– Waldek to wszystko przewidział – powiedziała z głębokim przejęciem pani Zosia. 

– Naprawdę? 

– Oczywiście, że tak. Sam mi to powiedział. To wielki umysł. Powiedział, że to całkiem jak Jałta i Wersal. 

– Tylko co to znaczy? 

– Że nie jest dobrze. Można jeszcze sprawę wygrać, ale trzeba mocniej naciskać. 

– My mamy naciskać? Na prezydenta Ameryki? 

– Bo opinia publiczna jest ważna. Więc można. A jeżeli nie wygramy, to przegramy. Absolutnie się z nim zgadzam. Z każdym jego słowem. 

– Cały czas mówimy o spotkaniu Trumpa, Putina i Xi w Shenzhen? 

– Tak, panie Tomku. Bo to się w głowie nie mieści, że Trump nazwał zbrodniarza swoim przyjacielem. Dobrze, że przywódcy europejscy zachowali się godnie i nie polecieli do Chin. 

– Bo ich nikt nie zaprosił. 

– Nie, panie Tomku, myli się pan. My, Europejczycy, wiemy, kim jest Putin, i żaden europejski przywódca nie podałby mu ręki. Słyszał pan, jak nasz Tusk rozwalił Trumpa? Napisał mu na X: „Chroń nas, Boże, przed takimi przyjaciółmi”. Rozumie pan? Chodziło o to, że Trump nazwał Putina przyjacielem. 

– Nie traktuję wpisu na X w kategoriach jakiegoś sukcesu. 

– No jak nie? Pan jest po prostu uprzedzony do naszego premiera. Sam Trump odpowiedział i musiał się przyznać do porażki. Powiedział, że „nic nie może z tym zrobić”. To wielki sukces Polski. Wszystkie media o tym trąbią na całym świecie. 

Pani Zosia aż zarumieniła się z dumy i przez chwilę nie mogła nic mówić. Pan Tomek wykorzystał ten moment, aby przemyśleć, co ma powiedzieć o Shenzhen. Bo właściwie nie miał nic do powiedzenia. Ale przecież nie mógł pozwolić, aby pani Zosi wydawało się, że pan Waldek jest tym jedynym mądrym. 

Akurat wtedy doszli do samego centrum Łodzi, do miejsca, gdzie łódzki biznesmen wybudował paskudne śmietnisko, aby zrobić na złość pani prezydent Zdanowskiej. Na szczęście popołudniowe słońce zrobiło się purpurowe i nisko zawisło nad tym miejscem jak orzeł nad umykającym zającem. Tylko w takich momentach to miejsce wyglądało znośnie. 

Było dość ciepło, chociaż już wyraźnie pachniało zimą. Pan Tomek nigdy nie potrafił zdefiniować zapachu zimy. Potrafił powiedzieć, z czego się składa zapach wiosny i lata, a nawet jesieni, ale zima była zbyt ulotna, chociaż bardzo wyraźna. Czuł ten zapach od tygodnia, a wraz z nim naszła go świąteczna nostalgia. 

I zapewne właśnie przez tę nostalgię panu Tomkowi spotkanie trzech przywódców w Shenzhen nagle się skojarzyło z Trzema Królami, a nie Wielką Trójką z Jałty. 

– Po prostu trzej królowie uciekli do Shenzhen przed myszami. Nie chcieli, aby ich myszy zjadły jak króla Popiela – powiedział Tomek i zachwycił się swoją mądrością. 

– Panie Tomku, niech mi pan tego nie robi. Niech pan nie gada aż takich bzdur. Trochę tak. Już się do tego przyzwyczaiłam, ale Popiel i myszy? 

– Więc staram się powiedzieć, że Trump zrobił to na złość myszom… 

– Jednak wolę, aby pan nic nie mówił. 

– Ależ Popiel to… 

– Ja wiem, kto to Popiel! Przecież nie chodziłam do dzisiejszej szkoły. Tyle tylko, że to kompletny bełkot. 

– Nie, jeżeli zrozumie pani, że myszy to metafora celebrytów, influencerów, dziennikarzy i analityków, którzy osaczyli światowych liderów jak myszy Popiela. I narzucają im swój myszowaty sposób myślenia. 

– Niech mi tu pan nie wyjeżdża z poezją, panie Tomku! Trump to największy światowy przywódca. On może wszystko. Nikt mu nic nie może narzucić, ale z Putinem nie wolno mu się spotkać. 

– A kto mu zabrania? 

– Nikt mu nie zabrania, ale wszystkich obowiązują zasady moralne. I jeżeli najwybitniejsi eksperci, których zapraszają największe stacje telewizyjne, mówią, że nie można, to nawet Trumpowi nie wolno. To kwestia wartości. 

– Widzi więc pani, że Trump pokazał w Shenzhen, że nie będą za niego rządzili dziennikarze i eksperci. Już samo to jest jego wielkim sukcesem. Bo na przykład w Polsce rządzą media. Żaden polityk nie odważy się przeciwstawić dziennikarzom i celebrytom. 

– I co mu z tego przyszło, że nie słuchał najwybitniejszych autorytetów? Znowu zrobił z siebie durnia. Zaraz po Shenzhen ruskie rakiety spadły na kraj NATO. Putin po prostu zakpił sobie z Trumpa. 

– To było dość oczywiste. Trump podważył pozycję medialnych autorytetów, więc teraz te wszystkie myszy ruszyły masą, aby udowodnić, że w Shenzhen poniósł wielką porażkę. 

– Bo poniósł, czytałam o tym na Onecie. Trump popełnił błąd. Ruskie rakiety spadają na Polskę, a drony latają nad państwami bałtyckimi. To jest prawdziwy efekt rozmów w Shenzhen. 

– I tu akurat się z panią zgadzam, że to nagłe wzmożenie ma związek ze spotkaniem trzech przywódców. Powiedziałbym nawet, że rakiety, które spadły w Polsce, były wymierzone w Shenzhen. 

– Więc pan uważa, że Trump powinien rozmawiać z Putinem? 

– Ja, pani Zosiu, przede wszystkim nie chcę, aby światem rządzili dziennikarze i influencerzy. 

– Więc ma nim rządzić Putin? Proszę mnie nie rozśmieszać. On powinien odpowiedzieć za swoje zbrodnie przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym. 

– Nie, pani Zosiu, wcale tego nie powiedziałem. Chcę tylko, aby o polityce decydowali politycy, a nie Kuba Wojewódzki. Bo opiniotwórcze myszy chcą rządzić bez ponoszenia odpowiedzialności. Jakby co, to przecież nie one podejmują decyzje. 

– Nie wolno panu tak pogardliwie nazywać ludzi. Mnie pan też nazwie myszą? 

– Najwyżej myszką. 

– Niech pan sobie nie pozwala – powiedziała bardzo groźnie pani Zosia i pomachała mu zalotnie palcem przed twarzą. 

I pan Tomek całkiem zgłupiał, gdyż nie potrafił odgadnąć, jak ma to rozumieć. Dużo łatwiej mu było wymyślić, o czym myśleli światowi przywódcy w Shenzhen, niż odgadnąć, co ma na myśli pani Zosia. Zamiast więc jakoś zareagować na jej słowa, zamilkł jak kretyn. A im bardziej milczał, tym bardziej było mu głupio i jeszcze bardziej milczał. 

Gdy więc pani Zosia nie doczekała się z jego strony żadnego słowa lub gestu, odeszła zalotnie, cała obrażona.