Niemiecki prezydent Walter Steinmeier przylecial do Warszawy, żeby Polskę „przeprosić za zbrodnie, które Niemcy popełnili w czasie wojny” – donoszą 20.04.23 r. niemieckie media.
Dosłlownie tak powiedzial : „Staję dziś przed Wami i proszę o przebaczenie za zbrodnie, które Niemcy popełnili w tym miejscu”. (przynajmniej ok. , że „Niemcy”, a nie jak najczęściej „SS-mani”)
Ale: jest to „zamazywanie” historii, bo po pierwsze odnosi się do 80-tej rocznicy powstania w gettcie warszawskim, co w oczach Niemcow umacnia panującą tam narrację, że ofiarami niemieckich zbrodni byli wyłącznie Zydzi, a po drugie: odnosi się wrażenie, że to ma byc pewnego rodzaju „zastępstwo” (Ersatz) za te 1.6 biliona dolarów (co i tak jest za malł!), które RP wystawiła im jako rachunek za szkody, wyrządzone CALEJ POLSCE, POLAKOM ! przez Niemców!
Z ostatniej chwili, jeszcze jeden fragment wypowiedzi Steinmeiera: „
„Niemcy skrupulatnie zaplanowali i przeprowadzili zbrodnię na ludziach – Szoah. Niemcy prześladowali, zniewalali, mordowali Żydów Europy, Żydów Warszawy z niewyobrażalnym okrucieństwem i nieludzkością” – oświadczył w tym dniu Steinmeier. A więc – zbrodnia wobec „Zydów Europy, Zydów Warszawy” . A gdzie choćby słowo o Polakach?
Jak można podejrzewać, do wizyty niemieckiego prezydenta, wykorzystano tę wyzej wymienionę rocznicę – Powstania w Gettcie. Ale jest ona (wizyta) bez watpliwości oparta na kanwie milczenia (lekceważenia ? ) strony niemieckiej wobec noty dyplomatycznej, która rząd RP przesłał do Berlina 03. 01,23 w sprawie polskich odszkodowań wojennych. Ostatnie tygodnie – w mediach panowała zmowa milczenia na ten temat, żadnych istotnych komentarzy….
Dnia 06.01.2023 Kanclerz Niemiec Olaf Scholz odrzucił żądanie Polski, argumetnjąc: „Jak wszystkie rządy federalne przedtem, mogę wskazać, że ta kwestia została rozstrzygnięta ostatecznie w świetle prawa międzynarodowego” – powiedział polityk SPD w wywiadzie dla „Frankfurter Allgemeine Zeitung”.
Odrzucając polskie roszczenia reparacyjne, rząd federalny powołuje się na traktat Dwa Plus Cztery z 1990 roku o konsekwencjach polityki zagranicznej zjednoczenia Niemiec. Ponadto stwierdził, że: „ Polska Rzeczpospolita Ludowa zrzekła się w 1953 r. dalszych reparacji i kilkakrotnie to potwierdzała.”
W tym miejscu trochę na ten temat – rzekomego zrzeczenia się. Gdyż po pierwsze: Polska Rzeczpospolita Ludowa – to nie Rzeczpospolita Polska! Po drugie – nigdzie nie ma dokumentu owego „zrzeczenia się”.
Jako dowód na zrzeczenie się przez Polskę praw do niemieckich reparacji i odszkodowań wojennych wskazuje się tak zwaną uchwałę rządu Bolesława Bieruta z 23 sierpnia 1953 r. Ale wrzeczywistości nie istnieje dokument mogący być określony jako „uchwała rady ministrów”. Istnieją fakty świadczące, że posiedzenie rady ministrów w rzeczywistości nie miało miejsca. W Dziennikach Ustaw i Monitorach Polskich z lat 1953-56 nie ma opublikowanej uchwały o zrzeczeniu się przez Polskę praw do reparacji” !
