15 i 16 listopada 2025 roku zapiszą się w historii nie tylko jako dni próby sabotażu na polskiej kolei. To będzie data, od której powinniśmy zacząć mówić prawdę o naszym bezpieczeństwie. A prawda jest brutalna: Polska stała się terenem operacyjnym wrogich służb, a my – jako państwo – albo tego nie zauważyliśmy, albo zlekceważyliśmy.

REKLAMA

Na linii kolejowej Warszawa–Dorohusk dochodzi do aktów dywersji. Nie „incydentu”. Nie „niebezpiecznego zdarzenia”. Dywersji. Ktoś podkłada ładunki, ktoś planuje zniszczenia, ktoś chce destabilizacji i strachu. I nagle z tej mgły wyłania się nazwisko: Jewgienij Michajłowicz Iwanow.

Według dostępnych informacji to człowiek z pogranicza cienia i wywiadu. Urodzony w Estonii, obywatel Ukrainy, działający na styku granic, nielegalnego handlu i służb specjalnych. Mieszkaniec obwodu charkowskiego, działający przy samej granicy z Rosją. Człowiek, którego działalność – przemytnicza, logistyczna, operacyjna – nie mogła funkcjonować bez wiedzy rosyjskich służb granicznych. A w pewnym momencie już nawet bezpośrednio z nimi współpracujący.

Według danych ze strony ukraińskiej, Iwanow został zaocznie skazany we Lwowie na 15 lat więzienia za działania o charakterze terrorystycznym i dywersyjnym – przygotowywanie zamachów, planowanie podłożenia ładunków m.in. w infrastrukturze wojskowej i obiektach cywilnych. Wyrok zapadł, gdy przebywał już w Rosji – w Biełgorodzie. Czyli mówiąc wprost: uciekł pod skrzydła GRU.

I teraz ten sam człowiek pojawia się w kontekście sabotażu w Polsce.

Nie jako turysta. Nie jako uchodźca wojenny. Jako potencjalny wykonawca rosyjskiej strategii hybrydowej.

I tu zaczynają się pytania niewygodne dla Warszawy.

Dlaczego Polska o nim „nie wiedziała” albo nie reagowała wystarczająco wcześnie?
Dlaczego nie istniał skuteczny system wymiany danych ze stroną ukraińską?
Dlaczego osoby skazane i podejrzane o terroryzm i sabotaż nie znajdują się na czarnych listach służb granicznych?
Dlaczego państwo, które stać na miliardy na propagandę, nie stać na prewencję?

To, co najbardziej przerażające, to fakt, że Iwanow to nie jednostkowy przypadek. On jest tylko jedną postacią większej operacji. Jedną twarzą całego systemu rosyjskiej infiltracji. Jeżeli jeden Iwanow mógł działać, planować, przemieszczać się – to ilu innych „Iwanowów” jest już na terytorium Polski? Ilu właśnie obserwuje infrastrukturę, drogi kolejowe, magazyny paliw, centra logistyczne NATO?

Ile nazwisk figuruje wyłącznie w cudzych rejestrach, ale nie w polskich?To nie jest tylko sprawa służb. To sprawa państa,, które nie kontroluje, kto wjeżdża na jego terytorium z obszarów okupowanych i przyfrontowych.
Państwo, które nie tworzy list zagrożeń dywersyjnych — rezygnuje z obrony.
Państwo, które ignoruje wyroki obcych sądów w sprawach terrorystycznych — rezygnuje z rozumu.

A Rosja nie rezygnuje z niczego. Rosja planuje, testuje, sprawdza reakcje. Polska była dla niej poligonem ostrzegawczym. Dwa dni. Dwie próby. Jeden jasny komunikat: „Możemy tu działać”.

Najbardziej oburzające jest jednak to, że temat próbuje się dziś „wygasić”, „zrelatywizować”, „upolitycznić” albo po prostu przemilczeć. Żeby nie siać paniki. Żeby nie psuć relacji. Żeby nie wyszło, że system jest nieszczelny jak sito.

A ja powiem wprost:
Nie boję się paniki. Boję się ciszy.

Bo cisza jest sprzymierzeńcem dywersanta.