wyobrazić. Już jako licealista związał się z Federacją Młodzieży Walczącej i Ruchem „Wolność i Pokój”, współorganizując happeningi, manifestacje i akcje solidarnościowe, kolportując podziemne wydawnictwa oraz wspierając strajkujących robotników Stoczni Gdańskiej podczas wydarzeń roku 1988. Za działalność opozycyjną był wielokrotnie zatrzymywany, represjonowany i inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego oraz studiów z zakresu ochrony środowiska i prawa międzynarodowego w Bratysławie i Seattle. Pracował m.in. dla administracji państwowej i instytucji publicznych, jednak przez całe życie pozostawał przede wszystkim człowiekiem niezależnym — wiernym ideałom wolności, obywatelskiego nieposłuszeństwa i prawa do własnego głosu. Jako autor łączy historyczną refleksję z ironią, humorem i pamięcią o świecie pogranicza kultur. Jest autorem powieści „Przygody Heli. Saga Wojenna i Powojenna” oraz „Wańka z Doliny Pulwy”, a także opowiadań z cyklu „Wszak i Kloc”, w których groteska miesza się z polityczną satyrą i słowiańskim klimatem. Publikuje również felietony kresowe oraz artykuły poświęcone historii i współczesnym interpretacjom idei Międzymorza — widzianego nie tylko jako projekt polityczny, ale także jako wspólnota pamięci, kultur i doświadczeń Europy Środkowo-Wschodniej. Odznaczony Krzyżem Wolności i Solidarności oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.