A wiec – takiej uchwaly nie ma ! A więc tzw „oświadczenie rzadu PRL z 23 sierpnia 1953” jest niewazne ! Spróbujmy się zastanowić, dlaczego:
Oświadczenie rządu PRLz 23 sierpnia 1953 r., dotyczące zrzeczenia się z dniem 1 stycznia 1954 r. spłaty odszkodowań na rzecz Polski, było nieważne ab initio i jako takie nigdy nie wywierało i nie wywiera skutków prawnych. Dla uzasadnienia sformułowanej wyżej tezy konieczne jest przypomnienie okoliczności, w których rząd polski podjął decyzję o złożeniu oświadczenia. Po śmierci Stalina w ZSRR toczyła się ostra walka o władzę. Z inicjatywy szefa rządu, Gieorgija Malenkowa, członkowie kierownictwa partii i rządu zawiązali w czerwcu 1953 r. spisek przeciwko ówczesnemu zastępcy szefa rządu, Ławrientijemu Berii, w obawie przed skumulowaniem całej władzy w jego rękach. W realizacji zamierzeń spiskowców pomocne okazały się wydarzenia w NRD. W tym czasie toczyła się w ZSRR dyskusja nad dalszą polityką wobec Niemiec jako całości. Zastanawiano się nad koncepcją zjednoczenia i neutralizacji Niemiec. W NRD podjęto reformę ekonomiczną i polityczną, której patronował wicepremier Walter Ulbricht. Beria popierał opozycję wobec niego z redaktorem naczelnym „Neues Deutschland”, Rudolfem Herstadtem, i szefem służby bezpieczeństwa Wilhelmem Zeisserem na czele. 28 maja 1953 r. ze stanowiska Wysokiego Komisarza w Niemczech zdjęty został gen. Wasilij Czujkow, a jego miejsce zajął, popierany przez Berię, cywil – W. Siemionow. 17 czerwca 1953 r. doszło w Berlinie do strajku, który przerodził się w zbrojne powstanie ogarniające 272 miasta i osiedla. Po obu walczących stronach zginęło ponad 400 osób, tysiące ludzi odniosło rany, wielu aresztowano i skazano na śmierć lub wieloletnie więzienie. Z ramienia kierownictwa radzieckiego działania pacyfikacyjne koordynował przebywający w Berlinie Ławrientij Beria. Grupa Malenkowa wykorzystała nieobecność Berii w Moskwie, by zewrzeć szeregi i doprowadzić do jego aresztowania na posiedzeniu rządu 26 czerwca 1953 r.,oskarżenia o działalność agenturalną na rzecz imperializmu zachodniego i skazania na śmierć.
Walka o władzę na Kremlu odwracała uwagę jej uczestników od wydarzeń na arenie międzynarodowej. Kierownicze gremia żyły w ciągłym zagrożeniu przewrotem ze strony konkurencyjnych frakcji w łonie Komitetu Centralnego,co powodowało spadek ich prestiżu na forum międzynarodowym. Nie pozostawało to bez wpływu na politykę wobec Niemiec. W tym okresie władze RFN nie uznawały NRD i powojennych granic. Dążyły one do zjednoczenia Niemiec w granicach z 1937 r., co godziło w interesy terytorialne ZSRR.Towarzyszyły temu zabiegi zmierzające do odbudowy sił zbrojnych i związania się sojuszem z państwami zachodnimi. Poczynania przywódców RFN spotykały się z ostrą krytyką państw socjalistycznych, które zarzucały im kultywowanie polityki rewizjonistycznej i militarystycznej, zagrażającej europejskiemu status quo.
W zarysowanej tu pobieżnie atmosferze doszło w dniach 20-22 sierpnia 1953 r. do rokowań między rządem radzieckim a delegacją rządową NRD, zmierzających do wzmocnienia pozycji politycznej i ekonomicznej byłej radzieckiej strefy okupacyjnej. Rokowaniom tym nadano wysoka rangę, o czym świadczy fakt, że udział w nich brali najwyżsi funkcjonariusze państwowi obu stron. Stronę radziecką reprezentowali m.in.: przewodniczący Rady Ministrów
ZSRR G. M. Malenkow, pierwszy zastępca przewodniczącego Rady Ministrów i minister spraw zagranicznych ZSRR W. M. Mołotow, sekretarz Komitetu Centralnego KPZR N. S. Chruszczów, pierwszy zastępca przewodniczącego Rady Ministrów i minister obrony ZSRR M. A. Bułganin, pierwszy zastępca prze wodniczącego Rady Ministrów ZSRR Ł. M. Kaganowicz, zastępca przewodniczącego Rady Ministrów i minister handlu wewnętrznego i agranicznego ZSRR A. I. Mikojan. Na czele delegacji wschodnioniemieckiej stali: premier NRD Otto Grotewohl i wicepremier Walter Ulbricht.
Uzgodnienia dokonane w trakcie rokowań zostały upowszechnione w komu
nikacie agencji TASS z 23 sierpnia 1953 r.
Najwazniejsze informacje, z punktu widzenia interesów Polski zawarte w komunikacie sa nastepujace:
– W toku rokowań omawiano ważne problemy, dotyczące rozwoju stosunków między Związkiem Radzieckim a Niemiecką Republiką Demokratyczną, jak również aktualne sprawy związane z całokształtem zagadnień niemieckich.
– Osiągnięto całkowitą zgodność poglądów co do tego, że powinna być zlikwidowana nienormalna sytuacja polegająca na tym, iż po upływie ośmiu lat od chwili zakończenia wojny w Europie, Niemcy nie mają traktatu
– Nieważność zrzeczenia się przez Polskę reparacji wojennych pokojowego, są rozbite na część zachodnią i wschodnią oraz nie są równouprawnione w stosunku do innych państw. W tym celu należy zwołać najbliższym czasie konferencję pokojową.
– Należy powołać do życia w drodze bezpośredniego porozumienia między Niemcami Wschodnimi i Zachodnimi tymczasowy rząd ogólnoniemiecki, którego głównym zadaniem będzie przygotowanie i przeprowadzenie wolnych wyborów ogólnoniemieckich, w wyniku których sam naród niemiecki, bez ingerencji obcych państw, rozstrzygnie sprawę społecznego i państwowego ustroju zjednoczonych, demokratycznych i pokojowych Niemiec.
Delegacja rządowa Niemieckiej Republiki Demokratycznej z zadowoleniem i z wdzięcznością przyjęła oświadczenie rządu radzieckiego w sprawie złagodzenia finansowo-gospodarczych zobowiązań Niemiec związanych z następstwami wojny.
Decyzje rządu radzieckiego byly nasstepujace:
– przerwanie pobierania reparacji od Niemieckiej Republiki Demokratycznej, poczynając od 1 stycznia 1954 r.;
-bezpłatne przekazanie na własność NRD przedsiębiorstw radzieckich znajdujących się w Niemczech;
-obniżenie wydatków NRD,związanych z przebywaniem wojsk radzieckich na terytorium NRD do sumy nie przekraczającej 5% dochodów budżetu państwowego Niemieckiej Republiki Demokratycznej;
-zwolnienie NRD od spłaty długów, które powstały po roku 1945 z tytułu okupacyjnych wydatków poza granicami Niemiec;
-zwolnienie Niemiec od spłaty Związkowi Radzieckiemu powo
jennych długów państwowych.
Agencja TASS ogłosiła także tekst „protokołu w sprawie przerwania pobierania reparacji niemieckich i w sprawie innych posunięć dotyczących złagodzenia zobowiązań finansowo-gospodarczych Niemieckiej Republiki Demokratycznej powstałych w wyniku wojny”.
Tutaj krótkie streszczenie głównych postanowień protokołu istotnych dla interesów państwa polskiego.
1. Rząd radziecki w nocie z 15 sierpnia 1953 r. złożył rządom USA, Anglii i francji propozycję, aby znacznie zmniejszyć finansowe i gospodarcze zobowiązania Niemiec wobec czterech mocarstw powstałe w wyniku wojny, licząc się z tym, że przyjęcie tych propozycji przez rządy wymienionych mocarstw zachodnich zapewniłoby wykonanie tych posunięć w stosunku do całych Niemiec. Niezależnie od decyzji, jaką podejmą w tej sprawie ządy USA, Anglii i Francji, wcielenie w życie tych propozycji wobec Niemieckiej Republiki Demokratycznej stanowić będzie dla narodu niemieckiego istotną pomoc nie tylko w dziedzinie gospodarczej, lecz również w stworzeniu warunków koniecznych dla przywrócenia jedności Niemiec jako miłującego pokój państwa demokratycznego.
Rząd radziecki po uzgodnieniu tego z rządem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej (odnośnie jej części reparacji) całkowicie przerywa z dniem 1 stycznia 1954 r. pobieranie od Niemieckiej Republiki Demokratycznej reparacji zarówno w postaci dostaw towarowych, jak i we wszelkiej innej postaci. W ten sposób Niemiecka Republika Demokratyczna zostaje zwolniona z obowiązku spłacenia pozostałej po 1 stycznia 1954 r. sumy reparacji wynoszącej, zgodnie z oświadczeniem rządu radzieckiego z 15 maja 1950 r. w sprawie zmniejszenia dostaw reparacyjnych, 2 mld 537 min dolarów według cen światowych z 1938 r. (art. I).Z preambuły protokołu wynika, że strona radziecka miała na uwadze możliwość ograniczenia zobowiązań finansowo-gospodarczych Niemiec jako całości, ale niezależnie od decyzji mocarstw zachodnich dokonała zrzeczenia się reparacji wobec Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
23 sierpnia 1953 r. Rada Ministrów PRL przyjęła uchwałę noszącą tytul :„Oświadczenie rządu Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej” dotyczącą zrzeczenia się z dniem 1 stycznia 1954 r. spłaty odszkodowań na rzecz Polski.
Z zachowanego protokołu nr 4 z posiedzenia Rady Ministrów, które odbyło się 23 sierpnia 1953 r., wynika, że przewodniczący – Prezes Rady Ministrów, Bolesław Bierut, nawiązał w swym wystąpieniu do noty rządu ZSRR z 15 sierpnia 1953 r. do rządów Francji, Wielkiej Brytanii i USA w kwestii niemieckiej i stwierdził, że nota ta, podejmująca inicjatywę pokojowego uregulowania kwestii niemieckiej i zawierająca konkretne propozycje w tym kierunku, posiada zasadnicze znaczenie również dla Polski i czyni w całej rozciągłości zadość polskim interesom narodowym. (! ! ! ) Ponadto Prezes Rady Ministrów poinformował członków Rady o propozycjach rządu ZSRR wobec rządu PRL i odczytał podjętą w związku z tym uchwałę Prezydium Rządu z dnia 19 sierpnia 1953 r., zaznaczając, iż rząd PRL winien ustosunkować się do sprawy odszkodowań niemieckich.
Projekt uchwały w sprawie odszkodowań zreferował na posiedzeniu z 23 sierpnia 1953 r. minister spraw zagranicznych S. Skrzeszewski.
Zasadnicze fragmenty tej uchwały brzmiały następująco:
„Rząd Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej wita z pełnym uznaniem decyzję rządu Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich w sprawie niemieckiej […]. Decyzje te umacniają bezpieczeństwo Polski i godząc w zbrodnicze knowania odwetowców i rewizjonistów neohitlerowskich oraz ich protektorów, wzmacniają w całych Niemczech siły pokojowe i demokratyczne, których wyrazicielem jest Niemiecka Republika Demokratyczna. […]
Biorąc pod uwagę, że Niemcy zadośćuczyniły już w znacznym stopniu swym zobowiązaniom z tytułu odszkodowań i że poprawa sytuacji gospodarczej Niemiec leży w interesie jej pokojowego rozwoju, rząd PRL – pragnąc wnieść swój dalszy wkład w dzieło uregulowania problemu niemieckiego w duchu pokojowym i demokratycznym oraz zgodnie z interesami narodu polskiego i wszystkich pokój miłujących narodów – powziął decyzję o zrzeczeniu się z dniem 1 stycznia 1954 r. spłaty odszkodowań na rzecz Polski”
Takie to było „zrzeczenie”, tak wyglądały „interesy Polski”, takie to były POLSKIE decyzje !. Ale o tym nie chce wiedzieć niemiecka scena polityczna, naukowcy i media tego kraju. Wiedza na temat ogromu zniszczeń wojennych w Polsce – jest niestety ciagle jeszcze w kraju ich sprawców – znikoma.
Z przykrośció trzeba dodać, że nie zmieniają tego stanu świadomości społeczeństwa niemieckiego takie wypowiedzi, jak np.”„Polska może się uznawać za szczególnie ciężko doświadczoną ofiarę niemieckiej okupacji podczas drugiej wojny światowej. Nie może jednak twierdzić, że polscy obywatele dostali od Niemiec groszowe odszkodowania ! „Frankfurter Allegemeine Zeitung”, i „Gazeta Wyborcza”, albo: „W raporcie o reparacjach pominięto 1,6 mld euro, które Polska dostała przez lata” , „Politycy wykorzystują temat reparacji, bo w polskim społeczeństwie wciąż budzi emocje” – Prof. Krzysztof Ruchniewicz.
Zdarzaja się – niestety odosobnione – też inne głosy. Niemiecki Profesor Dr Karl Heinz Roth powiedział głośno tak: „Polska nigdy nie zrzekła się roszczeń reparacyjnych wobec Niemiec (…) ani w 1953 roku, ani przy okazji traktatu dwa plus cztery z 1990 roku, przy którym rząd polski nie był w ogóle zaangażowany”
Profesor Roth wypowiedział również bardzo istotną ocenę Raportu przesłanego do Berlina, mianowicie: (Raport) „ jest „metodologicznie świetny, dobrze i systematycznie przygotowany, przekonujący w swoich analizach”.
Jego zdaniem oszacowanie wartości poniesionych przez Polskę strat demograficznych, spowodowanych przez niemiecką okupację Polski, a także szkód materialnych, ekonomicznych i kulturowych jest „prawidłowe i umiarkowane”. I dalej niemiecki Historyk: „ Konkluzje raportu, zgodnie z którym Polska straciła w latach 1939-45 45 proc. produktu krajowego brutto i który musi zostać zrekompensowany odpowiednimi reparacjami, są ze wszech miar słuszne. Poprzez swoje działania komisja ekspertów stworzyła solidną podstawę do odpowiednich negocjacji rządowych – podkreślił Roth.
„Następnym krokiem polskiego rządu powinno być wystąpienie z roszczeniami odszkodowawczymi przeciwko Niemcom do ONZ, tak jak zrobiono to w 1969 roku, a także skontaktowanie się z Parlamentem UE, Komisją UE i Komisją Arbitrażową OBWE – dodał. I niech te slowa Profesroa Karla Heinza Rotha beda wskaznikiem dla naszych, polskich dlaszych krokow w osiagnieciu Sprawiedliwosci Dziejowej !
Poniżej jeszcze kilka innych wypowiedzi w tej sprawie:
Prof. Stephan Lenstaedt historyk Touro College w Berlinie: „Wypłata odszkodowań dla Polski za zniszczenia i zbrodnie wojenne to historyczny obowiązek Niemiec”; w książce : Czas zabijania. Bełżec, Sobibór, Treblinka i akcja „Reinhardt” – powiedział: „Polacy w porównaniu do ofiar na Zchodzie otrzymywali znacznie mniejsze odszkodowania a w niektórych przypadkach odszkodowań zabraklo”. Dr. Lukke Moffett z Quenn s Unversity Belfast „polskie strania o uzyskanie reparacji pownny obejmować presję dyplomatyczną i ścieżkę prawną”. Jan Bogatko, korespondent polskich mediów w Niemczech na antenie Polskiego Radia 24: „Niemcy nie chcą, by ktokolwiek zmniejszał ich możliwość życia na wysokim poziomie, – mają na uwadze interes swojego kraju i nie chcą, żeby ktokolwiek uszczuplał ich kasę”.
Fot. Jakub Szymczuk / KPRP
Bibliografia:
https://www.tagesschau.de/ausland/europa/polen-reparationsforderungen-101.html
https://www.tagesschau.de/ausland/europa/polen-reparationsforderungen-101.html
Zostaw komentarz